ri primiGententiarun
Libri primiꝙͣuis iſta minꝰ ꝙͣ illa. Ita ſi aliqua diſtinguātur formaliter et faciant per ſe vnū nō eſt maior ratio ꝙ iſta cōponant ꝙͣ illa. gͦ vel omīa diſtincta formaliter facientia vel conſtituētia ꝑſe vnū: cōponunt. vel nulla. Item diſcuredo per dicta. in medo ponendi videntur multa nō bene dicta. Primū qd̓ dicit: ꝙ natura ēprior naturaliter hac entitate vt hec eſt. hͦ nōē verū. tuꝫ qꝛ eadē ratiōe cū ſit diſtīctio formalis inter eſſentiā ⁊ relationē. eſſentia eſſet prior naturaliter relatione qd̓ falſum eſt. tū qꝛ ẜꝫdicta ſua alibi. omne prius natura alio: pōt ꝑpotentiā diuinā fieri ſine poſteriori. ſed hoc ēimpoſſibile de natura: cū ſit eadē realiter cuꝫdifferentia contrahente. Aſſumptū pꝫ. qꝛ ponit ꝙ om̄e prius alio: pōt eſſe ſine eo: ⁊ nō ecouerſo. Scd̓o nō videt̉ bene dictū: ꝙ differentia indiuidualis nō eſt quidditatiua. qꝛ omnequod eſt de eſſentia alicuius per ſe in genere:eſt de quidditate ipſius: ⁊ per ꝯn̄s eſt entitasqͣdditatiua. ſꝫ hec differentia indiuidualis eſtde eſſentia indiuidui qd̓ eſt per ſe in genere. gͦ⁊cͣ. Si dicat̉ ꝙ reqͥrit̉ ꝙ ſit entitas cōicabil.qꝛ omīs quidditas ē cōicabilis. Hoc videt̉ dictū ſine rōne. qꝛ ſicut tu ponis ꝙ oīs qͥdditaseſt cōicabilis: ita eadeꝫ facilitate ponā ꝙ oīsqͥdditas realis ē cōicabilis diſtinctis ſpecie:et ita entitas ſpecifica: non erit entitas qͥdditatiua. Uidet̉ gͦ dicendū: ꝙ oīs entitas q̄ ē deeſſentia alicuiꝰ rei ꝑ ſe vniꝰ ⁊ exiſtentis ꝑ ſe ingenere: eſt entitas quidditatiua. ita ꝙ ſiue ſitcōicabilis ſiue ſit īcōicabilis: nihil refert. īmoveriꝰ debet dici ſicut patebit: ꝙ nulla entitasqͥdditatiua realis eſt cōicabilis: niſi ſicut forma cōicatur materie vel tali modo quo res diſtincta cōicatur rei diſtincte Tertio nō videtur bene dictū: ꝙ natura ſit indifferens de ſe.⁊ tn̄ ꝙ realiter ſit differentia cōtrahens. qꝛ ſic̄argutū eſt illud qd̓ eſt de ſe indifferens eſt indifferens. ſꝫ indifferens nō eſt idē realiter: cuꝫnō indifferenti real̓r. gͦ natura ⁊ dr̄a cōtrahēsnō ſunt idē realiter. Cōfirmat̉. qꝛ ſi ſit de ſe īdifferens aut eſt realiter de ſe indifferens: autnō. ſi non: gͦ nihil facit ad ꝓpoſitū. ſi ſic. gͦ pōtcōicari: qd̓ prius improbatu eſt Ex iſto ſequitur: ꝙ nō videt̉ bene dictū: ꝙ natura ſit de ſe īdifferens. ⁊ tn̄ appropriata per idētitatē. qꝛ ſiſit realiter in hoc: repugnat ſibi eſſe in alio. gͦnō eſt de ſe cōis niſi forte negatiue. Quartonon videtur bene dictū: ꝙ natura eſt realitervna numero: ꝙͣuis ſit de ſe cōis. ⁊ ſit vna nūero tm̄ denominatiue. qꝛ qn̄ aliqͣ faciunt vel cōſtituūt vnū per ſe. qua ratione paſſio vel ꝓpͥetas forme predicatur denominatiue de materia: eadem ratiōe ꝓprietas vel paſſio materie
