Diſtinctionis IXQueſtioX
III
eſt prius ē in aliquo priori in quo nō eſt poſterius. nec eſt rōnalis. q. querere de particulari.vtrū ſit in priori vel noͣ. īmo ſi recipiat̉ tal̓ modus loquendi: de virtute ſermonis debet concedi: ꝙ poſteriꝰ eſt in illo pͥori. Probatio iſtiꝰmateria eſt pͥor natura ip̄a forma. tūc dico: ꝙforma ē in illo pͥori ⁊ materia nō eſt in illo pͥori. ꝓbatio iſtius. qꝛ lypͥori ibi eſt vnū adiectiuum. tūc quero de ſuo ſubſtātiuo. aut ſuū ſubſtantiuū eſt aliquid importās reſpectū realeꝫaūt tm̄ importās ens rōnis ſi pͥmo mō. queroaut importat rē creatā aut increatā. nō increatā manifeſtū eſt. qꝛ tūc valet iſtā: materia eſtin illo priori deo. vel in alio pͥori aggregato exdeo ⁊ aliquo alio. Si importet re creatā quero. aut rē de genere ſubſtantie. aut rē de genere accidentis. ⁊ ptꝫ inductiue ꝙ non pōt darialiqua res niſi materia. ⁊ tūc valebit iſtā. materia ē in illo pͥori qd̓ eſt materia. vel in illa pͥori natura ſcꝫ materia. ſicut ex ꝑte alia qn̄ dicitur: ꝙ aliqͥd eſt pͥus alio tꝑe d̓r ꝙ prius ē in pͥori tꝑe ī quo tꝑe nō ē poſteriꝰ. Sꝫ iſto dato manifeſtū ē ꝙ forma ē in illo priori. qꝛ ē ī materia⁊ materia nō ē ī illo pͥori. qꝛ materia nō ē ī materia. Similiter totū eſt pͥus perfectione ⁊ dignitate qualibꝫ parte. ⁊ tn̄ nō pōt dari aliqd̓pus ī quo ſit totū ⁊ nōdū ſit pars: ꝙͣuis poſſitdari aliquod prius ꝑfectione in quo ſit pars ⁊in eo nō ſit totū puta ip̄mmet totū. qꝛ pars eſtin toto. Si dicatur ꝙ ſubſtantiuū correſpōdens illi adiectiuo pͥori īportat preciſe ens rationis. Contra hͦ nihil eſt. qꝛ tūc nō ē aliuddicere: ꝙͣ ꝙ pͥus ē in aliquo ente ratiōis ī quonō eſt poſteriꝰ. ſicut prius tꝑe eſt in tꝑe in quonō eſt poſteriꝰ: qd̓ eſt ſatis abſurdū de ſe. tū qꝛaliqua ordinātur ẜm ꝑfectionē. et eodē mō ẜꝫcauſalitatē om̄i ente rōnis circūſcripto. etiaꝫſi ens rōnis ita includeret ꝯtradictionē: ſicutchymera. tū qꝛ nulla talia entia rōnis quoruꝫvnū ſit pͥus alio poſſunt inueniri: ita ꝙ vnumneceſſario correſpondeat vni enti reali ⁊ alid̓alteri. tū qꝛ ſicut qn̄ aliqua ordinātur ẜm tp̄s:ibi eſt dare vnū tēpus pͥus alio: ita ſi aliquāa ordinentur ẜm cauſalitatē vel dignitatē. ꝓptertalia entia rōnis oportet dicere ꝙ vnū ens rōnis ſit ꝑfectius alio: ⁊ ꝙ vnū cā alteriꝰ ſꝫ om̄iaiſta inutiliter ⁊ fruſtra ponūtur. Pret̓ea aliqua eadē poſſunt diuerſis modis pͥoritatis etpoſterioritatꝭ ordinari. ſicut idē reſpectu eiuſdē pōt eē pͥus a natura ⁊ poſterius perfectiōeſicut pars eſt pͥus natura toto ⁊ poſterior ꝑfectionē. gͦ oporteret dare talia diuerſa pͥora inquoꝝ vno eſſet pars ⁊ in alio totū. et tūc totūeſſet in aliquo ſigno vel inſtanti in quo nō eētpars. que om̄ia ſūt abſurda. Cōfirmat̉. qꝛ ſi
