Libri primiententiarum

LilPſuppoſito. intm̄ ꝙ ſi ſuppoſitū differret real̓r adiuina eēntia. ſic̄ modo ſuppoſitū ꝟbi dr̄t realiter a natura humana aſſumpta. iſte terminꝰnunꝙͣ ſupponeret ex natura modi ſignificandi niſi ꝓ ſuppoſito. ⁊ nō ꝓ natura ⁊ ſi ex vſu loquentiū aliqn̄ ſupponeret ꝓ natura. hͦ nō eſſetꝯcedendū niſi rōne adiūcti. et tūc qn̄ poneret̉reſpectu talis adiūcti talis ꝓpō eēt diſtinguēda. eo ꝙ ille terminꝰ deus poſſet ſupponere ꝓſuppoſito vel ꝓ natura. In alijs aūt ꝓpōnibꝰſimpl̓r ſupponeret ꝓ ſuppoſito ⁊ nō ꝓ naturaqꝛ tn̄ natura diuina ⁊ ſuppoſitū ſunt vnū realiter. ideo ex vſu loquēdi ſcōꝝ ⁊ maxime ꝓpterhereticos ne det̉ occaſio errādi et decipiendiſimplices qui neſciūt ꝟtutē ſermonis. nec ſciunt qͥd eſt ꝯcedendū de ꝟtute ẜmonis et quidnegandū. iſte terminꝰ deus ſupponit ⁊ ꝓ natura ⁊ ꝓ ſuppoſito reſpectu omīs p̄dicati qd̓ poteſt ꝯpetere tam nature ꝙͣ ſuppoſito ⁊ hͦ rōnabil̓r ꝓpter maximā identitate nature ⁊ ſuppoſiti. vt loco iſtius termini licitū ſit. reſpcū oīstalis p̄dicati ponere tam naturā ꝙͣ ſuppoſitūreſpectu aūt p̄dicati qd̓ p̄ciſe poteſt cōpetereſuppoſito p̄ciſe ſupponit ꝓ ſuppoſito. ſiue autem hoc ſit ex natura modi ſignificādi cōmuni iſti termino ⁊ alijs. ſiue ex vſu loquentiū inquoꝝ beneplacito et ptāte eſt vti t̓mīs ſic velſic. nō curo ad pn̄s. Ronabil̓r tn̄ poſſumus ſicvti. tn̄ ꝓpter hereticos. qꝛ ſi terminꝰ ſupponeret p̄ciſe ꝓ ſuppoſito. multe ꝓpōnes eſſent deꝟtute ẜmonis ꝯcedēde. qͣs heretici proponentes ſimplicibus facerēt eos credere pluralitatem deoꝝ ⁊ multitudinē diuine eēntie. tū propter identitatē dei ⁊ diuinitatꝭ. qꝛ em̄ deꝰ ⁊ deitas ſunt ſimpl̓r ideꝫ. iō quicqͥd p̄dicat̉ de deop̄dicat̉ ⁊ de deitate ⁊ ecōuerſo. cuiꝰ oppoſituꝫnō habet̉ ex ſcripturꝭ ⁊c. ſicut alias fuit dictuꝫEt ideo niſi aliqͥd tale obſtet. ſequit̉. iſte t̓minus deus ſupponit pro deo vel pro ſuppoſitogͦ ſupponit pro deitate ⁊ ecōuerſo. Ex iſtisdico ad q̄onē ꝙ iſta eſt ſimpl̓r ꝯcedēda de ꝟtute ẜmonis. deus gn̓at deū. qꝛ eī h̓ ponit̉ aliqͥdqd̓ p̄ciſe pōt ꝯpetere ſuppoſito. id̓o ſupponitpro ſuppoſito. ⁊ ideo ſicut hͨ eſt vera. pr̄ gn̄at filiū. ita hͨ eſt vera. deus gn̓at deū. A primuꝫpͥncipale ꝯcedit̉ ab aliqͥbus ꝙ hͨ ē vera de virtute ẜmonis. deus nō gn̄at deū. qꝛ filius nō generat deū. Et iſta reſpōſio videt̉ eſſe magꝭ formalis ⁊ ẜm artē logicā. ꝙ ſcꝫ terminꝰ nō habeat aliā ⁊ aliā ſupponē in affirmatiua ⁊ negatiua. hͦ ē nō ſupponit pro alio ⁊ alio. ꝙͣuis poſſitverificari pro alio. ⁊ ideo ſicut iſta. deus generat deū verificat̉ pro pr̄e. ita iſta deus nō generat deū verificat̉ pro filio ⁊ pro ſpū ſancto. ettn̄ vere eſt gn̄atio in diuinis. ⁊ vere deus gene

