Diſtinctionis XIQueſtioI

oppoſitū in ſymbolo. qui ex patre filioqꝫ ꝓceſpōꝫ dit. In iſta. q. ẜm veritate ab eccleſia determinata eſt ꝯcluſio certa: ꝙ .ſ.ſ. ꝓcedit a patre⁊ filio. ꝙͣuis de iſta cōcluſiōe inter catholicosaliqn̄ fuit altercatio. aliqui tn̄ diuerſimode nituntur iſtā cōcluſionē ꝓbare. Unde ꝓbāteā aliqui primo ſic. ſi .ſ .ſ. nō ꝓcederet a filio: nōpoſſet ab eo perſonaliter diſtingui. ꝯn̄s ē falſuꝫ. gͦ ⁊ an̄s. De iſta rōne patebit in ſequēti. q.Secūdo ſic. filius ꝓcedit ꝑ modū ītellectꝰvt verbū ſpūſſanctꝰ per modū voluntatis vtamor: ſed amor ꝓcedit a verbo. nō em̄ aliquidamamꝰ niſi qd̓ cōceptione mētis apprehendimus. gͦ .ſ.ſ. ꝓcedit a filio. Tertio arguit̉ deordine nature. qꝛ nūqͣ plura ab vno ꝓceduntabſqꝫ ordine: niſi tm̄ in illis q̄ materialiter differūt: ſicut vnꝰ faber ꝓducit multos cultellosmaterialit̓ ab inuicē diſtinctos nullū ordineꝫhabētes ad inuicē. ſꝫ in rebꝰ in quibꝰ nō eſt ſola materialis diſtinctio ſemꝑ inuenit̉ in multitudine ꝓductorū aliquis ordo. ſi gͦ ab vna ꝑſona patris ꝓducantur due ꝑſone. ſcꝫ filius ⁊ſpūſſanctꝰ oꝑꝫ eſſe aliquē ordinē earū ad inuiceꝫ: ſꝫ nullus alius ordo pōt aſſignari. niſi quovna perſona eſt ab alia. gͦ ſpūſſanctꝰ eſt a filiovel ecōuerſo. Ꝙuis ꝯcluſio ſit tenenda: verūtn̄ iſte rōnes nō cōcludunt. Prima nō. ſic̄patebit in ſequēti. q. Secunda etiā nō cocludit. primo nō ẜm eos. qꝛ amor cuiuſcūqꝫ obiecti ſufficienter ꝓducitur ab illo obiecto velpotentia vel cognitione obiecti: vel ab om̄ibꝰiſtis. vel aliquibꝰ eorū ſimul. ſꝫ qn̄ aliquod ſingulare extra diligibile diligit̉ verbū ẜm iſtosnec eſt obiectū. qꝛ tūc verbū nō ꝓduceret̉. ſic̄nec illud obiectū ꝓducitur. nec verbū ẜm eoseſt ip̄a cognitio nec ip̄a potentia. gͦ verbū tūcnō habet rōnē pͥncipij reſpectu amoris ꝓducti. gͦ nō eſt vl̓r verū: ꝙ amor a verbo ꝓcedit.Si dicatur ꝙ ẜm iſtū verbū eſt conceptusmētis a quo ꝓcedit amor. Contra amor ſufficienter ꝓcedit a notitia cōcepta ⁊ a potētiaquia poſita notitia maxime qua iudicatur aliquid eſſe diligendū: omī alio circūſcripto pōtſequi amor: īmo neceſſario ſequitur ẜꝫ iſtos. ſꝫverbū nō eſt notitia cōcepta: ſed ꝓcedit a notitia concepta ẜꝫ iſtū alibi. gͦ amor nō ꝓcedita verbo: ſꝫ a notitia: q̄ nō eſt verbū. ſꝫ pͥncipiumverbi ẜm iſtos. Cōfirmatio. qꝛ a notitia intuitiua rei ſingularis: nō ē neceſſe ꝓcedere aliquid aliud. gͦ pōt eē notitia intuitiua ſine om̄iverbo ꝓcedente. ⁊ tūc tn̄ poterit eſſe amor. gͦo nō eſt neceſſe amorē a verbo ꝓcedere. Exiſtis ptꝫ ꝙ ꝓbatio ſua nihil valet. qꝛ nō ſequit̉nihil amamꝰ niſi qd̓ conceptione mētis app̄bēdimꝰ. gͦ amor ꝓcec

