Diſtinctionis XVIIQueſtio

Xaliqͥs rex iuſte ſiue īiuſte ſtatuere ꝙ qͥcūqꝫ īueniret̉ in camera ſua die lune eēt dignus morte. ⁊ ꝙ qͥcūqꝫ īueniret̉ ī camera ſua die martisnō eēt dignꝰ morte. tūc oībꝰ eodē mō ſe habētibus. ⁊ aliquo nō mutato remanēte ī cameraregis die lune ⁊ die martis. ꝓpt̓ trāſitionē tēporis eēt ibi trāſitꝰ de cōtradictorio ī ꝯͣdictoriū. ita ꝙ pͥmo eēt hec ꝟa. iſte nō ē dignꝰ morte vel nō ē decapitādus. ⁊ poſtea eēt hec veraiſte ē decapitādus. vl̓ ecōuerſo. Tūc dico adꝓpoſitū ꝙ aliqͥs pōt eē pͥmo n̄ acceptꝰ ⁊ poſt.ea acceptꝰ ꝑ mutatione in eo. ⁊ nō tm̄ ꝑ mutationē ad talē ſuꝑnaturalē formā. ſꝫ etiā ꝑ mutationē ad formā ex puris naturalibꝰ poſſibilē. poſſet em̄ deꝰ ſtatuere ꝙ qͥcunqꝫ poſt peccatu mortale ex puris naturalibꝰ doleret de peccato ſuo ſine om̄i forma ſuꝑnaturali. ꝙ eo ipſoremitteret̉ ſibi peccatū ſuū. ⁊ ꝙ ip̄e poſt mortē eēt recepturꝰ vitā eternā. niſi aū mortē peccaret mortalit̓. tal̓ fieret de non accepto acceptus ꝓpt̓ ſolā mutationē ad actu poſſibilē expuris naturalibꝰ. Scd̓o mō poſſet fieri ꝑ ſolāmutatione in aliquo altero. qꝛ poſſꝫ deꝰ de potētia ſua abſoluta ſtatuere. ꝙ ad p̄ces alicuiꝰſancti aliqͥs ꝑuulꝰ vl̓ adultꝰ fiat d̓ nō acceptoacceptꝰ. qꝛ poſſet ordinare ꝙ ſi aliqͥs oraret ꝓeo vellet ſibi dare vitā eternā. poſſet etiā fieri ꝑ ſolā tranſitionē tꝑis. Ad ſcd̓m dico. ꝙꝯn̄a nō valet. ſicut actꝰ ſciēdi diuinꝰ mō trāſitſuꝑ illā ꝓpōnē. ego ſedeo. qꝛ modo ſcit eā ⁊ pͥus nō ſciuit. qꝛ hec nō fuit an̄ vera. deꝰ ſcit iſtā⁊ tn̄ iſta ꝓpō nihil recipit. Sil̓r actus creādimo trāſit ſuꝑ aīam et pͥus nō trāſiuit. ⁊ tn̄ aīanullā formā formal̓r īherētē recipit. ita poſſetꝓportionabilit̓ eē in ꝓpoſito. Ad tertiū dico ꝙ auctoritates iſte ſūt ītelligēde nō ꝙ ſit īdeo actꝰ aliqͥs vel dilectio alia ꝙͣ eſſentia diuina. ſꝫ oīa illa valēt iſtā ꝙ deꝰ dabit ſeruis ſuisvitā eternā niſi īpediāt ꝑ peccatū mortale. etita poſſit verificari etiā ſi nihil reciꝑēt an ipeꝫ ſaꝫvitā eternā. Ad ſcd̓ꝫ argumētū pͥncipale ꝓ illa opi. dico. ꝙ ē magis ad oppoſitū ꝙͣ adꝓpoſitū. qꝛ ſicut aliqͥs pōt eē oditꝰ nō ꝓpt̓ aliquā iniqͥtatē vel aliqd̓ deteſtabile inheres qd̓tn̄ infuit aliqn̄. ita eadē rōne poſſet aliqͥs eſſecharus deo. nō tm̄ ꝓpt̓ formā inherētē. ſꝫ q̄ infuit. vt ſic̄ aliqͥs ē oditꝰ qꝛ peccauit ꝙͣuis mō n̄peccet. ita poſſet aliqͥs eē charus. qꝛ aliqn̄ bn̄egit ꝙͣuis monō bn̄ agat. nec habeat aliquaꝫaliā formā ꝙͣ pͥus. Pret̓ea ſi eē oditū ſe hꝫ advolūtatē diuinā ſicut eē charū. ⁊ econuerſo. gͦſicut aliqͥs pōt eē oditꝰ ꝓpt̓ aliqͥd deteſtabilein alio ita poterit eē charus ꝓpter aliquā aliāformā in alio. Pret̓ea nullꝰ habitꝰ reddit aliquē deteſtabilē niſi qꝛ cātur ab actu deteſta-

