Diſtinctionis XvijQueſtioI
ſtante tali actu in volūtate pōt deꝰ non acceptare illū actū dignū vita et̄na. gͦ poſita qͣcūqꝫ forma mere ſuꝑnaturali q̄ nō ē in poteſtatehabētis: pōt nō acceptare habentē. maior videt̉ manifeſta. tū qꝛ talis actꝰ magis hꝫ rōnēlaudabilis. tū qꝛ magis hꝫ rōnē virtutis q̄ eſtactꝰ. tū qꝛ magis repugnat peccato cū ſibi directe cōtrariet̉. minor videt̉ manifeſta. qꝛ alit̓ſequeret̉ ꝙ aliqͥs ex puris naturalibꝰ poſſꝫ mereri vitā eternā. qꝛ talē actū pōt qͥs habere expuris naturalibꝰ Un̄ etiā talē actū pōt qͥs habere reſpectu creature. ſicut aliqͥd ad placenduꝫ alteri etiā ſeip̄m interficeret: ſi alius velis let. Ideo dico aliter ad. q. ⁊ pͥmo oſtēdo: ꝙōꝰ aliqͥs pōt eē deo acceptꝰ ⁊ charus ſine om̄i forma ſuꝑnaturali iherēte. Scd̓o ꝙ quacūqꝫ forma poſita ſuꝑnaturali in aīa pōt ip̄a eē nō ac1cepta deo. Uerū tn̄ pͥmo expono qͥd intelligo ꝑ eē acceptū ⁊ charū deo. ⁊ dico ꝙ ille ē acceptꝰ ⁊ charus deo quo exiſtēte in tali ſtatu niſi ꝑ peccatū delinqͣt: deꝰ diſponit ip̄m ad vitā eternā. ſicut ē de ꝑuulo baptizato. qꝛ tūc ē ītali ſtatu aīe ꝙ niſi poſtea peccet mortal̓r: deꝰdabit ſibi vitā eternā. nō ſic ē de eo an̄ baptiſmū. qꝛ ſiue peccet poſtea ſiue nō niſi baptizet̉aliquo baptiſmo nō habebit vitam eternam.Iſto ſuppoſito ꝓbo pͥmā ꝯcluſionē. qꝛ qͥcūqꝫ pōt habere actū meritorium ſine tali ſormaſuꝑnaturali inherēte. pōt eē acceptꝰ deo ſinetali forma ſuꝑnaturali inherēte. ſꝫ aliqͥs de potētia dei abſoluta pōt habere actū meritoriūſine tali forma. gͦ ⁊cͣ. maior ē manifeſta. minorem ꝓbo. qꝛ ꝗͥncūqꝫ ſunt plures actꝰ in poteſtate alicuiꝰ quoꝝ neuter ex natura ſua eſt dignus vita eterna. ſi vterqꝫ ē ſimpl̓r bonꝰ ⁊ nullā habēs circūſtantiā malā. qͣ rōne pōt vnꝰ illorū eē meritoriꝰ vite eterne. ⁊ reliquꝰ de potētia dei abſoluta. ſꝫ actꝰ cū tali forma ſuꝑnaturali. ⁊ actꝰ diligēdi deū ſuꝑ oīa ſic ſe habēt: ꝙneuter ē ex natura ſua meritoriꝰ vite eterne. ẜꝫqꝛ deꝰ cōtingēter acceptat. gͦ qua rōe pōt vnꝰilloꝝ eē meritoriꝰ vite eterne. ⁊ alter de potētia dei abſoluta: pōt eē meritoriꝰ vite eterne.Preterea qn̄cūqꝫ ſunt aliqͥ actꝰ eiuſdē rōisquoꝝ nullꝰ hꝫ aliquā circūſtantiā malā. ſi deꝰpōt acceptare vnū illoꝝ tāꝙͣ meritorium viteeter. ⁊ reliquū. ſꝫ actꝰ elicitꝰ poſt charitatē īfuſam ⁊ an̄ ſūt eiuſdē rōis. ⁊ illū elicitū poſt charitatē infuſam pōt deus acceptare tāꝙͣ meriiotoriū vite eter. gͣde potentia dei abſoluta pōtaliū ſic acceptare. Secūdā cōcluſionē probo. qꝛ qn̄cūqꝫ aliqua qualitas abſoluta ſtat ꝑtēpus in aliquo ſubiecto cū carētia alteriꝰ reiabſolute. pōt ꝑ diuinā potētiā abſolutā ſtarein ꝑpetuū cū carētia eiuſdē. ſꝫ ꝑ tēpus ſtat ip̄a
