Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

Diſtinctionis Xvijueſtio IIQ

includit cōtradictionē actū charitatis eē meritoriū fine tali habitu creato. ſicut īcludit cōtradictionē. aliquē motū eē alicui naturalē. ⁊tn̄ nō eē a pͥncipio intrinſeco. ⁊ hoc intelligitde om̄i actu meritorio Iſtud reputo ſimplicit̓falſū qꝛ bonū motū volūtatis ex puris naturalibꝰ elicitū pōt deꝰ acceptare de gratia ſua. ⁊ꝑ ꝯn̄s talis actꝰ ex gratuita dei acceptationeerit meritoriꝰ. gͦ ad hoc ꝙ talis actꝰ ſit meritorius. nō neceſſario reqͥrit̉ talis habitꝰ. Preterea om̄e illud qd̓ pōt ex ſe ſufficiēter in actūdemeritoriū pōt de potētia dei abſoluta in actū meritoriū ex ſe. qꝛ cū actꝰ demeritoriꝰ ⁊ meritoriꝰ ſint ꝯtrarij. nō ē maior repugnātia actꝰmeritorij ad naturā in ſolis naturalibꝰ cōſtitutā: ꝙͣ ſit actꝰ demeritorij ad naturā in ſolis naturalibꝰ ꝯſtitutā. ſꝫ volūtas pōt ex ſe ī actū demeritoriū. gͦ nō includit cōtradictionē voluntatē ex puris naturalibꝰ ferri ī actū meritoriūnō tn̄ erit ille actꝰ meritoriꝰ ex puris naturalibus. ſꝫ ex ſola gr̄a dei nō formalit̓ volūtatē informāte. ſꝫ illu actū ex puris naturalibꝰ elicitūgratuitate acceptāte. Pret̓ea nihil ē meritoriū niſi qꝛ volūtariū. ⁊ hoc niſi qꝛ libere elicitū vel factū. qꝛ nihil meritoriū niſi qd̓ ē in nobis hoc ē in noſtra poteſtate. ſꝫ nihil ē ī nr̄a poteſtate vt poſſimꝰ agere ⁊ non agere: niſi qꝛ ēa volūtate tāꝙͣ a pͥncipio mouēte ⁊ nō ab habitu. qꝛ cū habitꝰ ſit cā naturalis nihil ē indifferens ꝓpter habitū. gͦ rō meriti pͥncipalit̓ cōſiſtit penes volūtatē ex hͦ ꝙ ip̄a libere elicit. gͦvt actꝰ ſit meritoriꝰ nō reqͥrit̉ habitꝰ. Preterea om̄is actꝰ qͥ cū aliqͣ circūſtātia q̄ nō ē deſe laudabil̓ ē meritoriꝰ pōt de potētia dei abſoluta eē meritoriꝰ ſine illa circūſtantia. ſꝫ actꝰdiligēdi deū ſuꝑ oīa cū charitate q̄ nō eſt de ſelaudabilis ē meritoriꝰ. gͦ ſine ea pōt eē meritorius. Ꝙ aūt charitas nō ſit de ſe laudabil̓ ꝓbo. qꝛ nullꝰ habitꝰ ē de ſe laudabilis. qꝛ ſic̄ habitꝰ acquiſitꝰ nō ē de ſe laudabilis nec vituꝑabilis. ita nec aliꝰ. cuꝫ qͥlibꝫ aliꝰ p̄ciſe infuſus adeo minꝰ ſit in poteſtate habētis ꝙͣ habitusacqͥſitꝰ ex actibꝰ libere elicitis. ſꝫ nullꝰ habitꝰacqͥſitus ē de ſe laudabilis nec vituperabilisptꝫ qꝛ ille pōt ſtare cū charitate. ⁊ ꝑ ꝯn̄s tunchabes talē habitū nō ē vituperabilis. ⁊ eadērōne habitꝰ ſibi cōtrariꝰ nō ē de ſe laudabilis3Ideo dico alit̓ ad. q. ꝙ nō īcludit ꝯͣdictionē aliquē actū eē meritoriū ſine oī tali hītu ſꝑnaturali formalit̓ inherēte. qꝛ nullꝰ actꝰ ex puris naturalibꝰ: nec ex qͣcūqꝫ cā creata pōt eſſemeritoriꝰ. ſꝫ ex gr̄a dei volūtarie ⁊ libere acceptāte. ⁊ iō ſic̄ deꝰ volūtarie et libere acceptatbonū motū volūtatis tāꝙͣ meritoriū. qn̄ elicit̓ab habēte charitatē. ita d̓ potētia ſua abſolu-

