libri primiSententiarum

ꝓ eodem oībus modis idē terminꝰ ſuppōat etnō ſupponat. vel ꝙ nō ſupponat ꝓ eo pͥmo etꝙ ſupponat pro eo pͥmo. gͦ ſi h̓ deus ⁊ eſſentiadiuina ſunt idē formal̓r oībus modis ex natura rei. ſi terminꝰ ſupponat pro hͦ deo ſupponetet pro eēntia. Confirmat̉. qꝛ in iſta deus ē pr̄⁊c. terminꝰ ſupouit pro aliqͣ vera re exͣ aīam. ſꝫextra in re nihil eſt niſi eſſentia vel relatio velſuppoſitū. vel aliqͣ ꝑfectio abſoluta attributalis ẜm eos. gͦ terminꝰ ſupponit pro aliquo iſtorum. ⁊ nō pōt dari pprijſſime niſi dīna eēntiaergo ſupponit pro dina eēntia. Ex iſto pꝫ ꝙnō plus eſt deus deitate deꝰ. ſi lydeus ſupponit pro aliquo abſoluto ⁊ nō pro aliquo ſuppoſito. ꝙͣ deitas eſt deitate deitas. ſꝫ ſi deus ſupponat pro ꝑſona. tūc deus ē deitate deus. qͥapr̄ eſt deitate deus. ⁊ pat̓ nō eſt deitate pr̄. ẜmbtm̄ Auguſtinū. Pret̓ea q̄ro. qd̓ eſt primuꝫſignificatū huiꝰ termini deus. nō aliqͣꝑſona ꝑte. ergo eſſentia vel relatio. ⁊ non relatio: ergoeēntia. ſꝫ ꝑ te iſta propō deus eſt pr̄ ⁊ filius ⁊c.verificat pro ꝑſonis ſignificatꝭ. ergo iſta verificat̉. qꝛ hec eēntia eſt pr̄ et filius ⁊c. Et nonqꝛ h̓ deus. nō intelligēdo ꝑ hūc deū hāc eſſentiam. Pret̓ea qd̓ dicit ꝙ eēntie dīne vt quocorrn̄det propriū qd̓ vel qͥs. ſcꝫ ens deitate. puta h̓ deus. Contra. hic deꝰ ⁊ deitas nullo modiſtinguunt̉ ex natura rei. ergo nō plus ē hecdeitas quo ꝙͣ h̓ deus. Si dicat̉ ꝙ diſtinguit̉formal̓r deitas ⁊ h̓ deus. Cōtra ꝑ te in creaturis nihil eſt in indiuiduo niſi natura et dr̄iaindiuidual̓ ⁊ propͥetates abſolute forte. ergoſil̓r in ꝑſona patris vel filij nihil ē niſi eēntia ⁊propͥetas et ꝑfectio abſoluta attributal̓. ergoet eēntia ⁊ h̓ deus nullo mō diſtinguūt̉ ex natura rei. Pret̓ea qd̓ d̓r ꝙ vnicuiqꝫ quo correſpondet propriū qd̓ nō eſt verū. qd̓ pꝫ ſi vna albedo eēt in pluribus ſubiectis. hͨ albedo eſſetquo reſpectu diſgregatōis. ⁊ tn̄ nō hr̄et propͥūquod. qꝛ qd̓ nō pōt dici niſi ſubiectū. ⁊ nō pōtdici ꝙ vnū ſubiectū vel etiā ꝯpoſitū ex ſubiecto ⁊ hac albedine magis ſit qd̓ ꝙͣ aliud. Sil̓rꝙ aīa ſeparata eſt qd̓ et quo. qꝛ nō eſt ibi diſtīctio aliquoꝝ quoꝝ vnū poſſit dici quod ⁊ alid̓quo. Sil̓r accidēs pͥmo ꝯiunctū ⁊ poſtea ſeparatū nō hꝫ idem qd̓. ⁊ tn̄ eſt idē quo. Preteaeēntia dīna eſt quo reſpectu ſpiratōis. ⁊ tn̄ noeſt idē ꝓpriū quod. qꝛ nec eēntia nec ꝑſona aliqua. Ex iſtis pꝫ ꝙ exemplū eſt ad oppoſituꝫ.qꝛ ſi hic color eēt in tribꝰ ſuꝑficiebuſ. hic coloreēt pͥncipiū diſgregatōis. ⁊ nō aliqͥd mediuminter ſb̓am coloris ⁊ ip̄m ſuppoſitū. ⁊ ita eſſentia diuina erit tres ꝑſone ⁊ nō aliquid mediuꝫinter eēntiā ⁊ ꝑſonas. qꝛ nullū eſt tale mediuꝫ3Id̓o aliter dico ad queſtionē ꝙ in iſta deꝰ eſt