totū ſit in aliquo priori. tūc q̄ro. aut ꝑs eſt in illo priori aut non. ſi ſic. ergo fruſtra ponit̉ ꝙ totū eſt in aliquo pͥori in quo eſt ꝑs. ſi no. gͦ totūeſt ſine ꝑtibus. ⁊ ꝑ ꝯn̄s totuꝫ nō eſt. Eodē mōpōt argui de materia ⁊ forma. et ſic de multisalijs. Circa quartū ex p̄dictis pn̄t inferri alique ꝯcluſiōes. Una ꝙ aliquibꝰ eiſdē ꝯpetūrdiuerſi modi pͥoritatis. ſicut idē reſpectu eiuſdem pōt eſſe priꝰ duratiōe. natura. cauſalitate⁊ dignitate. patet de celo reſpectu alicuiꝰ inferioris ꝓducti ab eo. Scd̓a cōcluſio ſequit̉ ſicut pͥus dictū eſt. ꝙ idē reſpectu eiuſdē diuerſis modis pͥoritatis et poſterioritatis pōt eſſeprius ⁊ poſteriꝰ. ptꝫ de materia et forma. toto⁊ ꝑte. Tertia cōcluſio ſequit̉ ꝙ eſſentia diuina ⁊ intellectio diuina ⁊ volitio. qꝛ idē ſunt totalit̓ eſt prior qualibꝫ ꝑſona diuina et qualibꝫrelatione. ⁊ hoc pͥoritate ꝯn̄e. qꝛ eſt illud a quonō cōuertit̉ ꝯn̄a. nō tn̄ eſt pͥor origine ꝓprie loquēdo. Quarta cōcluſio ſequitur ꝙ notitiaactualis creaturarū eſt prior aliqua prioritateqͣlibet ꝑſona diuina ⁊ qualibet relatiōe. Iſtaꝯcluſio patet. qꝛ ſequit̉. a eſt pat̓. gͦ a intelligitvel eſt intellectio creature. ⁊ nō ſequit̉ ecōuerſo. qꝛ nō ſequit̉. filius intelligit creaturā. ergofilius eſt pat̓. Quīta cōcluſio ſequit̉. ꝙ ſpiratio actiua eſt prior tā generatiōe actiua ꝙͣ paſſiua. qꝛ īpoſſibile eſt generationē actiuā eē ſine ſpiratione actiua. qꝛ neceſſario oē generāsſpirat. ⁊ nō ecōuerſo. ꝙ aūt ſit prior generatione paſſiua. pꝫ: qꝛ ſpiratio actiua inuenit̉ in patre qui eſt pͥor filio: in quo filio ſolo īuenit̉ gn̄atio paſſiua. ⁊ dictū eſt prius ⁊ ꝓbatū ꝑ ph̓ꝫ. v.metha. ꝙ aliqͥd eſt prius alio. ꝗͥa eſt priꝰ reſpectu alteriꝰ cuiꝰ eſt aliud. gͦ ⁊cͣ. Sexta cōcluſioꝙ tā generatio actia ꝙͣ paſſiua gn̓atio eſt pͥorſpiratōe paſſiua. qꝛ gnatio actiua ⁊ generatiopaſſiua ſunt ꝓprietates patris ⁊ filij. quorumvterqꝫ eſt pͥor ſpūſctō: cuiꝰ ꝓprietas eſt ſpiratio paſſiua. Circa quintū ſciendū ꝙ cōtra pͥdicta pōt multiplicit̓ obijci. Primo cōtra hͦqd̓ dicit̉ ꝙ prius natura eſt illud qd̓ pōt eſſe ſine alio ⁊ nō ecōuerſo. hoc videt̉ falſuꝫ. Tumqꝛ tūc ex prioritate naturali alicuiꝰ reſpectu alterius nunꝙͣ poſſet ꝓbari ſine petitiōe principij ſeparabilitas pͥoris a poſteriori. ⁊ ita ſemꝑeſſet fallacia petitionis principij in illo modoarguendi. a eſt prius natura ip̄o b. gͦ deus pōtfacere a ſine b. qͣ tn̄ modus arguēdi eſt modusarguēdi doctoꝝ. Tuꝫ qꝛ ẜm ph̓m deꝰ nō eſſetprius natura quocūqꝫ corpore celeſti. qꝛ ẜm eūcōtradictio eſt ꝙ deus ſit et corpus celeſte noſit. Tū qꝛ ẜm rei veritatē nullū abſolutū eſſꝫprius natura quocūqꝫ alio abſoluto. qͥa oē abſolutū indifferēter pōt eſſe ſine alio ꝑ potētiā
t iij
phātis
ꝑatio
Ecd̓o probatur
Tertio probatur
Probatur primo
ainiūObijcitur primo
LQui tn̄Obijcitur primo
Sexta concluſio
Quarta cōcluſio
Tertia cōcluſio
Quīta conclufic
Quartū.Prima concluſio
Scd̓a ꝯcluſio.