Libri primi
bri primiSententiarum
diuinā. Scd̓o pōt obijci cōtra hoc qd̓ dr̄ ꝙnō ſint talia ſigna vel inſtātia originis et nature. qꝛ vbicūqꝫ eſt ſimultas oppoſita pͥoritati⁊ poſterioritati: ibi inter pͥus ⁊ poſteriꝰ pōt reperiri pͥoritas ⁊ poſteritas ẜm aliquod ſignūſꝫ de aliquibꝰ dr̄ ꝙ ſunt ſimul natura. gͦ qn̄ aliquid eſt pͥus natura alio: eſt in aliquo ſigno inquo nō eſt poſterius. maior ꝓbatur in ſuo contrario. iō em̄ qꝛ in pͥoritate ꝑfectionis ⁊ cauſalitatis nō ſunt talia ſigna. non cōcedit̉ ꝙ aliqͣſunt ſimul cauſalitate ⁊ ꝑfectione. gͦ vbicūqꝫeſt ponere talē ſimultate: ibi eſt ponere taliaſigna vel inſtantia. Tertio pōt obijci ꝯͣ hocqd̓ dicit̉ ꝙ eſſentia diuina ē pͥor ꝑſona. qꝛ vbicūqꝫ eſt ordo realis ibi eſt relatio realis. gͦ ſi eſſentia diuina eſt realiter pͥor ꝑſona diuina: ſequitur ꝙ realiter refert̉ ad ꝑſonā. Quartoobijcit̉ cōtra hoc qd̓ dr̄: ꝙ intellectio ⁊ volitioeſt pͥor ꝑſona vel ꝓprietate ꝑſonali. Primoqꝛ om̄is actꝰ ſuppoſiti p̄ſupponit ſuppoſitū aquo elicit̉: ſꝫ intelligere ⁊ velle ſunt actus ſuppoſiti patris. gͦ ⁊cͣ. Cōfirmat̉. qꝛ pater pͥusintelligit ꝙͣ filiꝰ. gͦ ſi intellectio p̄ſupponeret̉in patre ante generationē filij: filiꝰ nō poſſetintelligere. Preterea ſi intellectio ē pͥor filio. ⁊ intellectio nō pōt eē reſpectu alicuiꝰ obiecti niſi reſpectu filij. gͦ illa ītellectio ē reſpectu filij nō exiſtētis. Quinto obijcit̉ ꝯͣ illd̓qd̓ dicit̉ ꝙ intellectio creature ē pͥor ꝑſona. pͥmō ẜm auguſtinū. xv. de tri. xiiij. verbū natu ēde om̄ibꝰ que ſūt in ſciētia dei. gͦ ſi notitia creaturarū p̄ſupponit̉ in patre ꝓductione verbiſequitur ꝙ verbū naſcit̉ de creaturis prius notis a patre. Preterea qn̄ ī aliquo ſūt duo ordines: ſcꝫ nature ⁊ originis. ordo originis pōtcōpleri in pͥmo gradu ordinis nature. ſicut deordine nature ⁊ durationis. ſꝫ intellectꝰ diuinus cōparat̉ in primo inſtanti nature ad eſſētiā diuinā ſicut ad obiectū primariū. ⁊ in ſcd̓oinſtanti nature cōparat̉ ad creaturā. ſicut adobiectū ſecūdariū. gͦ prius natura eſt eſſentiadiuina intellectui diuino paterno ꝙͣ creatureſꝫ intellectus diuinus habens eſſentiā diuināſibi p̄ſentē pōt eſſe ꝓductiuꝰ verbi. gͦ in illo pͥori ꝓduceretur verbū. ⁊ per ꝯn̄s ante notitiācreature. Preterea nulluꝫ eſſentiale includens reſpectu ad extra eſt prius perſona. ſꝫ nōtitia creature eſt vnū eſſentiale includens reſpectū ad extra. gͦ nō eſt prior perſona. Adprimū iſtoꝝ dico ꝙ accipiēdo prius natura ẜꝫꝙ diſtinguit̉ ab alijs modis prioritatꝭ. pōt dici ꝙ ſalua reuerētia doctoris. talis modus arguendi. a. eſt prius natura ip̄o. b. gͦ. a. pōt eē ſine. b. nō ꝓbat ſufficienter: ſed quando ꝯn̄s eſtdubiū: deberet ans probari. qꝛ intelligenti ſi-
