Queſtio VEiſtinctionis I
due. et per cōſequēs vtraqꝫ illarū erit vna numero. Si autē includit plures res ⁊ non infinitas. ergo finitas ⁊ per ꝯn̄s ibi erit numerusrerū. ⁊ ita quelibꝫ illarū incluſarū erit vna numero et ſingularis. Ex iſtis ſequitur: ꝙ quelibet res extra animā ſeip̄a eſt ſingularis: ita ꝙipſa ſine omni addito eſt illud quod immediate denominat̉ ab intētione ſingulari nec ſūtpoſſibilia quecunqꝫ a parte rei qualitercunqꝫdiſtincta: quorū vnū ſit magis indifferens ꝙͣreliquū. vel quoꝝ vnū ſit magis vnū numeroꝙͣ reliquū: niſi forte vnū ſit perfectius alio. ſic̄iſte angelus eſt perfectior iſto aſino. ⁊ ita quelibet res extra aīam ſeip̄a erit hec. nec eſt querenda aliqua cauſa indiuiduationis: niſi fortecauſe extriſece et intrinſece quādo indiuiduūeſt compoſitū: ſed magis eſſet querenda cauſa quomodo poſſibile eſt aliquid eſſe cōmuneet vniuerſale. Reſpondeo gͦ ad formā quetoue ſtionis: ꝙ illud quod eſt vniuerſale ⁊ vniuocūnon eſt aliquid realiter ex parte rei: diſtinctuꝫformaliter ab indiuiduo. Ꝙ em̄ nō ſit diſtinctum formaliter tm̄ patet. quia tunc quandocunqꝫ predicaretur ſuperius de inferiori: p̄dicaretur idem de ſe: quia ſuperiꝰ et inferius eſſent eedem res. ꝯn̄s eſt falſum. Item tunc nūꝙͣ ideꝫ genus predicaretur de diuerſis ſpeciebus: ſed eſſet aliud et aliud predicatū: quod videtur inconueniens Ad primū argumentūIupi alterius opinionis dico: ꝙ ineſſe alicui pōt eēdupliciter. vel realiter. vel ẜm predicationemquomodo dicit̉ predicatum ineſſe ſubiecto dequo dicitur. Primo modo verū eſt: ꝙ cuicūqꝫineſt aliquid: ineſt ſibi in quocūqꝫ. Secundomodo non oportet: ſi ſubiectū ſit terminus cōmunis. Et ideo non ſequit̉. ſi natura hominisde ſe ſit hec: ꝙ in quocūqꝫ eſt natura hominisꝙ eſt hic homo: tn̄ iſta ꝓpoſitio. natura hominis de ſe eſt hec. eſt diſtinguēda ꝙͣuis forte nōde virtute vocis ſeu ſermonis: eo ꝙ natura hominis pōt ſupponere ſimpliciter vel perſonaliter. hoc eſt eo ꝙ pōt ſtare pro re extra aīaꝫ vl̓pro ſe: ſi ſcd̓o modo. hec eſt falſa. natura lapidis de ſe eſt hec. quia tunc denotatur ꝙ conceptus mentis qui eſt vniuerſalis de ſe ſit hic lapis. et hoc eſt falſum. quia iſte conceptus necde ſe nec per quācūqꝫ potentiā pōt eſſe hic lapis: ꝙͣuis poſſit vere predicari de eo: nō pro ſeſed ꝓ re extra. Si accipiatur primo modo. ſichec eſt vera. natura hominis de ſe eſt hic homo: et tn̄ cū hoc ſtat ꝙ natura hominis d̓ ſe ſitille homo ⁊ ille homo: īmo ꝙ natura hominisde ſe nō eſt hic homo: quia cū natura hominisſit terminus cōis. ille poterunt eſſe vere ſicutdue ſubcontrarie: quarū vtraqꝫ verificatur ꝓ
