Sententiaruribri primi
ab actu intelligēdi. ⁊ qn̄ d̓r ꝙ eſt accidens qd̓nō eſt natū eſſe intelligēs ⁊ volens. ꝯcedo. ſedex hͦ nō ſequit̉ ꝙ nō ſit cā volitōis. qꝛ ẜm iſtosaliqͥd pōt eſſe cā intellectōis ⁊ volitōis qd̓ nōpoteſt eſſe intelligēs nec volēs. qꝛ obiectū eſttale. Sil̓r viſibile eſt cā viſionis ẜm eos. et tn̄nō eſt natū eſſe vidēs. ita eſt in ꝓpoſito. Adbtm̄ Auguſtinū dico ꝙ ſicut pꝫ ex ꝓceſſu. perꝟbum intelligit notitiā complexā elicitam exhabitu. ⁊ ꝙͣtum ad illud ꝟbum ꝯcurrit voluntas. qꝛ ſicut dictū eſt pͥus ꝟbum complexū qd̓eſt determinate affirmatiuū vel negatiuū. nōfit niſi mediāte volūtate. reſpectu tamē illiusactus volūtatis eſt vna alia notitia. ſcꝫ incōplexa termini vel terminoꝝ q̄ eſt cauſa ip̄ius.Sil̓r qn ꝟbum hr̄ habitual̓r frequēter ad eliciendū ip̄m diſtincte ⁊ ꝑfecte ⁊ ad cōſeruanduꝫp̄ciſe cōcurrit volūtas. qꝛ intelligimꝰ cū volumus qd̓ eſt intelligendū poſt notitiā hītualēacqͥſitā. Ad qͥntū dico ꝙ ymago eſt ꝓprijſſime reſpectu dei vt obiecti. qꝛ illi actꝰ cognoſcendi ⁊ volēdi ſunt ſil̓itudines dei. ẜm beatūAuguſtinū. ix. trinit̓. Et iō ponit btūs Auguſtinus ymaginē trinitatē illā. q̄ eſt reſpectu et̄noꝝ. Et ideo alias trinitates nō pōit eē ymagines. Ad ſextū dico ꝙ ex ꝑte ſenſitiua noneſt ymago. qꝛ habet aliquē actū reſpectu dei.3Ad argumentū pͥncipale pꝫ ꝙ nec in animanec in creatura rōnali pure ſpūali eſt diſtīctōrealis intrinſeca ⁊ eſſentialis. eſt tn̄ ibi diſtinctio extrinſeca ⁊ accidētalis.Diſtinctio quarta. Queſtio prima.Iſtictōe quarta querit magiſter. an deusdgenuit deū. Scd̓o inquiritan hec ſit ꝯcedēda. Deꝰ eſtpr̄ ⁊ filius ⁊ ſpūſſcūs. Circa primū quero. Utrū hͨ ſitcōcedēda de ꝟtute ẜmonis. deus gn̓at deum.Ꝙ nō. qꝛ ſua ꝯͣdictoria eſt ꝟa. deus nō gn̓atdeū. pꝫ qꝛ nec filius nec ſpūſſanctꝰ gn̓at deū. ſꝫfilius eſt deus. ⁊ ſil̓r ſpūſſanctus. Ꝙ ſit ſuaꝯͣdictoria pꝫ. qꝛ in ſingularibꝰ nō refert p̄ponere vel poſtponere negationē. Scd̓o ſic. ſeqͥt̉ꝯn̄a formali. pater generat filiū. gͦ pater diſtīguit̉ a filio. gͦ ſil̓r ſequit̉ deus generat deuꝫ. gͦdeus diſtinguit̉ a deo. ꝯn̄s eſt falſum. gͦ ⁊ an̄s.Preterea ſequit̉ formal̓r deus generat deū.gnat ſe vel aliū deū. ſed iſta diſiunctiua ē falſa. gͦ ⁊ ans. Ad oppoſitū. pater gn̓at filium ⁊taꝫ pater ꝙͣ filius eſt deus. ergo deus generatdeū. In iſta queſtione ſupponēda eſt ꝟitas.ꝙ ſunt tres ꝑſone in vna eſſentia. que eſt real̓readeꝫ cū qualibet illarū ꝑſonarū. Et ꝙ pater
