Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

iſtinctionis vnQueſtio

II

Diſtinctionis viergo qua rōe ponūt ꝙ obiectū pn̄s in mēoriacōcurrit ad ꝓductionē ꝟbi. ſicut partiale pͥncipium. eadē rōne ponet ꝙ obiectu cognitu cocurrit tanꝙͣ partiale ad ꝓductionē ſpūſſanctiPreterea volūtas ſi nō cōcurrat tanꝙͣ pͥncipium partiale. aut hoc eſt ꝓpter ſufficientiā ⁊ꝑfectionē intellectus. qua ſufficiēs eſt ſine oīalio ad ꝓducendū ꝟbum. aut ꝓpter poſterioritatem ipſus volūtatis vel actus ſui reſpectusactus ip̄ius intellectus. aut qꝛ actus ītellectꝰnō eſt natus eē a volūtate. Non ꝓpter primū.qꝛ eadeꝫ rōne deberet poni ꝙ ſolus intellectꝰvel ſola eēntia eſſet pͥncipiū ꝓductiuū ꝟbi. qͥaneutrū pōt eſſe pͥncipiū inſufficies nec imꝑfectum. ⁊ tn̄ ip̄e ponit ꝙ ad ꝓductionē ꝟbi concurrit tam natura ꝙͣ intellectꝰ. gͦ nō obſtanteipſa ꝑfectione intellectꝰ poſſet cōuertere ip̄avolūtas. Nec ꝓpter ſcd̓m qꝛ ẜm eū tam voluntas ꝙͣ actus ſuꝰ p̄cedit origine actū ꝓducendiꝟbum. Si dicatur ꝙ ſicut actus volēdi preſupponit actū dicēdi. ita actus ꝓducēdi ip̄iuſvolūtatis p̄ſupponit actū ꝓducēdi ip̄ius ītellectus. ⁊ ita volūtas nullū actū ꝓducēdi pōthabere niſi poſt actū dicēdi. ⁊ ita nō pōt anteeē pͥncipiū ꝓductiuū cuiuſcūqꝫ. Cōtra ꝙͣtūcūqꝫ aliqͥs actus ꝓducendi ip̄ius volūtatis preſupponeret aliquē actū ip̄us intellectus. qͥatn̄ ẜm iſtos idem poteſt eē pͥncipiū pluriū ordine quodā. nō eſt incōueniēs qͥn volūtas cocurrat pͥmo cū intellectu ad actum dicendi. ⁊poſt intellectus ꝯcurrat cū volūtate ad actuꝫſpirandi. ⁊ ita ſaltē nulla poſterioritas ipſiusvolūtatis ⁊ actus ſui eēntialis impedit qͥn voluntas ſit pͥncipiū ꝓducendi ꝟbū. Nec tertiūimpedit. qꝛ ſaltē actus intellectꝰ aliqͥs natuseſt eſſe a voluntate. ⁊ maxime qui p̄ſupponitvnū actū intellectꝰ ⁊ etiā vnū actū volūtatisPatet hͦ in nobis manifeſte. ⁊ ẜm iſtos et ẜmveritatē. ſed ẜm iſtos actuſ dicēdi p̄ſupponittam actū volūtatis ꝙͣ actū intellectus eēntialem. gͦ nō eſt incōueniēs ꝙ ſit a volūtate tāꝙͣa pͥncipio elicitiuo. ꝙͣuis alius actus volūtatꝭum ſequeret̉ illū actū dicēdi. Contra quartū videlꝫ ꝙ actus intelligēdi ſit pͥncipiū quo. ſicutip̄e intellectus vel eēntia. Primo. qꝛ ſicut increaturꝭ nihil abſolutū nccͣrio ⁊ eēntial̓r p̄ſupponat̉ alteri abſoluto niſi ſit eius cā in aliquogn̄e cauſe ẜm iſtos. ita in dinis nihil p̄ſupponitur actui ꝓductiuo. niſi habeat rōeꝫ pͥncipijreſpectu illius. gͦ cum ẜm iſtū actus intelligedi p̄ſupponit̉ actui dicēdi ẜm eos opꝫ ꝙ habeat reſpectu illius aliquā rōem pͥncipij. ⁊ ideoſic̄ alias ꝓbatū eſt. qn̄cūqꝫ aliqͥ effectꝰ eēntial̓rordinant̉. ſemꝑ pͥor effectus hꝫ rōem cauſe reſpectu poſterioris. Preterea arguo ꝑ argu-

