ori p. emiSententiari.
Libri primiarguitur ſic. Nullū p̄dicatū qd̓ neceſſario p̄dicatur formalit̓ ⁊ eſt diſtinctiuū illius cui additur pōt p̄dicari de eēntia in abſtracto. ſed generare tm̄ p̄dicat̉ formal̓r. et eſt diſtīctiuū illiꝰcui addit̉. gͦ non pōt p̄dicari de eſſentia in abſtracto. Cōtra. abſtractū vltīata abſtractōenon magis abſtrahit̉ ab ente reali. ꝙͣ ab enterōis. qͥa ita repugnat ſibi ꝙ ſit ens rōnis ſicutꝙ ſit qd̓cūqꝫ ens reale ſibi extraneū. gͦ tale abſtractuꝫ nō magis recipit predicationē entisronis ꝙͣ entis realis. gͦ ſi ꝓpt̓ taleꝫ abſtractioneꝫ hec eſſet falſa. eſſentia generat multo magis hec eſſet falſa. eſſentia cōicat̉. eſſentia videtur ab intellectu creato. ſi iſta dicāt p̄ciſe relationē rōnis. qꝛ iſte relatiōes rōis ita erūt extranee ſibi ſicut generare reale. Cōfirmaturqꝛ ẜm auicennā queꝫ allegat. ſicut eqͥnitas inquātuꝫ eqͥnitas nō eſt vna nec plures: ita neceſt in effectu nec in intellectu nec vl̓e nec ꝑticulare. ⁊ tn̄ aliqͣ iſtoꝝ tm̄ dicūt vltra eqͥnitatēentia rōnis. gͦ a tali abſtracto nō magis remouet̉ aliqͥd reale ſibi extraneū ꝙͣ ens rōis cuiuseſſe eſt ſibi extraneū. Preterea. ſuppoſito ꝙcōicari ⁊ videri ab intellectu creato dicūt preciſe relatiōes rōis. tn̄ intelligere ⁊ velle eē bonum ⁊ eſſe ſapiente ⁊ hmōi dicūt aliqͥd reale.ſicut et generare. ſed oēs iſte ſunt vere eēntiadiuina intelligit. eēntia diuina vult. eēntia eſtbona. eſt ſapiēs. ⁊ ſic de alijs. ⁊ tn̄ ſunt vere pͥmo modo dicēdi ꝑ ſe ẜm iſtū. qꝛ oīa iſta p̄dicata diſtingūtur formal̓r ab eſſentia diuina ẜmeos. Pret̓ea. hec eſt vera eſſentia diuina creat. eēntia diuīa diſtinguit̉ a creatura. ⁊ tn̄ predicata ſunt diſtinctiua. qꝛ nccͣrio inferūt eēntiā diuinā diſtīgui ab aliquo. Pret̓ea. rō ſuanō ꝯcludit: qꝛ huiꝰ deberet aſſignari rō qͣre tale p̄dicatū reale diſtinctū non p̄dicat̉ de eſſentia. ⁊ aſſignat rōem. qͥa ſubiectū eſt abſtractūvltīata abſtractiōe. ⁊ p̄dicatū nō eſt natū p̄dicari niſi formalit̓. ſꝫ iſta cā eſt cōis ſiue p̄dicat̉p̄dicatū diſtinctiuū ſiue aliud. Pret̓ea. ſemꝑſtat ꝙ nō oportet iſtā ꝓpōem eēntia generateſſe verā ꝑ ſe pͥmo mō. ⁊ iō nō eſt negāda. qꝛ exforma p̄dicatiōis ſeq̄ret̉ ip̄am eſſe verā ꝑ ſe pͥmo mo. ⁊ tūc ẜm eos eode mō eſſent iſte negāde eēntia eſt bona. ītelligēs. volēs. ⁊ hmōi. qͥanō ſunt ꝑ ſe prīo mō etiā ẜm eos. Sꝫ iō eſt iſtanegāda eēntia generat. qꝛ inferret eſſentiā diſtīgui a genito. ⁊ hͦ eſt rō magiſtri q̄ melior eſtꝙͣ alia. Scd̓o arguo cōtra p̄dictaꝫ maiorē. qꝛnō minꝰ abſtrahit̉ ſubiectū ab accidēte. ꝙͣ abſtractuꝫ vltīata abſtractiōe a talibꝰ p̄dicatiscuiuſmōi ſunt gn̓are ⁊ ſpirare ⁊cͣ. ſꝫ nō obſtātetali abſtractōe aliqd̓ accidētale qd̓ nō ē natūp̄dicari niſi formal̓r p̄dicat̉ de ſubiecto. ⁊ non
