Sententiarum

Libri primiſimpliciter libera ꝙͣuis illū actū nō eliciat libere quē elicit neceſſario. ⁊ ita eiꝰ libertas nōminuit̉: ꝙͣuis talē actū nō eliciat ꝓ tūc Undenō itēdūt ſancti ꝙ volūtas reſpectu illiꝰ actꝰquē neceſſario habet libere operet̉. ſꝫ ꝙ ſimpl̓reſt libera ⁊ liberius ꝙͣ pͥus. qꝛ minus pōt ꝙͣtūad actus multos īperatos īpediri a cauſis extrinſecis ꝑ talē cōfirmationē in bono ꝙͣ ante.Hoc pōt cōfirmari ꝑ vnā cōgruentiā ⁊ ꝑ auctoritatē. Per ꝯgruentiā. qꝛ eadē volūtas habens pͥmo in ſua poteſtate actus cōtrarios .ſ.bonū ⁊ malū ſi poſtea firmetur ī vno illoꝝ. nōmagis diceret̉ liberior reſpectu illiꝰ: ꝙͣ diceretur liberior reſpectu alteriꝰ ſi firmet̉ in alio cōtrario. ſ volūtas dānati firmatur ī aliquo malo. ⁊ tn̄ ꝓpter talē firmationē non eſt liberiorreſpectu illiꝰ actꝰ ꝙͣ ante. gͦ qn̄ bonus firmat̉in aliquo bono qd̓ neceſſario habet: nō dicet̉liberior reſpectu illiꝰ actus. gͦ intelligūt ſāctiꝙ ſit liberior volūtas beati qͥ peccare nō pōt.qꝛ ad actus importatos indecētes ⁊ nō expedientes ei minꝰ cogi pōt ꝙͣ pͥus: īmo nullo mōpōt cogi. ad quos tn̄ ante ſaltē ad multos cogi potuit. Scd̓o ꝑ aucto. Auguſtini. v. de ciuitate dei. ca. x. vbi vult: ꝙ ſicut nō minus dicitur deꝰ omnipotēs ꝙͣuis nō poſſit mori necfalli: ita nō minus dicitur voluntas libera: ꝙͣuis neceſſe ſit eā velle qd̓ vult. gͦ nō minꝰ pōtdici libera ꝙͣuis velit hoc neceſſario. dū tn̄ ꝓpter hoc minus poſſit ad alia cogi. nō dico adactus elicitos. ſꝫ ad actus imperatos bene cogitur homo. nō ſunt tūc imperati. Per idēac anſel. dico: ꝙ non ītelligit ꝙ libere velit illud qd̓ neceſſario vult. ſꝫ ꝙ voluntas q̄ a rectitudine declinare neqͥt ē liberior. qꝛ iā non pōtſeruire peccato. ⁊ ita a ſeruitute q̄ opponit̉ libertati eſt liberior. ⁊ ideo eoip̄o ꝙ a ſeruitutepeccati eſt liberior. eſt etiā a coactione quātūad actus alios ab actibꝰ volendi ⁊ nolendi liberior. ⁊ ꝓpter hoc poſſe peccare nec eſt libertas nec pars libertatis. ſꝫ magis minuit libertatē. nō tn̄ minuit libertatē a coactione ꝙͣtuꝫad actus intrinſecos volendi ⁊ nolendi. gͦ minuit aliā libertatē de qua loquit̉ anſel. ibideꝫSi dicatur ꝙ poteſtas peccandi nō minuitnec auget libertatē. Cōtra hoc ē expreſſe an.ſelmus ibidē dicens ſic. poteſtas peccandi q̄addita volūtati eiꝰ minuit libertatē ⁊ ſi dematur auget. nec eſt libertas nec pars libertatisEx iſto ſequitur ꝙ libertas voluntatis ſecūduꝫ modū loquendi anſel. pōt minui ⁊ tn̄ neccōditio volūtarij nec volūtas ipſa pōt minuiſicut nec pōt augeri. gͦ intelligit de alia libertate ꝙͣ de illa qua voluntas qͥcqͥd vult voluntarie vult. ⁊ ita nō eſt auctoritas ad oppoſitū