ueſtioIipprehendi cōceptione mētis et diligi ſine oīꝟbo: ſi verbū nō ſit ipſa cognitio ſicut iſti ponunt. gͦ tunc amor nō ꝓcedit a verbo. Tertiaetiā ratio nō concludit. qꝛ falſū eſt plura nonpoſſe ꝓcedere ab vno abſqꝫ ordine niſi in illisque materialiter differunt. qꝛ ſicut patebit inſcd̓o. deus pōt ꝓducere plures angelos eiuſdē ſpeciei qui nō aliter habebūt ordinē ꝙͣ duocultelli. Sil̓r ſi eſſent duo īdiuidua diuerſarūſpecierū equalia ẜm perfectioneꝫ: adhuc poſſent eſſe immediate a deo ab omni tali ordineIdeo probāt alij aliter eandē concluſionēſic. habens pͥncipiū ꝑfectū ꝓductiuū pōt pͥncipio illo ꝓducere. qn̄ ſcꝫ pͥncipiū eſt ita perfectū ꝙ nō dependet a paſſiuo nec pōt per aliquid impediri. filius habet voluntatē que eſtpͥncipiū ꝓductiuū amoris adequati. et habeteā vt preintelligitur ꝓducto actu volūtatis. gͦpōt ea ꝓducere: gͦ ⁊ ea ꝓducit. minor ꝓbatur.qꝛ generatio ⁊ ſpiratio habent alique ordineꝫita ꝙ aliquo modo generatio eſt pͥor ſpiratione. in illo pͥori cōicatur genito oīs ꝑfectio diuina que ſibi nō repugnat: ⁊ ita volūtas. gͦ tūchabet volūtatē vt priorē ꝓducto ꝑ actū volūtatis. qꝛ adhuc non intelligit̉ aliqua ꝓductiofacta ꝑ modū vel actū voluntatis. Aſſumptūetiā de ordine iſtarū ꝓductionuꝫ licet videat̉manifeſtū ex ordine potentiarū. ꝓbat̉ tn̄ ex hͦqꝛ qn̄ actus primi habent ordineꝫ in aliquo. ſivterqꝫ ſit ꝑfecte actiuꝰ: habebūt etiā ſimilē ordinē in eliciendo ſuos actus. Additur ꝑfecteactiuꝰ: ad excludendū formā ſubſtantialē ⁊ qͣlitatē in corporibꝰ: vbi licet forma ſubſtantialis ſit prior qualitate: tn̄ qualitas habet actuꝫſuū prius. ſed hͦ eſt ex imperfectione forme ſubſtantialis: in patre aūt intellectus ⁊ volūtasſunt perfecte pͥncipia actiua ⁊ habent ordinēquēdā. ⁊ fecūditas intellectus conſtituit patrem: nō autē fecunditas voluntatis. gͦ iſta fecunditas intellectꝰ aliquo modo prius habebit ſuū actū: ꝙͣ fecūditas voluntas actū ſuumCōfirmat̉. qꝛ ſicut intellectus ⁊ volūtas in 1quātū ſunt potentie oꝑatiue: eſt aliquis ordointer oꝑatiōes earū: ita inqͣtū ſunt potētie ꝓductiue eſt aliquis ordo productionis earū. li.cet non ſit ordo neceſſitatis ꝓpter p̄ſentiamobiecti habēdā. Exēplū huiꝰ ē. ſi in igne caloret ſiccitas ſint cauſe actiue: nate tn̄ ordinateelicere actꝰ. ita ꝙ ſiccitas nō pōt deſiccare niſi priꝰ calor calefaciat. iſta neceſſitas ordinisnō ē. qꝛ ꝑ calefactionē fit obiectū ſiccabile p̄ſens ſicco vt deſiccet̉: ſꝫ ꝓpt̓ naturā iſtarū potentiarum actiuarum et ſi in illo priori in quocalidum calefactibile calefacit cōmunicaretcalefacto vl̓ ꝓduceret ī calefacto nō tm̄ calo-

nalidatio proris alteri-

canda

tra

batiporū

patio

tra

itiluo reſpō-

rmati

onfirmatu

Probatio aliorū