predicat̉ denoīatiue de forma. ergo cū natura⁊ dr̄a cōtrahēs faciāt vnū ꝑ ſe. qua rōe vnitasnūeralis predicat̉ denoīatiue de natura. ita ꝙnatura eſt vna nūero realit̓. eadē rōne vnitasminor q̄ eſt paſſio ip̄ius nature predicabit̉ denoīatiue de differētia īdiuiduali. ita ꝙ dr̄a indiuidualis realit̓ erit cōis: ⁊ vna vnitate mīore. ⁊ per ꝯn̄s totū ſingulare eadē rōne denoīabit̉ ab vtraqꝫ vnitate. ⁊ ita ſingulare nō pluserit vnū nūero ꝙͣ cōe vel vnū vnitate minore.Per illud ptꝫ. ꝙ illud ſimile eſt ad oppoſitū.qꝛ ſicut dr̄a ſpecifica nō debet dici vna vnitate minore ꝙͣ ſit vnitas ſpecifica. ita vnitas generis nō p̄t dici vna vnitate maiore ꝙͣ ſit vnitas generis. Quito nō videt̉ bene dictuꝫ qd̓dicit̉. ꝙ vl̓e in actu eſt illud qd̓ habet aliquaꝫvnitatē indifferentē ⁊cͣ. Quia tunc oporteretꝙ vl̓e in actu eſſet vnū in multis ⁊ de multis.Hodo q̄ro. Aut illud vl̓ eſt ens rōnis. ⁊ perꝯn̄s nō eſt vnū in ml̓tis ſingularibꝰ extra aīaꝫniſi ꝑ p̄dicationē. qd̓ eſt dici de multis. gͦ diſtīguēdo eſſe in multis a dici de multis. nō ē verū. Si aūt illud vl̓e ſit extra aīaꝫ. ergo eſt in reẜm aliquā vnitatē. Sexto nō videt̉ bene dictuꝫ. ꝙ cōitas ⁊ ſimilit̓ ſingularitas cōueniūtnature extra ītellectū. qͥa nihil exͣ ītellectū eſtcōe. cū exͣ ītellectū ſit qd̓libet realit̓ ſingulare.Ideo dico alit̓ ad q̄ſtionē. ⁊ prīo on̄dā cōclunoſionē. ꝙ q̄libꝫ res ſingularis ſeip̄a eſt ſingula 5ris. Et hͦ ꝑſuadeo ſic. qꝛ ſingl̓aritas īmediatecōuenit illi cuiꝰ ē. gͦ nō p̄t ſibi ꝯuenire ꝑ aliqd̓aliud. gͦ ſi aliqͥd ſit ſingulare. ſeip̄o eſt ſingl̓arePretea. ſic̄ illud qd̓ eſt ſingulare ſe hꝫ ad eſſe Sſingulare. ita qd̓ ē vl̓e ſe hꝫ ad eē vl̓e. gͦ ſic̄ illudqd̓ ē ſingulare. nō p̄t ꝑ aliqd̓ addituꝫ ſibi fierivl̓e vel coe. ita illud qd̓ eſt cōe nō p̄t ꝑ aliqͥd ſibi additū fieri ſingulare. ergo qͥcqͥd eſt ſingulare per nihil additū: eſt ſingulare ſeip̄o. Secunda cōcluſio. ꝙ oīs res extra aīam eſt realit̓ſingularis ⁊ vna numero. qꝛ oīs res extra aīaꝫvel eſt ſimplex vel cōpoſita. Si ſit ſimplex. nōincludit multas res. ſed oīs res nō includensmultas res eſt vna numero. qꝛ oīs talis res. ⁊vna alia res cōſimilis p̄ciſe ſunt due res. ergovtraqꝫ illarū eſt vna numero. ergo oīs res ſimplex eſt vna nūero. Si ſit cōpoſita. tandē opꝫdeuenire ad certū numerū ꝑtiū. ⁊ ꝑ ꝯn̄s totuꝫcōpoſitū ex eis erit vnū nūero. vel erit vnū aggregatiue. Et hoc etiaꝫ pōt argui ſub iſta forma. Accipio illā rem quā nō ponis rem ſingularē. ⁊ quero. Aut inludit plures res. aut no. ſinō Accipio vnā cōſimilē diſtinctā realit̓. ⁊ arguo ſic. Iſte res ſunt diſtīcte realit̓. ⁊ nō ſuntin numero infinito. ergo ī numero finito. ⁊ nōniſi in dualitate manifeſtū eſt. ergo ſunt p̄ciſe
Cōtra dicta ſcoti
cōduleniunſionis auctoribatur Primo.
Expinſo
gc̓a cpudſo
Iii