NQueſtionctlor. I

I

Diſtinctionis vtquia exemplar nō hꝫ rōem pͥncipij. niſi ꝯcurrēte volūtate. Minor pꝫ. qꝛ filius eſt p̄cognitus⁊ p̄uolitus ſed omē tale producit̉ ẜm ratōneꝫexemplaris. Aſſumptū pꝫ. qꝛ in pͥmo ſigno originis pater intelligit ⁊ diligit om̄e qd̓ eſt ſumme diligendū. gͦ filiū. Ad oppoſitū quod producitur volūtate producit̉ ꝯtingēter deus nōproducit̉ ꝯtingēter. gͦ ⁊c̄. Ad queſtionē d̓r ꝙpr̄ natural̓r genuit filiū nō volūtate. Primūdeclarat̉. qꝛ dīna eēntia eſt pͥncipiū oīm actuum diuinoꝝ. lꝫ eēntia ſub rōe eēntie nō dicatpͥncipiū actus qui eſt oꝑatio ſed qui eſt eē. ſedcū in eēntia ſit diuerſa ꝯſiderare attributa. q̄ſunt in ip̄a realiter vnū. rōne tn̄ diſtīcta. Actꝰrefertur ad eēntiā ẜm hoc attributū vel illud.ẜꝫ ꝙ exigit cōditio actus. ſicut ītelligere ē abeentia dina inꝙͣtum ip̄a eſt intellectus et resvolite que poſſūt eē vel nō eſſe producunt̉ abeēntia inꝙͣtum ip̄a eſt volūtas. Et qꝛ de rōnegn̓atōnis eſt vt producat̉ genitū in ſil̓itudinēgenerātis. ⁊ hoc productōnis pͥncipiū ꝑtinetad naturā cuius eſt ex ſil̓ibus ſil̓ia producere.ideo d̓r ꝙ pr̄ natura gn̓at filiū. Scd̓m declarat̉ ꝙ aliqͥd eſſe vl̓ fieri volūtate dupl̓r poteſtintelligi. Uno modo vt ablatiuꝰ deſignat cōcomitantiā tm̄. ſicut ego poſſum dicere ꝙ egoſum homo mea volūtate. qꝛ ſcꝫ volo me eē homine. ⁊ hoc modo pōt dici ꝙ pr̄ generat filiuꝫvolūtate. ſicut eſt deus volūtate. qꝛ vult ſe eēdeum. ⁊ vult ſe gn̓are. Alio mō ſic ꝙ ablatiuꝰīportat habitudinē pͥncipij ẜm ꝙ artifex operatur volūtate. qꝛ volūtas eſt pͥncipiū oꝑationis. ⁊ ẜm hūc modū dicimus ꝙ deus pater nōgenuit filiū voluntate. ſed volūtate produxitcreaturā. Unde in libro de ſynodis d̓r. Si qͥsvolūtate dei tanꝙͣ vnū aliqͥd de creaturis filium factū dicat. anathema ſit. Cuiꝰ rō eſt. quiavolūtas ⁊ natura ẜꝫ hoc differūt in cauſandoqꝛ natura determinata eſt ad vnū. ſꝫ voluntasnō. Cuiꝰ eſt ro. qꝛ effectus aſſimilat̉ forme agētis ꝑ quā agit. manifeſtū aūt eſt ꝙ vniꝰ rei noneſt niſi vna forma naturalis ꝑ quā res hꝫ eſſe.Unde quale ip̄ꝫ eſt tale facit. ſed forma ꝑ quāvolūtas agit nō eſt vna tm̄. ſed ſunt pl̓es rōesintellecte. Unde quod volūtate agit̉ nō taleeſt quale eſt agens. ſed quale agēs vult ⁊ intēdit illud eē. gͦ volūtas eſt pͥncipiū eoꝝ que pn̄tſic vel aliter eē. eoꝝ aūt que nō pn̄t niſi ſic eſſenatura eſt pͥncipiū. quod aūt pōt ſic vel alitereē longe eſt a natura diuina. ſed hoc ꝑtinet adrōem creature. ideo dicendū ꝙ pr̄ genuit filiūnō volūtate ſed natura. Unde hylarius dicitli. de ſynodis. oībus creaturis ſubſtantiā voluntas dei attulit. ſed naturā filio dedit. ex impaſſibili aūt nō nata ſubſtātia ꝑfecta natitas

