QueſtioDiſtinctionis II

VI

Probatio maioris. qꝛ potētia cognoſcēs obiectuꝫ ſuū. inqͣtū videlꝫ hac vnitate vnū. cognoſcit ip̄m inꝙͣtum diſtinctū a quolibet qd̓ noneſt vnū illa vnitate. ſed ſenſus non cognoſcitobiectū inꝙͣtum eſt diſtinctū a quolibꝫ quodnō eſt vnū illa vnitate numerali. qꝛ nullꝰ ſenſus diſtinguit hūc radiū ſolis differre numeraliter ab alio radio. cū tn̄ ſint diuerſi ꝓpter motum ſolis. ſꝫ circūſcribant̉ oīa ſenſibilia cōia.puta diuerſitas loci vel ſcitus. ⁊ ſi ponerenturduo quāta ſil̓ eſſe ꝑ potentiā diuinā que etiaꝫeſſent oīno ſimilia ⁊ eqͣlia in albedie. viſus nodiſtingueret ibi eſſe duo alba. Si tn̄ cognoſceret alterū eoꝝ inꝙͣtum eſt vnū vnitate numerali. cognoſceret ip̄m inqͣtū eſt vnū diſtinctūvnitate numerali. Poſſꝫ etiā iuxta hoc arguide pͥmo obiecto ſenſus. qd̓ eſt vnū in ſe aliquavnitate reali. ſaltē de obiecto vnius actus ſentiendi. qꝛ ſicut obiectū huiꝰ potētie inquātuꝫobiectū p̄cedit intellectū. ⁊ ita etiā ẜꝫ vnitatēſuam realē p̄cedit oēm actuꝫ intellectꝰ. Preterea ſexto. qꝛ ſi oīs vnitas realis ē numeralisergo oīs diuerſitas realis eſt numeralis. ꝯn̄seſt falſum. qꝛ diuerſitas numeralis inqͣtū numeralis eſt eqͣlis. ⁊ ita oīa eēt eq̄ diſtincta. ettūc nō plus poſſꝫ intellectꝰ abſtrahere a ſorteet platōne aliqͥd cōe ꝙͣ a ſorte ⁊ linea. ⁊ eēt qd̓libet vl̓e purū figmentū intellectꝰ. Prīaꝯnadupl̓r ꝓbat̉. Primo qꝛ vnū ⁊ multa. idem ⁊ diuerſum ſunt oppoſita. ex. x. meth̓. c. v. quotiēsaūt d̓r vnū oppoſitoꝝ totiēs d̓r ⁊ reliquū ex pͥmo thopi. ergo cuilibet vnitati corrn̄det ſua ꝓpria diuerſitas. Probat̉ ſcd̓o. qꝛ cuiuſlibet diuerſitatis vtrūqꝫ extremū eſt in ſe vnū ⁊ eo mōquo eſt vnū in ſe. videt̉ eſſe diuerſuꝫ a reliquoextremo. ita ꝙ vnitas extremi vniꝰ videt̉ eſſeīꝑ ſe rō diuerſitatis alteriꝰ extremi. Cōfirmat̉etiā alit̓. qꝛ ſi tm̄ eſt in hac re vnitas realis numuralis. q̄cūqꝫ vnitas ē in re illa. ē ex ſe vna numero. ergo iſtud ⁊ illud ẜm oēꝫ entitatē in eisſūt pͥmo diuerſa. qꝛ in nullo vno aliquo modoa ꝯueniētia. Confirmat̉ etiā ꝑ hoc. qꝛ diuerſitas numeralis eſt hͦ ſingulare nō eſſe illud ſingulare. ſuppoſita tn̄ entitate vtriuſqꝫ extremiſꝫ talis vnitas ē nccͣrio alteriꝰ extremi. Preterea nullo exn̄te intellectu. ignis generaretignē ⁊ corrumꝑet aquā. gͦ eſt aliqͣ vnitas real̓gnantis ad gnatū ẜm formā ꝓpter quam eſſetgn̓atio vniuoca. Intellectꝰ ꝟo ꝯſiderās. nō facit gn̓ationē eſſe vniuocā. Pret̓ea Auicē. v.meth̓. dicit ꝙ eqͥnitas eſt tm̄ eqͥnitas. ⁊ ꝙ neceſt vna nec pl̓es. nec vl̓is nec particularꝭ. gͦ ⁊cͣ.Pret̓ea. impoſſibile eſt idē eodē a ꝑte rei realiter differre ab aliquo ⁊ real̓r ꝯuenire cū eodēſꝫ ſortes real̓r differt a platōne ⁊ real̓r cōuenit

