Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

Libri primiSententiarum

Vadducte magis ꝓbāt. qꝛ actual̓ dilectio etiaꝫex puris naturalibꝰ poſſibilis eēt forma qͣ aīaneceſſario eēt grata deo. ⁊ ita ex puris naturalibꝰ poſſet aliqͥs eē gratꝰ deo. Probatur. qꝛ ſiamor ⁊ dilectio habitual̓ meret̉ redamationēeq̄ vel magis dilectio actualis meret̉ redamationē. ſil̓r ſicut diligit ſe diligētes amore habituali: ita actuali. Et eodē mō ē de alia aucͣ. ſaluatoris. Dico ꝙ meret̉ redamationē aliqͣlē ꝙͣuis nō talē de qua cōcluſio: niſi ex mera ordinatione diuina. ⁊ ita poſſet ordinari ꝙ meret̉talē etiā ex actu poſſibili ex meris naturalibꝰAd aliud dico ꝙ deꝰ de neceſſitate naturediligit iuſticiā. charitatē. ⁊ cetera dilectione:vl̓ cōplacētia pͥmo dcā ⁊ nō tm̄ ſic diligit ꝟtutes ſꝫ oēs creaturas. ⁊ maxime creaturā rōna­ (lē. alia dilectiōe nō neceſſario diligit quācūqꝫꝟtutē nō plꝰ ꝙͣ āgelū. nec ē ymaginādū ꝙ deꝰal̓r diligit charitatē ꝙͣ iuſticiā vel fidē. niſi fqrte qꝛ charitas ē nobilior fide. ⁊ iſto mō al̓r diligit ꝙͣ vnaꝫ notitiā de creatura. ⁊ iō ſic̄ ex dilectiōe qͣdiligit fidē nō ſeqͥtur acceptatio habētis fidē: ꝙͣuis aliqͣlis acceptatio ſequat̉. ita formalit̓ ⁊ ex neceſſitate rei ꝙ eiꝰ oppoſitū includat ꝯͣdictionē ex dilectiōe qͣ deꝰ diligit charitate nō ſeqͥt̉ acceptatio illa ſpecial̓ ipſiꝰ habētis charitatē. Ad aliud ꝑ idē. ꝙ deo ē acceptū acceptatiōe generali qͥcqͥd e delectabile:⁊ acceptabile ⁊ placitū nō tn̄ oꝫ ꝙ ſit ac ceptūacceptatōe ſpāli de qͣ ē q̄ſtio qꝛ tūc neceſſarionatura āgelica eēt accepta. qꝛ ē pulchra ⁊ deꝓ lectabilis. Ad argumēta ꝓ alia ꝓpōe. ſi intelligāt: ꝙ nullo mō poſſit forma ſuꝑnatural̓ꝓfluere ex acceptatiōe. ita ꝙ nullo mō poſſetpͥus tꝑe deꝰ acceptare creaturā rōnalē ꝙͣ dareſibi talē formā. ſic dico ꝙ nō cōcludūt. Adpͥmū ꝙ tūc nō foret talis acceptatio ꝑ participationē illiꝰ forme: ſic̄ declaratū ē pͥus. Adaliā rōnē pꝫ ꝙ maior ē fl̓a qn̄ aliqͥd tale qd̓ trāſit de nouo pōt imediate terminare illū actuꝫſicut ī ꝓpoſito. Ad aliā rōnē dico ꝙ accipiendo cōplacētiā ꝓ actu diuino qͥ ē realit̓ diuina eſſentia. ſic dico ꝙ om̄s creature ꝓfluūt exilla gn̄ali cōplacētia. ſꝫ ex hͦ nō ſeqͥt̉ ꝙ īmutabiliter et neceſſario ꝓfluāt. qꝛ ex cā īmutabilipōt effectꝰ ꝯtingēs vel ꝯtingenter ꝓuenire. ſiaūt ꝑ illā cōplacētiā nō tm̄ īportet̉ aliqͥd ītriſecū deo. ſꝫ etiā aliqͥd extrinſecū. Puta creatura. tūc vl̓ pōt ꝯnotare creatū inee reali vl̓ poſſibili. ſi pͥmo mō. ſic non neceſſario cōplacet.ſi ſcd̓o mō ſic cōplacet. ſꝫ ex illa cōplacētia nōſeqͥt̉ aliquē eē charū. ſꝫ de iſta cōplacētia nō ēaꝫ q̄ſtio. Ad argumētū pͥncipale dico: ꝙ accipiēdo charitate ꝓ aliqͣ charitate abſoluta formal̓r inherēte. ⁊ charū ꝓ oī illo cui p̄parat̉ vi-