pr̄ ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctꝰ. ly deus ſupponit ꝓ ip̄amet dīna eēntia. ⁊ iō qꝛ ip̄a eēntia ē tres ꝑſōe.iō deus eſt tres ꝑſone. Et ſi dicat̉ ꝙ omē predicatū quod ꝯuenit pluribus. opꝫ ꝙ ꝯueniatalicui pͥmo. ſꝫ creare cōuenit tribus ꝑſonis. etnulli earū pͥmo. qꝛ tūc alia nō poſſet creare. etcōuenit cuilibet earū tanꝙͣ illi qd̓ eſt qd̓. gͦ eſtaliquid cui pͥmo cōuenit. illud nō eſt eſſentia.qꝛ eentia eſt quo reſpectu creatōis. gͦ hic deuseſt qd̓ cui pͥmo ꝯuenit creare. Rndeo ꝙ aliquid pͥmo ꝯpetere alicui pōt eſſe dupl̓r vel inre vl̓ in p̄dicatōe. Primo mō maior eſt ſimpl̓rfalſa tam in deo ꝙͣ in creaturis ptꝫ. qꝛ poſſe ridere ꝯuenit ſorti ⁊ platōni. ⁊ ſic de alijs. ⁊ tn̄ īte nihil eſt cui pͥmo ꝯuenit poſſe ridere. quia īre nihil eſt qd̓ pōt ridere niſi ſortes vel plato.⁊ ſic de alijs hoībus. et ita eſt in diuinis illamaior ſimpl̓r falſa. Nā poſſe creare ⁊ ſic de talibus nulli ꝯuenit niſi alicui ꝑſone ⁊ eēntie diuine. niſi forte relationi. Scd̓o mō pōt illa maior ꝯcēdi. ſaltē vt in pluribꝰ. ſicut in p̄dicatōepoſſe ridere pͥmo ꝯpetit iſti termino cōi homonō ꝓ ſe ſed ꝓ ſingularibꝰ. qꝛ hͨ eſt pͥmo vera. oīshō pōt ridere. ⁊ tn̄ iſte terminus cōis hō nō poteſt ridere. nec denotat̉ hͦ ꝑ illā ꝓpōnē. ſed preciſe denotat̉ ꝙ qͥlibet homo ſingularꝭ pōt ridere. ita in ꝓpoſito poſſe creare. ſicut ꝙ pͥmo cōuenit iſti termīo cōi deus. ⁊ de quocūqꝫ p̄dicatur iſte terminꝰ deus. de eodē p̄dicat̉ illud p̄dicatū. ⁊ tn̄ nullo modo p̄dicat̉ de hͦ t̓mino deusꝓ ſe ſed ꝓ ꝑſonis dīnis. Ad argumentū pͥncipale dico ꝙ maior eſt ꝟa qn̄ illud p̄ciſe ſuppo­ pnit ꝓ ſuppoſitꝭ ⁊ nō ꝓ aliquo formal̓r diſtinctoa ſuppoſitꝭ. modo iſte terminus deus nō p̄ciſeſupponit ꝓ tribus ꝑſonis. ſꝫ etiā ſupponit ꝓ ipſa diuina eēntia. ideo hec ē vera. deus eſt tresꝑſone. qꝛ eēntia dīna eſt tres ꝑſone.Diſtinctionis qͥnte. Queſtio prima.Irca diſtīctioHnem qͥntā q̄ro pͥmo. Utrum ꝯeēntia dīna generet vel generet̉. Ꝙ ſic. pͥmo ſic. eēntia diˣuina eſt res gn̄ans vel pr̄ generās. ⁊ vltra. gͦ eēntia dīna ēgenerās. ⁊ vltra. gͦ eēntia diuina generat. ansverū. gͦ ⁊ ꝯn̄s. Prima ꝯn̄a pꝫ ꝑ illā regl̓aꝫ pͥusacceptā. ꝙ a det̓minabili ſumpto cū det̓minatōe nō diſtrahēte nec diminuēte ad det̓minabile abſolute ſumptū eſt bona ꝯn̄a. gͦ ſequitureēntia dina eſt res generās. ergo eſt generās.Scd̓a ꝯn̄a pꝫ. qꝛ de quocūqꝫ p̄dicat̉ ꝑticipiuꝫalicuius ꝟbi. ip̄m ꝟbum p̄dicat̉ de eodē. Anspatet. qꝛ eēntia eſt pr̄. ⁊ nō eſt pr̄ nō generans

Rn̄ſio ad q̄one.

Eueſtio I

DiſtinctioEueſtio I

Probat̉ pͥmo

Ad argumētumpͥncipale

Rn̄detur

Obijcitur