.Aι ι4ꝑ ſe pͥmo modo. ſicut ꝙ homo eſt albus muſicꝰ⁊c. gͦ nō obſtāte tali abſtractiōe poterūt aliqͣp̄dicari q̄ nō ſūt nata p̄dicari. niſi formal̓r detali abſtracto. ⁊ tn̄ nō ꝑ ſe pͥmo mō. Cōfirmat̉iſta rō. qꝛ abſtractio tal̓ nō facit ꝙ ꝓpō ſit ꝟapͥmo mō vel ſcd̓o. ſꝫ p̄ciſe facit ꝙ illd̓ abſtractūnō pōt ſupponere ꝓ illo a quo abſtrahit̉. ergoꝙͣuis eēntia ſit abſtractū vltimata abſtractōeex hͦ nō ſequit̉ ꝙ nihil qd̓ nō eſt natuꝫ p̄dicaride ea niſi ꝑ ſe pͥmo mō. ſꝫ facit ꝙ eēntia nō pōtſupponere ꝓ ꝑſona vel ſuppoſito ⁊ de hͦ eſt q̄opͥncipalis an illa eēntia generet. Tertio maior ſua eſt falſa in creaturꝭ. qꝛ hͨ eſt ꝟa. eqͥnitasdiſtinguit̉ a deo. eqͥnitas eſt creata. ⁊ tn̄ predicata nō ſunt nata p̄dicari niſi formal̓r. ⁊ tamēſunt vere ꝑ ſe pͥmo mō. Sil̓r hͨ eſt ꝟa. hūanitaseſt vna. ⁊ tn̄ nō eſt ꝑ ſe pͥmo mo. Aſſumptū pꝫqꝛ ſequit̉. hͨ hūanitas ē vna. gͦ hūanitas ē vnaab inferiori ad ſuꝑius. ⁊ an̄s eſt verū. gͦ ⁊ ꝯn̄s.Pret̓ea qd̓ dicit ꝙ in ſubſtātijs nō eſt abſtractio niſi a ſuppoſitis ꝓpͥe nature. nō eſt verumẜm eū. qꝛ illud qd̓ p̄dicat̉ de alio ⁊ nō ī abſtracto. p̄dicat̉ de illo ꝯcretiue. ſꝫ ſb̓a p̄dicatur dealiquo ſuppoſito alteriꝰ nature. ⁊ nō in abſtracto. ſicut hͨ eſt vera filiꝰ dei eſt hō. ⁊ hͨ eſt falſafiliꝰ dei eſt hūanitas. gͦ ſb̓a ꝯcernit aliqd̓ ſuppoſitū alteriꝰ nature. Pretea ſic̄ albedo p̄dicat̉ de albedibꝰ ſingularibꝰ. ꝙͣuis a ſuppoſitoalteriꝰ nature abſtrahat̉. ita hūanitas p̄dicat̉de hūanitatibus ſingl̓aribꝰ. Naꝫ hͨ eſt vera. hͨhūanitas eſt hūanitas. ꝙͣuis nō p̄dicat̉ d̓ ſuppoſito alteriꝰ nature. gͦ hūanitas nē abſtractūvltiata abſtractōe. ſicut nec albedo. Pret̓eaqd̓ dic̄ ꝙ qͥdditas albedis abſtrahit̉ a ꝓprijsſingl̓aribꝰ nō ē verū. qꝛ ſic̄ on̄ſū ē in ſcd̓a diſtinctiōe nō ē tal̓ dr̄ia in albedie. ꝙ ſit quidditasvel aliqͥd p̄ter qͥdditatē. qd̓ tn̄ reqͥreret̉ ad talē abſtractōeꝫ. Pret̓ea qd̓ dicit de ſcd̓o t̓mionō eſt ad ꝓpoſitū. qꝛ ꝙͣuis nō poſſit p̄dicari niſi formal̓r. tn̄ ex hͦ nō ſequit̉. ꝙ ſi p̄dicat̉ de aliquo ꝙ nō pōt ſtare ꝓ quocūqꝫ alio niſi p̄ciſe ꝓſeip̄o. ⁊ ꝓpter hͦ predicat̉ pͥmo mo. qꝛ albū muſicū ⁊ hmōi ẜm rōnem ſua nō pn̄t p̄dicari niſiformal̓r. ⁊ homo nō pōt ſtare niſi ꝓ ſeip̄o. Un̄nullo modo pōt homo ſtare ꝓ quocūqꝫ accn̄te⁊ tn̄ iſte ſūt vere hō ē albus hō eſt muſicus. hōcurrit. ⁊ ſic de alijs. Et huiꝰ rō ē. qꝛ ꝙͣuis homonō poſſit ſtare niſi ꝓ hoīe. qꝛ tn̄ albu currēs. etſic de alijs adiectiuis ꝟbis ⁊ ꝑticipijs. pn̄t ſtare ꝓ hoīe. iō ꝓpōnes verificant̉. ꝙͣuis nō ſint ꝑſe pͥmo mo. ⁊ eodē mō qꝛ in talibꝰ ꝓpōnibꝰ eqͥnitas creat̉. eqͥnitas diſtinguit̉ a deo. ⁊ ſic dealijs. ip̄a p̄dicata pn̄t ſupponere ꝓ ip̄a eqͦnitate. iō tales ſūt ꝟe qꝛ ſubiectū ⁊ p̄dicatū ꝓ eiſdēſupponūt. ergo eodē mō ſi gn̓are vel generās
F
G