Si Atentis. unvere generat filiuꝫ. Sed difficultas ꝙͣtum adiſtā queſtionē eſt de ꝓprietate locutiōis. an ſicut iſta cōcedit̉ de virtute ſermonis. pater generat filiū. ita ſit hec ꝯcedēda de virtute ẜmonis. Deus generat deū. Et iō difficultas eſt deſuppoſitiōe iſtius termini deꝰ. Et dicūt aliqͦꝙ hoc nomē deus ex ſuo mō ſignificādi hꝫ: vtꝓprie poſſit pro ꝑſona ſupponere. Et iō qn̄qꝫhoc nomē deus ſupponit pro eſſentia. vt cū dicit̉ deꝰ creat. Qn̄qꝫ pro ꝑſona vt cuꝫ dicit̉ deꝰgenerat. Et iō hec eſt cōcedēda deus generatdeū. qꝛ terminus vtrobiqꝫ ſupponit pro ꝑſonaIſta opinio vera eſt. ſed ip̄e in eadeꝫ qͣſtioneeā negat. qꝛ in reſpōſione ad tertiū argumētūdicit. ꝙ qͥa forma q̄ ſignificat̉ ꝑ hoc nomē deꝰeſt vna. ⁊ cōis ẜm reꝫ. Ideo ꝑ ſe ſupponit pronatura cōi. ſed ex adiucto terminat̉ eius ſuꝑpoſitio ad ſuppoſitū ⁊ ꝑſonā. Un̄ cū dicit̉ deꝰgenerat. rōe actus notionalis ſupponit hͦ nomē deus pro ꝑſona patris. Ex hoc arguo quādo aliqͥd ſupponit pro aliquo p̄ciſe rōne adiūcti nō ſupponit pro eo ex modo ſuo ſignificādi⁊ ita in eadeꝫ q̄ſtione nō tm̄ realit̓: ſed etiā vocaliter idē cōcedit ⁊ negat. Un̄ in prīcipio ſolutōis q̄ſtionis illud idē recitat qd̓ modo aſſerit. dicēs ſic. quidā dixerunt ꝙ hoc nomē deus⁊ ſimilia ꝓprie ẜm ſuā naturā ſupponūt ꝓ eſſentia. ſed ex adiūcto notionali trahit̉ ad ſupponēdū pro ꝑſona. Et ſequit̉. ſꝫ in ꝓprietatibꝰlocutionū nō tm̄ attēdenda eſt res ſignificataſed etiā modus ſignificādi. iō qꝛ hͦ nomē deusſignificat diuinā eſſentiā vt in habente ip̄amſicut hoc nomē homo ſignificat humanitateꝫin ſuppoſito. iō alij meliꝰ dixerūt ꝙ hoc nomēdeus ex modo ſignificādi habet vt poſſit ſupponere ꝓ ꝑſona. Ecce ꝙͣ māifeſte idē negat ⁊cōcedit. Un̄ etiā poſtea dicit ꝙ hoc nomē homo nō ſupponit pro natura cōi niſi ꝓpt̓ exigētiā alicuiꝰ additi: nō ſic aūt iſte terminus deꝰ⁊ ita dicta ſua ſibijp̄is ꝯtradicūt. Aliter diciªtur ꝙ hoc nomē deꝰ ſignificat principalit̓ eēntiā diuinā. ⁊ pro illa ſupponit. tn̄ rōe adiunctipōt ſupponere pro ſuppoſito. ⁊ iō qn̄cunqꝫ aliquid conuenit diuine eſſentie ſiue in ſe ſiue inſuppoſito: negatiua negās illud a d̓o eſt falſa.Sed cōtra. omīs terminꝰ cōcretus habꝫ ſupᵉponere pro illo in quo ſua forma reꝑitur. ſicutptꝫ ꝙ albū non ſupponit pro albedine ſed proſubiecto illius albedinis. eodē mō qn̄ ſic dicit̉homo eſt filiꝰ dei nō ſupponit pro natura hūana: ſed pro ſuppoſito ſuſtētante naturā humanā. ergo eodē modo deus quantū eſt ex primomodo ſignificādi nō ſupponit pro ip̄a deitateſed pro ſuppoſito deitatis. Pret̓ea. qd̓ innuitꝙ pro alio ſupponit in affirmatiua aliqͣ ⁊ in ne
AAd queſtionē
In oppoſitumAAd queſtionē
In oppoſitum
Tertio
Arguit̉ pͥmo ꝙnonPrimo
gcd̓o
Queſtio
AAd argumentuꝫpͥncipale
Ad ſextum.AAd argumentuꝫpͥncipale
Ad ſextum.
Arguit̉ pͥnonPrimo
Diſtinctio I
Arguit̉ pͥmo ꝙ
qiAd quintum du.
Contra opi
Opinio hēricidegādaue
Circa opi
Opin.thon