forma cū carētia actus beatifici. gͦ de potētiadei abſoluta p̄t deꝰ in ꝑpetuū ꝯſeruare iſtā formā ſine actu beatifico. Sꝫ qͥcqͥd pōt deꝰ facere pōt diſponere ⁊ ordinare. gͦ pōt deꝰ ordinare ꝙ ille habet talē formā. ⁊ tn̄ ꝙ nunꝙͣ habetvitā eternā. ⁊ ꝑ ꝯn̄s talis nō eſſet charus ⁊ acceptus deo acceptiōe tali de qua loqͥmur: quaaliquis acceptat̉ tanꝙͣ habiturus vitā eternāniſi ip̄emet īpediat. Pret̓ea. quacunqꝫ formapoſita in aīa. pōt deꝰ velle aīaꝫ ānihilare āteꝙͣdet ſibi vitā eternā. ⁊ velle nunꝙͣ eā recreare.ergo pōt talē aīam nō acceptare. Aſſumptuꝫptꝫ. qꝛ qͥcqͥd deus cōtingēter creat. pōt cōtingēter ānihilare illud qͥncunqꝫ placet ſibi: ſediſtā aīam ꝯtingent̓ creauit. ergo ip̄am poteſtānihilare. Preterea. creata iſta gratia in aīaaut pōt deꝰ eā ānihilare. aut nō. ſi ſic. pōt velle iſtā aīam nunꝙͣ habere gloriā. gͦ ſtante illaforma in aīa pōt deus illā aīam nō acceptareqꝛ iſta ſtant ſimul ꝙ talis forma ſit in aīa. ⁊ tn̄ꝙ deus vult iſtā formā ānihilare ſi deꝰ nō pōttalē formā creatā ānihilare. ergo eā nccͣrio cōſeruat. ⁊ per ꝯn̄s aliqͥd nccͣrio ageret extra ſe.Pret̓ea. ſicut pena eterna ad peccatū. ita vita eterna ad charitatē. ſed poſito quocūqꝫ peccato pōt deus remittere penā eternā. gͦ poſitaquacūqꝫ charitate que ſit vna res abſoluta p̄tdeꝰ de potētia ſua abſoluta velle ſibi nūqͣ dare vitā eternā. et ꝑ ꝯn̄s nō erit talis acceptusdeo. Ideo dico ꝙ ad hoc ꝙ aīa ſit grata ⁊ accepta deo de potentia dei abſoluta: nulla forma ſuꝑnaturalis requirit̉ in aīa: ⁊ quacūqꝫ poſita in aīa pōt deus de potētia ſua abſoluta illā nō acceptare. vt ſic ſemꝑ cōtingēter ⁊ libere ⁊ miſericorditer ⁊ ex gr̄a ſua beatificat quēcūqꝫ. vt ex puris naturalibꝰ nemo poſſit mereri vitā eternā. nec etiā ex qͥbuſcunqꝫ donis collatis a deo. niſi qꝛ deus cōtingēter ⁊ libere etmiſericorditer ordinauit. ꝙ habēs talia donapoſſit mereri vitā eternā. vt deus ꝑ nullā rempoſſit neceſſitari ad ꝯferendū cuicūqꝫ vitā et̓nā. ⁊ ſic iſta ꝓpria opinio maxīe recedit ab errore pelagij. Ip̄e em̄ pelagius poſuit ꝙ ſi aliqͥs habet actuꝫ bonū ex genere: deꝰ neceſſitat̉ad ꝯferendū ſibi vitā eternā. ⁊ nō mere ex gr̄aſua. ita ꝙ neceſſario foret īiuſtus ſi ſibi nō tribueret vitā eternā. Opinio autē p̄dicta ꝙͣuisnō ponat actū elicituꝫ ex puris naturalibꝰ ſicneceſſitare deū. ponit tn̄ aliquā ſuꝑnaturaleꝫformā creatā a deo neceſſitare deū. qꝛ habꝫ ponere ꝙ includit cōtradictioneꝫ. ꝙ talis formaſit in aīa. ⁊ ꝙ deus nūqͣ dabit ſibi vitā eternāEgo autē pono ꝙ nulla forma nec naturalis ꝓnec ſuꝑnaturalis pōt deū ſic neceſſitare: quinnō includat cōtradictionē ꝙ talis forma que-
ōcluſioyime
primā cōcluſioē ꝓbat primo
Fn̄ſto auctorinas oſtēdit cōluſiones
Quid ē eē char-
DSn̄ia auctoris.
Extor pelagianꝰ.
Sn̄ia aucto
Quarto
Tertio
Ecd̓s
Daoncroris