diſtinctionis XvijQueſtio

accidens. ſed deus īmutabiliter ⁊ de neceſſitate nature diligit charitatē et iuſtitiā ⁊ oēmvirtutē. Immutabiliter em̄ diligit ſe. ⁊ ꝑ ꝯn̄sīmutabiliter vult ſui dilectionē. ⁊ inſuper iuſtus eſt immutabiliter ⁊ perfectus. nullus aurē iuſtus eſt qui iuſticiā non diligit ẜm Auguſtinū. Un̄ ph̓s dicit primo ethi. ꝙ nō eſt bonꝰqui non gaudet de bonis. gͦ deus ea neceſſitate qͣdiligit ſuā iuſticiā ⁊ cōplacet in ſui amore cōplacet etiā in om̄i aīa participante iuſticiā ipſius habitualem amorē. ⁊ per ꝯn̄s habitualis amor dei dat ex natura rei eſſe acceptūdei. Preterea deo acceptū eſt quicquid ẜꝫveritatē delectabile eſt ⁊ acceptabile ⁊ placitū. Dicit em̄ ph̓s. iij. ethi. ꝙ virtuoſus tanꝙͣ bene diſpoſitus eſt. ita et menſura eoꝝ que delectabilia ⁊ placentia ſunt ẜm veritate. ſꝫ virtutes ẜm ſeipſas pulchre ſunt ⁊ bone ⁊ delectabiles ẜm veritatē. et maxime amor dei. gͦ videtur ꝙ deus ex natura rei cōplaceat in virtuti9bus. ſed ꝙͣ maxime ⁊ vltimate in ſui habituali amore. Secūda cōcluſio eſt iſta ꝙ illa forma qua ex natura rei redditur aīa deo grata:nō ꝓfluit ex diuina acceptiōe in aīaꝫ. Probatur. qꝛ illud quo diuina acceptio ⁊ delectatio applicatur ad aīam. et cuius participatioeſt ratio formalis. vt acceptet̉: nō pōt ꝓuenire ex dei dilectione ſuper aīam tranſeunte. qꝛtunc aīa pͥus eſſꝫ dilecta ſaltē ordine rōnis: ꝙͣtalis forma eſſet in ea. ſꝫ illa forma eſſet hmoigͦ ⁊cͣ. Preterea impoſſibile eſt actū eternū⁊ immutabilē de nouo tranſire ſuper aīam. niſi ꝓpter participationē nouaꝫ anime obiectiīmutabilis et eterni. gͦ ſi aīa eſt dilecta habetformā. ⁊ per ꝯn̄s ſunt ibi tales due forme gratificantes. Preterea ſicut ſe habet generalis dilectio ad illud ſuper qd̓ tranſit. ſic ſe habet charitatiua dilectio ad aīam acceptam ⁊gratā. ſꝫ ex generali dei dilectione qua cōplacet in om̄i creatura nō ꝓfluit creatura. aliascū īmutabiliter diligat oēm creaturā īmutaliter ꝓfluerent omnes in eſſe. gͦ nec charitas ꝓfluit in natura grata ex dei dilectiōe charitatiua: ſꝫ magis eſt rō ꝙ dei charitatiua dilectioapplicetur ad eā. ſicut realitas creaturaꝝ ē rōoīa diligendi q̄ ſunt: nec ex hoc ꝙ diligunt̉ realitates earū in eſſe ꝓfluūt. Tertia ꝓpō eſtiſta. ꝙ forma qͣ aīa fit accepta ē quedā dei habitualis dilectio q̄ ab ipſo īfundit̉. nec ex puris naturalibꝰ generat̉. De iſta ꝓpōe patebitin ſequētibꝰ. Iſta opinio nō videt̉ mihi ꝟa.ideo arguo cōtra eā ⁊ oſtēdo ꝙ de potētia deiabſoluta ſine om̄i forma formaliter inhetēte. pōt deꝰ aīam acceptare. Primo ſic. quēcūqꝫ pōt deus p̄parare ad vitā eternā. et poſtea