ta eterna. ſic d̓ potētia dei abſoluta pōt aliqͦseē charus deo ſine charitate. Un̄ charitas duplicit̓ accipit̉. Uno mō p̄ciſe ꝓ quodā habituabſoluto infuſo. ⁊ ſic nō ē nomen cōnotatiuū.Alit̓ accipit̉ charitas vt ē abſtractū reſpectuiſtiꝰ ꝯcreti charū. cōnotādo aliquē cui ille eſtcharus. Sine charitate pͥmo mō pōt aliqͥs depotētia dei abſoluta eſſe charus: nō ſine charitate ſcd̓o modo dicta.Queſtio ſecunda.Ecundo quero.Utrū aliqͥs actꝰ voluntatis poſqſit eē meritoriꝰ ſine charitate formalit̓ aīam informāte. Ꝙ nō.qꝛ pl̓es circūſtātie reqͥrūtur ad dilectionē deimeritoriā ꝙͣ ad bonitatē ⁊ ꝑfectioneꝫ moralēſꝫ circūſtātias qͣs actꝰ moralis exigit nullus ꝑfecte et ītegre pōt coaceruare ex habitu ꝟtutꝭacqͥſite. qꝛ ẜm ph̓m .ij. ethi. mediū circūſtātiarū attīgere ē ſūme difficile. īmo forſā īpoſſibile. gͦ multo fortiꝰ ex puris naturalibꝰ nō poterit hō attingere ad circūſtātiarū integritateꝫquā exigit actꝰ diuine dilectiōis. potiſſime cūīter circūſtātias cadat hͦ: ꝙ oīa diuina volitaadīpleāt̉ Pret̓ea īpoſſibile ē actū attīgere.ex puris naturalibꝰ ex quo īplet̉ vl̓r vniuerſalex diuina ⁊ ome dei mādatū. qꝛ impoſſibile ēmētē actu oīa illa cōp̄hēdere ⁊ volūtatē ī oīaſil̓ dirigere. ſꝫ actu charitatis oīa diuina mandata īplēt̉. gͦ ⁊cͣ. Ad oppoſitū qͥ p̄t ſine chaIritate eē acceptꝰ deo pōt ſine charitate facereopus meritoriū. ſꝫ ꝓbatū ē pͥus ꝙ aliqͥs pōt ſine charitate eē acceptꝰ deo. gͦ ⁊cͣ. Ad. q. dicit̉ ꝙ nō poſſit eē actꝰ meritoriꝰ ſine charitateformal̓r īformāte. hoc ꝓbat̉ ſic. actꝰ chari Ftatis excedit totā facultateꝫ nature hūane. ſꝫnō p̄t eē p̄ciſe ab aliquo pͥncipio qd̓ ē infra facultatē nature hūane. ẜ nō pōt eē p̄ciſe ab aliquo pͥncipio exteriori puta a ſ.ſ. gͦ opꝫ ꝙ ſit abaliquo hītu ſuꝑaddito ip̄i volūtati. minor ptꝫꝙ ſic̄ motꝰ natural̓ ē ab aliquo pͥncipio ītriſeco. ita motꝰ volūtariꝰ ē ab aliquo ītrīſeco. gͦ ſiactꝰ charitatis eēt total̓r ab exteriori mouētenō eēt volūtariꝰ. Sil̓r ſeq̄ret̉ ꝙ nō eēt meritoriꝰ. qꝛ illa meritoria ſūt q̄ aliquo mō ī nobisſūt. ſꝫ ſi eēt total̓r ex exteriori mouēte nō eēt innob̓ agere vl̓ nō agere. Tertiū īcōueniēs ſequit̉: ꝙ hō qͥ eēt ī charitate n̄ eēt ꝓmptꝰ ad actū charitatꝭ. neqꝫ ip̄m delectabilit̓ ageret. qꝛex hͦ actꝰ ꝟtitutū ſūt ī nob̓ delectabiles. qꝛ ẜꝫhabitꝰ ꝯformamur ad illos ⁊ īclinamur ī illosꝑ modu īclinatiōis natural̓. ſꝫ actꝰ charitatisē maxīe delectabil̓. ⁊ ꝑ eū oīa alia q̄ agimꝰ ⁊ patimur d̓lectabilia reddūt̉ gͦ ē aliqͥs tal̓ hītꝰ creipōit ꝙ 3

LAd argumentuꝫprincipale

Ad ſecūdam

3Ad argumēta ꝓſcd̓a opinione

UAd quintā

Ad quartā

Ad primū

Ad tertiā

Secundo

Tertio

In oppoſitum

Setumdo

Rn̄ſio qorūd

dmprobat̉ exꝑ

Probatur pͥm-

xa primeꝘ nō primo

Queſtioque eſt prīaxa primeꝘ nō primo