bili ⁊ odibili. gͦ ſil̓r nullꝰ habitꝰ reddet aliquēex natura habitꝰ acceptabileꝫ niſi qꝛ cātur exactu acceptabili. Cōfirmat̉. qꝛ nihil eſt acceptabile ex natura ſua niſi ſit ī poteſtate habētis. gͦ cū tal̓ forma ſuꝑnaturalis nō ſit in poteſtate habētis. nō erit ex natura ſua acceptabilis. niſi ſicut oīs creatura ē acceptabilis. ſꝫ tm̄acceptabilitate ſpāli erit acceptabilis ex beniuolētia ⁊ ordinatiōe diuina. Dico gͦ ad argumētū: ꝙ quātū ad aliqͥd ē ſimile. ⁊ quātumad aliqͥd nō. ꝙͣtū ad hoc ē ſimile. ꝙ ſic̄ nihil eſtdeteſtabile niſi malū. ita nihil ē charū deo niſi bonū. quātū aūt ad hoc ē diſſimile: ꝙ aliqͥspōt eē ẜꝫ ſe charus etiā ſi nihil habet ſibi īheres nec habuit. qꝛ ip̄m ẜm ſe eſt bonū. nec ē aliqͥd poſitiuū niſi ſit bonū. ideo pōt ſine om̄i tali eē obiectū volūtatis ⁊ dilectiōis. Nō ſic eſtde obiecto odij. qꝛ nihil ẜm ſe ē malū. ſꝫ tm̄ eſtmalū ꝓpter defectū alicuiꝰ debiti in eē. Et iōnihil pōt eē oditū niſi careat vel caruerit aliquo qd̓ deberet ſibi ineē. vel niſi aliqͥs aliꝰ caruerit. ⁊ iō aliqͥd ē charu ſine oī inherēte. nō ētn̄ aliqͥd oditū niſi careat aliquo. ⁊ ita ē argumentū ad oppoſitū qꝛ aliqͥd ē deteſtabile ſineom̄i forma deteſtabili inherēte. pꝫ in peccatoomiſſionis. vbi nihil ſibi inheret qd̓ pͥus nō īfuit. ſꝫ ſolū caret aliquo qd̓ ſibi deberet ineē.pōt aliqͥs eē charus ꝙͣuis nulla forma tal̓ ſibiinhereat. ſꝫ qꝛ habet om̄e qd̓ ſibi deberet ineēhoc eſt. habet om̄e qd̓ tenet̉ habere. Ad cō 1firmationē dico ꝙ ē malus ⁊ impropͥus modꝰloquēdi effectus formalis. Un̄ albedo nulluꝫeffectū habet. nec formalē nec nō formalē niſi cuiꝰ ē cā efficiēs. vel cuiꝰ ē ꝑs. ſi ponat̉ ꝙ totū eſt effectus cuiuſlibꝫ ꝑtis eſſentialis. ſicutdicit̉ ꝙ materia ⁊ forma ſūt cāe intrīſece ipſiꝰcōpoſiti. tn̄ forme oppoſite dāt aliquo mō oppoſitas denominatōes. ſꝫ nūc eſt ita ꝙ nō ſemper iniqͥtas ē forma inherēs illi qd̓ eſt iniquū.pꝫ in ſolo peccato omiſſiōis. ⁊ iō nō oꝫ ꝙ ſemper ſit aliqua forma ſibi oppoſita q̄ det oppoſitā denominationē ꝙͣuis aliqn̄ poſſit eſſe ⁊ hͦnon tm̄ forma ſupernaturalis. ſed etiaꝫ formanaturalis ſaltē de potentia dei abſoluta. Sicdato ꝙ ſit talis forma que neceſſario debet eſſe accepta ⁊ chara aliquo mō. ſicut om̄is creatura bona eſt dilecta a deo. ex hoc nō ſequiturꝙ talis forma debet eſſe accepta acceptatione de qua loquimur. Ad tertium argumen Atum dico ꝙ non eſt neceſſe deū diligere ex aliquo īductiuo. ſed liberaliter et mere libere diligit quod diligit. Similiter dato ꝙ eſſet inductiuum. et ꝙ deus neceſſario redamaret diligentem ſe. ex hoc nō ſequitur: ꝙ ſic diligit vtdet ſibi vitā eternā Sil̓r iſta rō ⁊ auctoritates

x v

ric

11rōneꝫ

RAd ꝯfirmationē

SAd tertiam