talia em̄ cū vita creata ſunt qualia deꝰ eſſe voluit. filius aūt natus ex deo talis ſubſiſtit qualis eſt deus. Iſte modus ponēdi qͥcqͥd ſit de Icōcluſione cōtinet multa falſa ⁊ abſurda. Pri Prmo falſum eſt qd̓ dicit. ꝙ eēntia ſub rōe eēntienō dicit principiū actus qͥ eſt oꝑatio. ſed qͥ eſteſſe. qꝛ qn̄ aliqua ſunt vnuꝫ ⁊ ide oībus modisex ꝑte rei. vnū nō eſt principiū alterius. ſꝫ eēntia ⁊ eſſe ẜm iſtū ſunt vnū in deo oībus modisex natura rei. ergo eēntia nō eſt principiū eſſeplus ꝙͣ ecōuerſo. Si dicat̉ ꝙ differūt rōe. Cōtra hoc argutuꝫ eſt pͥus. qꝛ ſic nulla res differtab aliquo reali. ergo dr̄a rōnis quecūqꝫ nō facit ꝙ eēntia q̄ eſt infinita in ꝑfectiōe. ſit prīcipiū eſſe qd̓ eſt infinitū. Pret̓ea. qn̄ aliqͣ dr̄ntſola rōne ⁊ nullo mō ex ꝑte rei. nec quecūqꝫ diſtinctio ex ꝑte rei illis correſpōdet. non eſt plꝰvnū principiū alterius ꝙͣ ecōuerſo. qꝛ iſta principiatio in vno reſpectu alteriꝰ ex nullo in reexurgere pōt. nec ex ſeip̄is. manifeſtū eſt. gͦ ⁊cͣnullo igit̉ modo eēntia diuina eſt pͥncipiū eſſeqd̓ eſt realit̓ ip̄e deꝰ. Scd̓o eſt ſimpliciter fal gſum qd̓ dicit. ꝙ in eēntia ſunt diuerſa attributa que ſunt vnū real̓r ⁊ diſtincta rōe. qꝛ īpoſſibile eſt ꝙ aliqua q̄ ſunt vnū real̓r diſtinguant̉rōe ſicut oſtenſum eſt priꝰ. Et ſi ꝓteruiat̉ ꝙ exhoc ip̄o ꝙ cōcedit̉ ꝙ aliqua ſunt vnū realit ſequat̉. ꝙ aliquo mō diſtigūtur. ⁊ nō real̓r. ergorōe. Aſſumptū ptꝫ. qꝛ ex hͦ ip̄o ꝙ dicit̉ aliqͣ eſſe.vnū real̓r cōcedit̉ illa eſſe aliquo mō plura. qͥaalit̓ non poſſet dici ꝙ eēt aliqͣ. ⁊ nō ſunt plura realit̓. ergo ſunt plurā ẜm rōem. gͦ diſtingūtur ẜm rōeꝫ. Iſta ꝓteruia nihil valet. qꝛ qn̄ dicit̉ ꝙ aliqͣ ſunt vnū realit̓. nō debꝫ ītelligi ꝙ illa ꝓpoſitio ſit vnꝰ actꝰ exercitatus. qꝛ tūc eſſetꝓpoſitio ſimplicit̓ falſa. qꝛ nulla ſunt vnū realiter. Iſta vl̓is ptꝫ inductiue. qͥbuſcūqꝫ demōſtratis ꝙ iſta nō ſunt vnū real̓r. Et ſi ꝓteruiasꝙ demoſtro ſortē ⁊ ſortē albū. ⁊ dico ꝙ iſta ſūtvnū realit̓. hoc nō valet. qꝛ demōſtrado ſortē⁊ ſortē albū. iſta eſt fl̓a ẜꝫ ꝙ eſt actꝰ exercitatꝰ.iſta ſunt vnū. ꝓpter falſuꝫ īplicitū: qꝛ nō ſuntaliqͣ. ſꝫ vnū ⁊ aliqͥd vnū. Si dicat̉. ſortes ⁊ ſortes albus ſunt ⁊ ſunt aliqͥd ꝑ te. ſꝫ de nll̓o vnopōt verbū pluralis nūeri verificari. gͦ oportetꝙ ſortes et ſortes albus ſint aliquo mō plura.hoc nō valet. qꝛ ad hoc ꝙ verbū pluralis numeri maxīe qn̄ eſt copulatīa ⁊ aliqͥd ſequit̉ verificet̉. ſufficit ꝙ a ꝑte ſubiecti ponātur plura.vel ſaltē ſufficit vnū copulatū. ⁊ tūc pōt ꝓpoſitio eſſe vera. ſi copulatiua ſit vera. ⁊ iō p̄t cōcedi ſortes ⁊ ſortes albus ſunt aliqͥd. qꝛ ſorteseſt aliqͥd. ⁊ ſimiliter ſortes albus eſt aliquid. ⁊ita eſt falſa iſta demōſtrādo ſortē ⁊ ſorte albūſunt plura vel ſunt aliqͣ. ẜm ꝙ eſt actus exerci

q ii

d̓n

ſio quorūdā

ICcd̓s

Ccd̓s

up. obec̓ opt̓.Primo

ReprobePrimo