gnificatū termini an̄s eſt eque dubiū ſic̄ ꝯn̄s.Uerūtn̄ in vno caſu pōt teneri illud argumētū: vt accipiat̉ iſta ꝓpoſitio qn̄ aliqͥd eſt priusnaturaliter aliquo. ita ꝙ per potentiā creatāpōt eſſe ſine eo. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ſine quocūqꝫ eiuſdē rōnis vel eiuſdē generis diuiſiꝫ. tūc pōt eſſe ſinequolibet cōiunctiꝫ per potentiā diuinā. ſi iſtaꝓpoſitio ꝯcedat̉. ex prioritate nature pōt probari ſeꝑabilitas prioris a poſteriori ſine petitione principij. ⁊ iſto modo ex pͥoritate naturematerie reſpectu forme. qꝛ ſcꝫ naturaliter hecmateria pōt eſſe ſine hac forma ⁊ ſine illa forma. ⁊ ſic de qualibet diuiſim: ſine petitiōe pͥncipij. infert̉ ꝙ per potentiā diuinā materia p̄teſſe ſine omī forma. Utruꝫ tn̄ iſta ꝓpoſitio ſitvl̓r vera. alias dicet̉. Ad aliā ꝓbationē ꝯcedo. ꝙ ph̓s habet cōcedere. ꝙ deus nō eſt priornatura corꝑe celeſti. accipiēdo pͥus natura vtdiſtinguit̉ cōtra oēs alios modos prioritatis.Uerūtn prius natura accipit̉ pro priori dignitate ⁊ ꝑfectione. et ſic eſt ꝯcedēdū ꝙ deꝰ ē pornatura oī corpore. Ad aliā ꝓbationē dico. ꝙ Aꝯceſſa illa ꝓpoſitione ꝙ om̄e abſolutū creatupōt eſſe ſine quocūqꝫ alio per potentiā diuinānihil eſt pͥus natura alio abſoluto ſimplicit̓ ⁊abſolutē loquēdo. niſi ſolus deus. qͥa nullū eſtabſolutū excepto deo. qͥn ſine illo qd̓cūqꝫ alid̓poterit eſſe per potentiā diuinā. Uerūtn naturaliter loquēdo aliqͥd ē pͥor natura alio. qͥaper naturā hoc pōt eſſe ſine illo. ⁊ ſic loquiturph̓s. ⁊ iſto modo materia eſt prius natura forma. qͥa naturalit̓ hec materia pōt eſſe ſine iſtaforma. ⁊ nō econuerſo. Si dicatur ꝙ ẜm iſtū Iꝙͣuis hec materia eſſꝫ prior natura hac forma.tn̄ materia abſolute nō eſt prior forma abſolute. qͥa impoſſibile eſt per naturā ꝙ ſit materiaqͥn ſit forma. Dico ꝙ ſicut ex frequēter dictisˡpōt patere. hec ē ſimplicit̓ cōcededa. materiaeſt pͥor natura forma. qꝛ habꝫ multas ſingulares veras. ⁊ tn̄ hec indiffinita nō pōt eſſe veramateria eſt. niſi hec indiffinita ſit vera formaeſt. ſed ex hoc nō ſequit̉ ꝙ materia nō ſit priorforma. ſed de hoc ꝯceptū cōi ad oēs materiasnō pōt p̄dicari eſſe exiſtere. niſi de hoc coi adoēs formas p̄dicetur eſſe exiſtere. niſi per potentiā diuinā. ⁊ id̓o pōt ꝯcēdi. ꝙ iſte ꝯceptusnō eſt prior natura illo ꝯceptū. ſed iſte ꝯceptꝰnō eſt de eſſentia rei. ſicut frequēter dictū eſt.Ad illud qd̓ ſcd̓o obijcit̉ dico. ꝙ ꝓprie loquē Ado nunꝙͣ eſt ſimultas aliquoꝝ duoꝝ niſi ꝓpt̓aliqd̓ tertiū idem correſpondes vtriqꝫ illoꝝ. q̄dicūtur eſſe ſimul. ſicut aliqua dicūtur eſſe ſimul: quia ſunt in eodeꝫ loco. aliqua quia ſuntin eodē tēpore. ⁊ ideo nō eſt ꝓprie concedēdūꝙ aliqua ſunt ſimul ꝑfectione vel cauſalitate
Fecundo
E. tunde
Tertio
Quarto obijcidupliciterPrimo
p 0tripliciterPrimo
Confirmatio
MAd primā obie.
Scd̓o xlijcitur
Textio phūcitur
uito ohiicitur
Ad ſcd̓am obia.
Reſpondetur.
Inſtatur
Ad tertiaꝫ ꝓba
Ad ſecūdā ꝓb-