Queſtio IIta poſſet acceptare eūdē motū volūtatis etiāſi nō infundat charitatē. Ad pͥmā rōnē alteriꝰ opiniōis dico pͥmo: ꝙ actꝰ meritoriꝰ necetiā actꝰ charitatis excedit totā facultatē nature hūane: qꝛ oīs actꝰ charitatis quē ẜꝫ cōeꝫcurſum habemꝰ ī via ē eiuſdē rōnis cū actu expuris naturalibus poſſibili. et ita ille actꝰ nōexcedit facultatē nature hūane. Uerūtn̄ illuꝫactū eē meritoriū nō ē ī poteſtate nature hūane: ſiue habeat charitatē ſiue nō hēat. ſꝫ ē in libera dei acceptatiōe: ita ꝙ ſiue charitas inſitaīe ſiue nō iſit ⁊ actu elicito adhuc ē ī poteſtate dei acceptare illū actū tāꝙͣ meritoriū vl̓ nōacceptare. Un̄ idē actꝰ qͥ mō elicit̉ ab habētecharitatē ⁊ ē meritoriꝰ poſſet deꝰ de potentiaſua abſoluta nō acceptare eū. ⁊ tūc nō eēt meritoriꝰ. ⁊ tn̄ eēt idē actꝰ ⁊ charitas eadē. Alit̓em̄ ſeq̄ret̉ ꝙ aliqͣ creatura poſſꝫ deū neceſſitare ad aliqd̓ in futuro faciēdū. qꝛ habita charitate neceſſitaret̉ deꝰ aliqn̄ ī futuro dare habēti charitatē vitā eternā. Sil̓r qn̄ dr̄ ꝙ ſi ab aliquo exteriori pͥncipio nō eēt actꝰ meritoriꝰ. illud ē ꝯͣ ſeip̄ꝫ. qꝛ ſic̄ nullꝰ actꝰ ē meritoriꝰ qͥ ē totalit̉ a pͥncipio exteriori: ita nullꝰ actꝰ ē voluntariꝰ ẜm ꝙ volūtariū diſtīguit̉ ꝯͣ naturale. qͥ ētotalit̓ a pͥncipio natural̓r agēte. gͦ ſi actꝰ charitatis eēt a charitate ⁊ nō a volūtate. nō eſſꝫactꝰ volūtariꝰ. Ideo leuit̓ dicerent illi ꝯͣ quosarguit̉: ꝙ ſicut charitas ponat̉ ī volūtate: niſiip̄a volūtas cōcurrat tāꝙͣ cā mouēs nō pōt eēactꝰ volūtariꝰ. cū ip̄a charitas agat naturalit̓qͥcqͥd agit. ſꝫ ip̄a volūtate ꝯcordit mouēte cuꝫcharitate ē actꝰ volūtariꝰ. nō qꝛ ē a charitate.ſꝫ qꝛ a volūtate. ita ſi .ſ .ſ. cāret actuꝫ charitatis⁊ nō volūtas. nō eēt actꝰ volūtariꝰ. hͦ ē illa volūtas nō libere vellet. ſꝫ ip̄a volūtate mouētecū .ſ .ſ. ē volūtariꝰ. qꝛ libere elicitꝰ a voluntate.Per idē ad aliud qd̓ īnuit̉: ꝙ ille actꝰ erit ī Anobis. qꝛ voluntas ip̄a actiue mouet. ⁊ iō eritmeritoriꝰ. qꝛ ē effectiue a volūtate ⁊ deꝰ ipſuꝫacceptat. ⁊ ita actū exiſtēteꝫ in poteſtate nr̄apoſſet deꝰ acceptare ſine tali habitu creato ſiſibi placeret. Ad alid̓ qd̓ inuit̉ dico ꝙ dele Actatio pōt eē ſine oī habitu. Un̄ pͥmus actꝰ exquo generat̉ habitꝰ pōt eē delectabilis. ⁊ itaſi ſꝑ eliceret̉ ſine habitu poſſꝫ eē delectabil̓. ⁊ita ꝓpt̓ delectationē nō oꝫ ponere habitū talē. Sil̓r ad talē delectationē quā ſentimꝰ ī actu meritorio poſſꝫ ſufficere habitꝰ acqͥſitꝰ exactibꝰ delectabilibꝰ. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ꝓpt̓ delectationē actꝰ nō oꝫ ponere habitū talē īfuſū. Sil̓r n̄ē cā delectatiōis niſi qꝛ eſt cā actꝰ quē cōſeqͥt̉delectatio. Un̄ ſi ille idē actꝰ cāret̉ a ſolo deoita foret delectabilis ſic̄ ſi cauſaret̉ ab habituPreterea ſi eſt de rōne actꝰ meritorij eſſe de-

nrimo

rri

xaſ

nſio auctoris

Ad tertiam

Ad ſecudam

EAd primā probationē prime opi.