umrat deū. Et ẜꝫ hoc illa reſpōſio in re nō differtab alijs. qꝛ nihil ponit nec negat in re. niſi ſic̄alij. tamē propt̓ hereticos vt talit̓ nō decipētſimplices inferētes ꝙ ſi deus nō gn̓aret deuꝫ.ꝙ nō eēt ibi aliqͥs filius genitus. pōt dici ꝙ hͨeſt ſalſa. deus nō generat deū. Et eodeꝫ modoq̄libet talis eēt falſa. deus nō eſt pr̄. deus nō ēfilius. ⁊ ſic de alijs. qꝛ ex vſu loquentiuꝫ ꝓpteridētitatē dei cū quolibet qd̓ eſt in dinis denotaret̉ ꝙ nihil qd̓ eſt real̓r deus gn̓aret vel eſſꝫpater vel filius. ⁊ ſic de alijs q̄ omīa falſa ſunt.Ad ſcd̓m dico ꝙ ꝯn̄a formalis eſt duplex. aliqn̄ tenet rōne ꝯplexoꝝ: ⁊ talis ꝯn̄a eſt ſillogiſmus. qꝛ vbicūqꝫ ⁊ ex qͥbuſcūqꝫ terminis fiat ſillogiſmꝰ hn̄s tales p̄miſſas ſic diſpoſitas. ibi ēbonus ſillogiſmꝰ. Sil̓r ab excluſiua ad vl̓es d̓terminis trāſpoſitꝭ eſt bona ꝯn̄a. Sil̓r a cōpulatiua ad alterā parte eſt bona ꝯn̄a. quecunqꝫpars accipiat̉. ⁊ talis ꝯn̄a tenet in oībus t̓minis. Aliqn̄ ꝯn̄a eſt formalis p̄ciſe rōne t̓mīorū.qꝛ ſcꝫ termini ip̄i ſe hn̄t ad inuicē ſic vel ſic. etiſto modo ab vl̓i ad ſingularē eſt bona ꝯn̄a. nōad quācūqꝫ. ſed qꝛ terminꝰ vnꝰ ꝯtinet̉ ab alio.Unde bene ſequit̉. oīs hō currit. gͦ iſte hō currit. demōſtrato ſorte qͥ vere eſt homo. ſed nō ſequit̉ omīs homo currit. gͦ iſte homo currit demonſtrādo aſinū. Et rō eſt. qꝛ oīs ꝯn̄a formal̓tenet ꝑ mediū vnū intrinſecū. in quo vnꝰ terminus verificat̉ vel negat̉ ab alio. ⁊ ideo quādo talis ꝓpō ꝑ quā ꝯn̄a deberet reduci in ſillogiſmū eſt vera. tūc eſt bona ꝯn̄a ⁊ qn̄ nō eſt ꝟatūc nō valet ita eſt in ꝓpoſito. Nam iſta ꝯn̄anō valet. pr̄ gn̓at filiū. gͦ diſtinguit̉ a filio. niſiforte rōne terminoꝝ. Unde bene ſequit̉ patergn̓at filiū gͦ pr̄ nō eſt filius. ⁊ tn̄ non ſequit̉ hōgn̄at hoīem. gͦ homo nō eſt homo. ⁊ iō nō ſeqͥt̉deus gn̓at deū. gͦ deus diſtinguit̉ a deo. qꝛ iſtaꝯn̄a eſt formalis. pr̄ gn̓at filiū. gͦ pr̄ diſtinguit̉a filio. ꝓpter illud mediū. idē nō pōt eē pateret filius. tn̄ idē poteſt eē deus ⁊ deus. Ad ter Atiū ꝯcedo ꝙ ſequit̉. deus gn̓at. gͦ ſe vel aliū generat. nō tn̄ eodē addito vtrobiqꝫ eſt bōa ꝯn̄aqꝛ illa regula in multꝭ deficit. ſequit̉ em̄. homocurrit gͦ aīal currit. ⁊ tamē addēdo vtrobiqꝫ ſignū vl̓e nō ſequit̉. nō em̄ ſequit̉ oīs hō currit.gome aīal currit. Sil̓r ſequit̉ homo eſt albus/ꝯghomo eſt ens. ⁊ tn̄ nō ſequit̉ formal̓r. hō ꝯtingēter eſt albus gͦ hō ꝯtingēter eſt ens. ſic̄ ſeqͥt̉deus creat. gͦ deus eſt. ⁊ tn̄ nō ſequit̉. deus ꝯtīgēter creat. gͦ deus cōtingēter eſt. ⁊ ideo dicoꝙ illa regula eſt bona de addito tali qd̓ īportat aliquā rē abſolutā additaꝫ alijs ſic̄ ſequit̉.hō currit. gͦ aīal currit. ⁊ ideo bene ſequit̉. homo albus currit. gͦ aīal albū currit. quando tn̄additū eſt ſincathegoreuma nō ſeqͥt̉. nec etiaꝫ

Ad pͥmū pͥn.

Ad q̄ſtionē

Ad tertiū

RAd ſcd̓m