SententiarūLvl
Libri primꝰcūqꝫ preuia beatitudini ſit in aīa: ⁊ tn̄ ꝙ deusnunꝙͣ velit ſibi cōferre vitā eternā. īmo ex mera gratia ſua liberaliter dabit cuicūqꝫ dabit.ꝙͣuis de potentia ordinata aliter nō poſſet facere ꝓpter leges volūtarie ⁊ cōtingēter a deoordinatas. et ſic loquūtur ſctī in iſta materia.et ita iſta opinio maxime recedit ab errore pelagij q̄ ponit deū ſic nō poſſe neceſſitari. et nomagis gratuitā ⁊ liberalem dei acceptationēeſſe neceſſariā cuicūqꝫ. Ad rōes alterius opiez nionis. Ad primā. qn̄ dicit̉ nullꝰ actus eterēnus ⁊ īmutabilis ⁊cͣ. Dico ꝙ aliquē actū trāſire ſuꝑ aliqd̓ obiectū pōt eſſe multiplicit̓. ſcꝫꝯtingent̓ vel neceſſario. Et intelligo ſic. ſcꝫ ꝙnō poſſit eſſe actus niſi trāſeat ſuꝑ aliqd̓ obiectu ⁊ tūc neceſſario trāſit. Uel ꝙ totꝰ ille actꝰquātū ad totā ſuā ſubſtantiā poſſit eſſe. ⁊ tn̄ ꝙnō tranſeat ſuꝑ aliqd̓ obiectu diſtinctū. et tūcdicit̉ cōtingent̓ tranſire ſuꝑ qd̓cunqꝫ obiectūdiſtinctū. Primo modo pōt ꝓpoſitio habereveritatē. ſicut ptꝫ de viſione intuitiua corꝑaliqꝛ īpoſſibile eſt ꝙ tota ſubſtātia viſionis ſit niſi trāſeat ſuꝑ obiectuꝫ diſtinctū. Scd̓o mō nōhabet veritatē. qꝛ qn̄ pōt ſubſtātia actꝰ quātūad om̄e intrinſecū permanere. ⁊ tn̄ ꝙ ſuꝑ nihiltrāſeat. tūc pōt de nouo trāſire ſuꝑ aliqd̓ obiectū ꝙͣtūcunqꝫ illud obiectū nihil de nouo recipiat. ſic eſt ī ꝓpoſito. qꝛ dilectio ⁊ acceptio diuina quātuꝫ ad totū illud qd̓ eſt a ꝑte dei pōteſſe. ⁊ ſi ſuꝑ nihil tranſeat. qͥa trāſire ibi nō eſtexire a deo ⁊ intrare ad creaturā. ⁊ trāſferri devno ad aliud. ſed trāſire eſt deū acceptare ⁊ diligere. hoc eſt. p̄parare ad vitā eternā. ſcꝫ velle ſibi aliqn̄ conferre vitā eternā. ⁊ certe omīsactꝰ ⁊ qͥcqͥd eſt a ꝑte dei pōt eē. et ſi deus nūqͣvellet quācūqꝫ creaturā beatificare. Ideo adminorē dico ꝙ nullū eſt obiectū īmutabile diuine acceptatōis. nō plus ꝙͣ eſt obiectū aliqd̓īmutabile diuine creationis. Si dicat̉ ꝙ oīsdiuina ꝯplacētia eſt īmutabilis. gͦ habet obiectū īmutabile. Dico ꝙ iſtud argumentū ꝓcedit ex falſa ymaginatiōe. ymaginatur em̄ eſſealiquē actu interiorē in volūtate. quo qͣſi deusdelectet̉ in iſta forma ⁊ nō ī alia. et ꝙ iſte actꝰſemꝑ maneat. ita ꝙ de neceſſitate nature ſemper includat cōtradictionē deū nō poſſe ꝯplacere vel delectari in tali forma. ⁊ nō ſic in aliaforma. Iſta ymaginatio eſt ſimplicit̓ falſa. etcōtra iſtū opinantē. qͥa ẜm veritatē vt credo.⁊ ẜm iſtū. nullū abſolutū in deo diſtinguitur aquocūqꝫ ibi abſoluto quocunqꝫ modo. ſꝫ tm̄ aliquid īportans aliqd̓ abſolutuꝫ cōnotat aliqd̓extrinſecū. Uel ergo iſta cōplacētia de qua loquit̉ dicit p̄ciſe aliqͥd intrinſecū deo. vel etiaꝫcōnotat aliquid extrinſecū. ſi primū detur. nō