mentū iſtius ſic. quicqͥd de rōne ſua formali ēpͥncipiū ꝓductiuū in quocūqꝫ ē ſine imꝑfectōne. in eo eſt pͥncipiū ꝓductuū. ſed actus intelligendi ex rōne ſua formali eſt pͥncipiū ꝓductiuum habitus. gͦ in quocūqꝫ ponat̉ ſine imꝑfectione in eo erit pͥncipiū ꝓductiuū. ſed in deoeſt ſine imꝑfectōe. gͦ in eo erit pͥncipiū ꝓductiuum. ⁊ nō niſi ꝟbi. gͦ ⁊c. Iſtud argumentū eritbonū. ſi argumentū ſuū valet ꝑ quod ꝓbat ꝙintellectus hn̄s actu obiectuꝫ intelligibile ſibi pn̄s eſt pͥncipium ꝓductiuū notitie genite.Ideo aliter rn̄deo ad queſtionē ꝯn̄ter ad pre Fcedētia ꝙ tm̄ in diuinis ſit p̄ciſe eēntia. ita ꝙnō eſt ibi aliquod abſolutū quocūqꝫ mō ex natura rei diſtinctū. vel nō idē cū eēntia ⁊ dictūeſt in p̄cedenti queſtione ꝙ aliqd̓ abſolutuꝫ ēpͥncipiū elicitiuū. Ideo dico ꝙ eēntia ſub rōeeſſentie eſt pͥncipiū elicitiuū gn̓ationis verbiAn̄ ꝓ dictis aliqͥbus cōibus qͥbus d̓r ꝙ filiusꝓcedit ꝑ modū intellectus nō ꝑ modū volūtatis. ⁊ ſpūſſanctus ecōuerſo ꝑ modū volūtatiset nō ꝑ modū intellectus. Dico ꝙ intellectuset volūtas multipl̓r accipiunt̉. Uno modo ꝙintellectus dicat p̄ciſe aliqͥd abſolutū in deo.nihil notionale det̓minate cōnotādo. ⁊ eodēmodo volūtas dicat ⁊c̄. Alio mo ꝙ dicat aliquid abſolutū aliqd̓ determinatuꝫ notionaleꝯnotādo. Et eodē mō pōt diſtingui de intelligere ⁊ velle ⁊ ceterꝭ attributꝭ. Et nō eſt iſta diſtinctio alicuiꝰ qd̓ eſt in deo quaſi aliqͥd ī deopoſſit ſic ⁊ al̓r accipi. ſed eſt diſtīctio p̄dicabiliuꝫ de deo q̄ nō ſunt deus. Primo mō dico ꝙintellectꝰ eſt pͥncipiū cuiuſlibet ꝓductionis ⁊ſil̓r volūtas. qꝛ ip̄a volūtas eſt ſimpl̓r indiſtincta ⁊ ab eēntia ⁊ ab intellectu. et ideo quicqͥdattribuit̉ vni ⁊ alteri. ſi tn̄ intellectus ⁊ voluntas diſtinguerent̉ in creaturꝭ. nō eēt noīa ſynonima ꝓpter cām pͥus dictā. ſed iſto mō nonloquunt de intellectu ⁊ volūtate recte loquetes de eis. qn̄ attribuūt aliqͥd volūtati ⁊ nō intellectui ⁊ ecōuerſo. ⁊ iſto mō ꝯcedo ꝙ eentiaeſt pͥncipū elicitiuū. ⁊ ſil̓r ītellectus ⁊ volūtaset actus intelligēdi ⁊ actus volēdi ⁊ ſic de oībus talibus attributꝭ dico. ꝙ de quolibꝫ iſtoꝝverificat̉ eē pͥncipiū elicitiuū nō ꝓ ſe ſed ꝓ re.puta ꝓ dīna eēntia. Scd̓o mō intellectus connotat ip̄am gn̓ationē ⁊ volūtas ip̄am ſpiratonem. tūc qn̄ d̓r ꝙ filius ꝓcedit ꝑ modū intellectus. ⁊ ſpūſſanctꝰ ꝑ modū volūtatꝭ. vel intellectus eſt pͥncipiū ꝓducēdi ꝟbū. ⁊ volūtas ē pͥncipiū ꝓducēdi ſpm̄ſanctū. Uel pr̄ ꝓducit filiūꝑ intellectū. ⁊ ſpm̄ſanctū ꝑ volūtatē. ita ꝙ ſꝑin hmoi ⁊ in talibꝰ ꝯſil̓ibus q̄ ſimpl̓r ſūt eqͥpollētes. ſi bn̄ intelligant̉ p̄dicata attribui ītellectui ⁊ volūtati tāꝙͣ pͥncipio elicitiuo. tūc dico

pattumuta

Rn̄ſio auctoris