Ad aliud dico ꝙ voluntas diuina neceſſario vult bonitatē ſuā nō tn̄ libere ſꝫ ita naturaliter ſicut naturaliter intelligit bonitatē ſuā.Ad ꝓbatione dico ꝙ innuit ymaginationēfalſam. ſcꝫ ꝙ potētia volitiua oꝑatur circa diuinā eſſentiā quaſi eliciendo aliquā volitionēquocunqꝫ modo diſtinctā ex natura rei ab illavoluntate. hoc em̄ ē ſimpliciter falſū. Hoc tn̄poſito argumentū nō valet. qꝛ nō ſequit̉: eadēpotentia ⁊ ſub rōne eiuſdē potētie operat̉ circa hoc et circa illd̓. gͦ ſi libere operat̉ circa hocoperat̉ circa illud. ſicut nō ſequit̉. eadē potentia operatur circa hoc ⁊ circa illud. et operat̉circa hoc neceſſario. gͦ oꝑatur circa illd̓ neceſſario. Unde ſicut iſti negāt iſtā ſecūdā ꝯn̄amita nego ego pͥmā. Ad aliud dico ꝙ neceſſitas nō tollit perfectionē. et ideo non tollit libertatē: ꝙͣuis repugnet libertati reſpectu eiꝰreſpectu cuius eſt neceſſitas. Unde illa ratio⁊ ſequēs ꝓcedunt ex falſa ymaginatiōe. ymaginantur em̄ ac ſi libertas eſſꝫ vnū aliquid reale diſtinctuꝫ aliquo modo ex natura rei a volūtate vel nō om̄ino idē cū volūtate: qd̓ tn̄ nōeſt verū. ſꝫ eſt vnū nomen connotatiuū importans ip̄am voluntatē vel naturā intellectualem connotando aliquid contingenter poſſefieri ab eadē. ⁊ iō repugnat eſſentie diuine reſpectu ſuijpſiꝰ. hoc eſt. impoſſibile eſt ꝙ verepredicetur de eſſentia vel voluntate reſpectuſuijpſiꝰ ſic dicendo. ſcꝫ voluntas libere vult ſevel eſſentiam diuinā. Per hoc ad vltimum īdico: ꝙ nō eſt ſic conditio intrinſeca potentieſed eſt vnum nomen vel conceptus quod nonpōt verificari de natura niſi ſit ꝑfecta. et hocin ordine ad aliud. non ad quodcūqꝫ ſed in ordine ad illud reſpectu cuiꝰ contingenter ſe habet. Ad argumentū principale concedo ꝙ ꝑvoluntas eſt potentia libera. non tn̄ reſpectucuiuſcūqꝫ. ſꝫ reſpectu illiꝰ ad quod cōtingēterſe hꝫ. Diſtinctio vndecima. Queſtio pͥma.Irca diſtinLctionem vndecimam queCro primo. Utrum ſpirituſſanctus procedat a patreet filio. Ꝙ nō. qꝛ vnum Iꝓductū nō ꝓcedit a duobus naturalit̓: niſi ailterū eoꝝ ſuꝑfluat vl̓ vtrūqꝫ ſit inſufficiēs. ſed nihil in deo eſt ſuperfluuꝫnec inſufficiens. ergo ⁊cͣ. Secundo. qꝛ quadocunqꝫ aliquid habet ex ſe principium ſufficiens productiuum alicuius. poteſt illud producere omni alio circumſcripto. ſed pater habet ex ſe principium ſufficiens productiuumſpirituſſancti. gͦ ſine filio pōt producere Ad

Ad ſcd̓m

Ad

Securdo

DiſtinctioQueſtio.

Queſtio.

Ad quintū.

Arguitur prim

Ad principale

MAd quartū

Ad terti