Sententiarūplus erit reſpectu vniꝰ creature ꝙͣ reſpectualteriꝰ. Si ſcd̓ꝫ. gͦ nō plus ē actꝰ interior quo cōplacet in iſta creatura. ꝙͣ ē actꝰ īterior quo cōplacet in alia creatura. qꝛ a ꝑte dei ē tm̄ vnicꝰ⁊ ita pōt vna creatura conotari ſicut alia. tn̄diuerſis conotatiōibꝰ. Dico gͦ ꝙ cōplacētiadiuina. vl̓ ē gn̄alis vl̓ ſpecial̓. Prima cōplacētia nō dicit niſi diuinā eſſentia ꝯnotādo om̄eillud qd̓ ē vl̓ pōt eē bonū ⁊ ꝑfectū. ⁊ ſic deꝰ hꝫcōplacētiā reſpectu oīm ſiue ſint ſiue nō ſint.Cōplacētia ſpecial̓ accipit̉ multiplicit̓. ſcꝫtriplicit̓. vel qꝛ ē alicuiꝰ exiſtētis. vl̓ qd̓ erit exiſtens ⁊ ſic nō cōplacet ī illis q̄ nō ſūt nec vnꝙͣerūt. ⁊ ſic poſſet ī nullo alio a ſe cōplacere. qͥapoſſet oīa alia deſtruere ⁊ nūqͣ aliqͣ ꝓducere.Alit̓ dicit̉ diuina cōplacētia ſpecialis. qꝛ ē reſpectu nobilioris obiecti. et ſic magꝭ cōplacetī nobiliori. ⁊ iſto mō magꝭ cōplacꝫ ī naͣ ſb̓ſtātialiꝙͣ ī forma accidētali. Tertio dicit̉ acceptatio ſpecialis. qꝛ ē reſpectu alicuiꝰ ꝓducēdi etꝑficiēdi ẜm maximū ⁊ nobiliſſimū genus ꝑfectionū accidentaliū. niſi ip̄emet īpediat. et h̓nō ē aliud niſi velle alicui tali ꝓducto ip̄o nōponēte obicē cōferre maximā ꝑfectione accidētalē ẜm genꝰ. qͣlis ē beatitudo ⁊ vita et̓na.⁊ talē pōt acceptare ⁊ nō acceptare. ſicut placet ſibi. Si dicat̉. ſi deꝰ acceptat iſtū et nō Ipͥus acceptauit. gͦ ē hic trāſitꝰ de ꝯͣdictorio inꝯdictoriū. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ē mutatio. ⁊ nō mutatio involūtate dei. gͦ ī iſto. ⁊ habet̉ intētū. Pret̓ 5ea ſi trāſit ꝑ iſtū ⁊ nō pͥus. gͦ illd̓ recipit aliqͥdſuꝑ qd̓ pͥmo trāſit. Pretea hͦ qd̓ dicit̉ de coplacētiā diuina ē ꝯ auctoritatē ſanctoꝝ dicētiū. ⁊ in ſeruis ſuis delectabit̉ deꝰ. ⁊ ꝙ dilexitnos: ⁊ lauit nos in ſanguine ſuo. ⁊ ꝙ pͥus dilexit nos ⁊ ꝙ cōmēdat charitatē ſuā in nobis. ⁊alia infinita. Ex quibus patet ꝙ deus cōplacet actu interiori in creatura rationali pro illo tempore in quo eſt in gratia. ſicut et cōplacet quadā cōplacentia gene rali in omni creatura quantū ad eſſe nature. Ad primū iſto ⁊rū dico ꝙ pōt eſſe trāſitꝰ de cōtradictorio adcontradictoriū. aliqn̄ propter mutationeꝫ inaltero extremo. aliqn̄ ꝓpter mutationē in aliquo alio qd̓ ē neutrū extremū. aliqn̄ ꝓpt̓ ſolātrāſitione tꝑis. Exēplū pͥmi. de facto aliqͥs pͥmo nō acceptꝰ poſtea fit acceptꝰ ꝓpt̓ gratiaꝫinherētē illi qͥ mō ē acceptꝰ. Exēplū ſcd̓i. aliqͥs ē offēſus aliqn̄. ⁊ poſtea ad ſolas p̄ces vniꝰalteriꝰ remittit ⁊ nō ē offenſus. Hic ꝓpt̓ mutationē ī alio poſſet fieri talis trāſitꝰ etiā illooffenſo nō mutato. Sil̓r ptꝫ de deo ⁊ aīabꝰ inpurgatorio. ꝙ ad p̄ces ſanctoꝝ ⁊ ꝓpter mutatione in ſanctis orātibꝰ ꝓ eis ſunt digni ſtatīreciꝑe vitā et̓nā ⁊ pͥus no. Exēplū tertij. poſſꝫ
InftorReſponſio.O
Inſtantia
nAd primā rōneꝫalteriꝰ opinionis
Reſponſio.O
Reſpōdet̉ pͥm
Scd̓o
Iuſtatur vrina.
Tertis
Cōplacens