QueſtioVIcū eodē. gͦ ⁊c. ⁊ ſic hr̄ ꝓpoſitū. Cōtra iſtā opinione poteſt argui duplici via. Primo qꝛ impoſſibile eſt in creaturis aliqͣ differre formal̓rniſi diſtinguant̉ real̓r. gͦ ſi natura diſtīguit̉ aliquo mō ab illa dr̄a ꝯͣhente. oꝫ ꝙ diſtinguāturſicut res ⁊ res. vel ſicut ens rōnis ⁊ ens rōnisvel ſicut ens reale ⁊ rōnis. Sed pͥmū negaturab iſto. ⁊ ſil̓r ſcd̓m. gͦ opꝫ dari tertiū. gͦ naturaquocūqꝫ mō diſtinguit̉ ab indiuiduo nō eſt niſi ens rōnis. An̄s pꝫ. qꝛ ſi natura ⁊ illa dr̄a contrahens nō ſunt idē oībus modis. gͦ aliqͥd pōtvere affirmari de vno et negari a reliquo. ſꝫ deeadē re in creaturꝭ. nō pōt idē vere affirmari ⁊vere negari. gͦ nō ſunt vna res. Minor ptꝫ. qꝛſi ſic. periret oīs via ꝓbandi diſtinctionē reruin creaturis. qꝛ ꝯͣdictio eſt via potiſſima ad ꝓbandū diſtinctionē rerū. ſi igit̉ in creaturꝭ abeadē re. nihil ab eodē ꝓ eadē re pōt oīno ideꝫvere negari et vere affirmari. nulla diſtinctiorealis poteſt ꝓbari in eis. Confirmat̉. qꝛ omīaꝯdictoria hn̄t equalē repugnantiā. ſꝫ tanta eſtrepugnātia inter eē ⁊ nō eſſe. ꝙ ſi a eſt. ⁊ b noeſt. ſequit̉ ꝙ b nō eſt a. gͦ ſic eſt de quibuſcunqꝫꝯͣdictorijs. Si d̓r de pͥmis ꝯͣdictorijs eſt hͦ veꝝqꝛ per illa ꝯtingit ꝓbare nōidentitatē realeꝫ.nō aūt cōtingit hoc per alia ꝯtradictoriā. Cōtra. forma ſillogiſtica equal̓r tenet ī omni materia. ergo hic eſt bonus ſillogiſmus. omne aeſt b. cnō eſt b. gͦ. c nō eſt a. ⁊ ꝑ conſequens itade a ⁊ nō a eſt verum. ꝙ ſi hoc eſt a. ⁊ hoc nona. ꝙ hoc nō eſt hoc. Sicut ſi hoc eſt ⁊ hoc noneſt. ergo hoc nō eſt hoc. ergo cōſimil̓r in ꝓpoſiro. ſi oīs differētia indiuidualis eſt de ſe ꝓpriaalicui indiuiduo. ⁊ natura nō eſt de ſe propriacuicūqꝫ indiuiduo. ſequit̉ ꝙ natura nō eſt dr̄aindiuidualis ⁊ hoc real̓r. Si dicat̉ ꝙ hͦ argumentū nō valet. qꝛ eſſentia diuina eſt filius. ettamē pater nō eſt filius. ⁊ tamē pater eſt eēntia. Hec reſpōſio nō ſufficit. qꝛ ſicut eſt ſingl̓are in deo. ꝙ tres res ſunt vna res numero. ⁊ iōilla res vna numero eſt quelibet illarū triū rerum. ⁊ tamen vna illarū triuꝫ non eſt reliquaita eſt ſingulare et excedēs omnem intellectūꝙ non ſequit̉. eſſentia vna numero eſt filius.pater non eſt filius. ergo pater nō eſt eſſentiaEt illud ſingulare nō debet poni. niſi vbi auctoritas ſacre ſcripture compellit. Et ideo talis conſequētia nunꝙͣ debet negari in creaturis. quia ibi nulla aucͣtas ſacre ſcripture compellit. cum in creaturis nulla vna res ſit pl̓esres. et quelibet earū. Si dicit̉ ꝙ talis ꝯſequētia eſt bona. ſi ambe p̄miſſe ſumant̉ ſine omnideterminatōne. Et ideo bene ſequit̉. oīs differentia indiuidualis eſt propria alicui indiuiduo. natura nō eſt ꝓpria. ergo natura non eſt

Cōfirmatio ſcd̓a

Prima ꝯn̄a ꝓbtur pͥmo

Cōſematio ptī

gcd̓o

Contra ſcotum