vitā eternā ſibi cōferre ſine tali habitu preuiopōt deus talē habere charu acceptuꝫ ſine talihabitu. hoc ptꝫ. qꝛ quicūqꝫ eſt p̄paratus ad vitā eternā. ita ꝙ ip̄o ꝑſeuerante in eadē diſpoſitione dabit̉ ſibi vita eterna. talis eſt deo acceptus ⁊ charus. ſed deus de potētia ſua abſoluta pōt cōferre alicui vitā eternā. ſcꝫ viſione etfruitionē beatificā ꝙͣtucunqꝫ nunꝙͣ habuerittalē habitū. ⁊ per ꝯn̄s erat in tali ſtatu ꝙ nonhabebat aliqͥd repugnās vite eterne. etiā poſito ꝙ nō habuit tale habitū. pōt deus pro tūcip̄m p̄parare ad vitā eternā. gͦ pro tunc potuiteſſe charus ⁊ acceptus deo. Si dicat̉. ꝙ deꝰnō pōt dare alicui vitā eternā ſine tali habituCōtra. viſio beatifica a tali habitu nō depēdet. hoc etiā oſtendet̉ in ſequētibꝰ ꝙ ad actuꝫbeatificū nō requirit̉ de potētia dei abſolutaaliqͥs habitus talis. Si dicatur. ꝙ ꝙͣuis aliquis ſit in tali ſtatu ſine illa forma. ꝙ deus poterit ſibi dare vitā eternā ip̄o ſemꝑ ante beatitudinē remanēte in eodē ſtatu. qꝛ tn̄ tūc caretilla forma. nō eſt charus deo. Contra. ille eſt.charus deo qui eſt acceptus deo tanꝙͣ dignꝰvita eterna. ſed talis eſt hmōi. gͦ ⁊c̄. Si dicatur ꝙ talis nō eſt dignꝰ vita eterna. hoc nō valet. qꝛ quero qͥd requirit̉ ad hoc ꝙ aliqͥs ſit dignus vita eternā. Aut requirit̉ ⁊ ſuffic̄ ꝙ deꝰẜm ſtatū preſentē diſponat eū ad vitā eternā.⁊ iſto modo talis eſt dignus vita eterna. Autſic. ꝙ ſine iiuſticia nō pōt nō cōferri vita eterna. ⁊ iſto mō nullus habēs quācunqꝫ formā eſtdignus vita et̓na. qͥa ſicut deus pōt ad tēpusnō ꝯferre alicui vitā eternā ꝙͣtūcunqꝫ habeattale formā. ſic de potentia ſua abſoluta poſſetpro ſꝑ ſibi nō cōferre. Scd̓o arguo ſic. iuxtaargumēta ſua. ſicut eſſe deteſtatuꝫ vel eſſe oditū ſe habet ad voluntatē diuinā. ita eſſe acceptu deo ⁊ charū ſe habet ad diuinā voluntatēſed aliqͥs pōt eē oditus deo et deteſtatus ſineoī forma deteſtabili formalit̓ inherēte. gͦ ſimiliter pōt aliqͥs eē charus. ⁊ acceptus ſine omīforma formalit̓ inherēte. Haior ptꝫ per iſtosMinore ꝓbo. qꝛ qn̄ aliqͥs peccat mortalit̓ ceſſante actu peccati poſſibile eſt nullā formā remanere que nō p̄fuit ante peccatū. ergo tuncnō eſt talis oditus a deo ꝓpter aliquā formaꝫformaliter inherentē. Si dicat̉ ꝙ relinqͥturhabitus malus. ꝓpter qd̓ eſt deteftabilis deopoſt actū peccati. Contra. talis habitus pōtⁿcorrūpi ſine charitate adueniēte. ſed ſemꝑ ātecharitatē eſt oditus a deo. gͦ ſine tali forma p̄teſſe oditus a deo. Aſſumptū ptꝫ. qꝛ tali peccato nō tm̄ opponit̉ actus ꝓcedens ex charitate. ſed etiaꝫ ex iuſticia que pōt haberi ex purisnaturalibꝰ qualē habuerūt ph̓i. ⁊ aliqͥ pagani

x iij

probatur pͥmo.

Primū dictū appi

ſertia concluſio

ſertia

jda

rima ratio

cd̓a concluſi

cd̓a concluſi

Ohiijcitur

Ecd̓o

Reſpondetur

Reſpondetur

Obijcitur tertio

Obijcitur tertio

Reſpondetur.

Obijcitur primo

Obijcitur ſecūdo

Reſpōdetur