aliquo alio ſingulari. qꝛ tūc equipollēt iſtis ꝑticularibus. aliqua natura de ſe eſt hic homo.que verificat̉ pro hac natura. ⁊ aliqua naturade ſe nō eſt hic homo. que verificat̉ pro alia natura q̄ nō eſt hec natura. Et eodeꝫ modo ſicutiſte ſtant ſimul. homo eſt ſortes. homo eſt plato. ita iſte ſtant ſimul. natura hoīs de ſe eſt hichomo. natura hoīs de ſe eſt iſte homo. Et qn̄dicitur. ſi natura hoīs de ſe ē hic hō. gͦ in quocūqꝫ eſt natura hoīs. illud eſt hic hō. Reſpondeo ꝙ nō ſequit̉ formalit̓ de vi ſermonis: ſꝫ eſtfallacia figure dictionis. eo ꝙ mutat̉ vnꝰ modus ſupponēdi in aliū. Nā in iſta. natura hoīsde ſe eſt hic homo. ibi natura homīs ſupponitdetermīate. in ꝯn̄te aūt magis ſupponit ꝯfuſetm̄. Tamē quicqͥd ſit de hoc. hec eſt vera. Natura hoīs in quocūqꝫ eſt illud eſt hic homo. qͥahabꝫ vnā ſingularē verā. ſcꝫ hec natura hoīsī quocūqꝫ eſt illud eſt hic homo. Et tūc arguēdo ſic. Natura hoīs in quocūqꝫ eſt illud: ehichomo. natura hoīs eſt in illo hoīe. ergo iſte homo eſt hic homo. eſt fallacia ꝯſequetꝭ. qꝛ arguitur ex oībus indiffinitis. Sed quātū ad diuerſitatē illarū ꝓpoſitionū. quaruꝫ vna negat̉: ⁊alia cōcedit̉ eſt dicendū vniformit̉ ſic̄ de iſtiscuiuſlibꝫ hoīs aſinus currit. Aſinus cuiuſlibꝫhoīs currit. Sciendū tn̄ ꝙ qn̄ dicitur naturahoīs de ſe eſt hic homo. debet ītelligi vt ſit cōſtructio intrāſitiua. hoc eſt. natura que eſt homo eſt de ſe hic homo. Ad ſcd̓m ꝯcedo. ꝙ cui īꝯuenit de ſe vnū oppoſitoꝝ. ei de ſe repugnataliud oppoſitū. ⁊ iō qꝛ natura de ſe eſt hec. ẜmꝙ natura ſupponit ꝑſonaliter. iō cōcedo vniformiter ꝙ nature repugnat multitudo numeralis. hoc eſt nature repugnat eſſe in alio: ⁊ nature repugnat eſſe in multis. Prima iſtarū verificat̉ pro vna ſingulari. qꝛ huic nature repugnat eſſe in alio. cū hoc tn̄ ſtat ꝙ nature nō repugnat eſſe in alio. īmo nature de ſe conueniteſſe in alio. hoc eſt nature cōuenit eſſe aliud. q̄verificat̉ pro alio ſingulari. qꝛ ſicut dictuꝫ eſt.iſte due ſunt indiffinite. ⁊ per ꝯn̄s cū ſubiectūin eis ſupponat ꝑſonaliter. equipollēt duabꝰꝑticularibus. quarū vtraqꝫ habꝫ aliquā ſingularē verā. ⁊ per ꝯn̄s vtraqꝫ eſt ſimplicit̓ vera.Iſta aūt. nature repugnat eſſe in ml̓ris eſt vera pro qualibet ſingulari. qꝛ cuilibet nature repugnat eſſe in multis. Si dicat̉. nature nonrepugnat p̄dicari de multis. ergo nec naturerepugnat eſſe in multis. Reſpōdeo ꝙ an̄s eſtdiſtinguendū. eo ꝙ ſubiectū pōt ſupponere ꝑſonalit̓. ⁊ ſic eſt ſimplicit̓ falſuꝫ. qꝛ qͣlibꝫ ſingularis eſt falſa. ſcꝫ iſti nature nō repugnat. ⁊ illinature nō repugnat ⁊cͣ. ⁊ ſic de ſingulis. Uelpōt ſubiectu ſupponere ſimplicit̓. ⁊ ſic eſt an̄s
k iij
RReſpōſio auctoris ad formā queſtionis.
SAd primū argumētuꝫ prime opinionis.
Ad ſcd̓m