Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

Libri primiGententiarum

Lilſed nō ſequit̉ diſiunctiua. oīs homo eſt aīal. gͦoīs hō eſt hoc aīal. vl̓ oīs hō eſt illud aīal. ⁊ ſicde alijs multis talibꝰ. Quia ſepe terminꝰ p̄dicatus habꝫ ſuppoſitionē ꝯfuſaꝫ tm̄. vel aliquāꝙͣtū ad p̄dicata ꝯſil̓eꝫ cū ſigno diſtributiuo p̄cedēti. Uerūtn̄ vtrū de vi ẜmonis hēat ſuppoſitionē ꝯfuſaꝫ tm̄ vel nō. ad pn̄s nō curo. Et iōiſta omittant̉. qꝛ ꝑtinent ad logicos. Ignorātia tn̄ iſtoꝝ facit multa difficilia. ⁊ ī theologia⁊ in alijs ſciētijs realibꝰ. q̄ ſi iſta ⁊ ꝯſil̓ia puerilia eēt ꝑfecte ſcita. eēt valde facilia: vel nullā penitꝰ haberent difficultatē. Ad. viij. dicoꝙ genꝰ gn̄aliſſimū eſt ꝯceptꝰ mētis. qͣlit̓ tn̄ eſtvnuꝫ genꝰ. patebit in ſequētibꝰ. Ad. ix. dico.ꝙ porphiriꝰ vult ꝙ ſpēs eſt vnū collectiuū ml̓toꝝ. in vnā naturā nō realē. ſꝫ ī vnū qd̓ īportatnaturas multoꝝ. ⁊ iō dicit̉ vna natura ꝑ ſignificationē. qꝛ eſt vnū importās multa. Et eodēmō plures hoīes ꝑticipatiōe ſpēi ſunt vnꝰ hō.nō vnꝰ hō nūero. nec oīs homo cōis. qͥa etiā ẜꝫiſtos nullꝰ hō eſt talis hō cōis. ſꝫ vult ꝙ de pluribus hoībus ꝯtētꝭ ſub vna ſpē p̄dicet̉. qͥa aliaꝑticipatio nō eſt poſſibilis vnꝰ hō hͦ eſt vnꝰ terminꝰ de quo p̄dicat̉ hō. qn̄ hō ſupponit ſimpl̓rſi tn̄ p̄dicet̉ de pluribꝰ hoībus. ſupponit ꝑſonalit̓. Ad decimū dicēdū. ꝙ qꝛ ph̓s in libro p̄dicamētoꝝ tractat pͥncipal̓r de noībꝰ et t̓minisꝓpoſitionū. ⁊ iō illud frequent̓ attribuit̉ t̓mino ꝓpōnis qd̓ attribuit̉ rei. et aliqn̄ ecōuerſo.Et rō eſt. qꝛ purus logicꝰ nō hꝫ diſputare vtrūvl̓ia q̄ ſunt termī ꝓponuꝫ ſint res exͣ aiam veltm̄ in aīa. vel in voce vel in ſcripto. ⁊ iō nō diſtiguit. ſꝫ aliqn̄ attribuit rei qd̓ ꝯuenit vl̓i termino ꝓpōis. ⁊ aliqn̄ ecōuerſo. Dico ergo ꝙ intellectꝰ ſuus ibidē eſt iſte. ꝙ eoꝝ q̄ ſūt .i. nominuꝫ vel termīoꝝ īportātiū ea q̄ ſunt ꝟe exͣ aīaꝫ⁊ vere res. q̄dā dicunt̉ de ſubiecto. hͦ eſt de ſb̓apͥma. qꝛ ip̄imet termi dicunt̉ de ſb̓a pͥma. nō ꝓſe ſꝫ ꝓ ip̄a ſb̓a pͥma. ⁊ nō ſunt in ſubiecto. hͦ eſtnō īportāt rē aliquā exn̄tē ī ſubiecto. ⁊ ecōuerſo mō. q̄dā dicunt̉ de ſubiecto nō pro ſe ſꝫ ꝓ re.⁊ ſunt in ſubiecto. hͦ eſt īportāt reꝫ in ſubiectoexn̄tē. Et ita in actu ſignato t̓minꝰ hꝫ eādē ſuꝑpoſitionē ſꝑ. ⁊ tn̄ in duobꝰ actibꝰ exercitatꝭ correſpōdētibꝰ hꝫ variā ſuppoſitiōeꝫ. qꝛ ī vno ſimium plicē vel materialē. ⁊ in alio ꝑſonalē. Ad vndecimū dico. ꝙ ibi nō ē diuiſio in res diſtīctasqn̄ ſb̓a diuidit̉ i ſb̓am pͥmā ⁊ ſcd̓aꝫ. ſꝫ eſt diuiſioin illa q̄ ponūtur in linea p̄dicamētali. quoruꝫaliq̄ pn̄t eſſe vere res. ⁊ aliq̄ ſimpl̓r nō ſunt resq̄ ſūt ſb̓e. Et cā eſt. qꝛ ſb̓a q̄ eſt genꝰ gn̓aliſſimūde oībus talibꝰ ꝑ ſe ⁊ in qͥd p̄dicat̉. ꝙͣuis de aliquibꝰ p̄dicet̉ ꝓ ſe. puta de rebus. ſi res p̄dicet̉.Predicat̉ aūt de aliqͥbus. puta de ꝯceptibus.nō ꝓ ſe ſꝫ pro rebꝰ. qꝛ in talibꝰ ꝓpōībus t̓mini

Gententiainvnō ſupponūt ꝓ ſe ⁊ ſimpl̓r. ſꝫ ꝓ ip̄is ſingl̓aribꝰet ꝑſonal̓r. Uerbi gr̄a. in iſta propōne. oīs hō ēaīal. ⁊ in iſta. om̄e aīal eſt corpus. ⁊ in iſta om̄ecorpus eſt ſubſtātia. termini nō ſupponūt proſeip̄is ⁊ ſimpl̓r. ſꝫ pro ip̄is ſingularibꝰ ⁊ ꝑſonaliter. ⁊ tn̄ q̄libet iſtarū eſt ꝑ ſe pͥmo mo. ⁊ ſil̓r d̓quolibet iſtoꝝ p̄dicat̉ iſte terminꝰ ſb̓a. Eodemmō ⁊ propt̓ hoc iſti termini ponunt̉ in linea p̄dicamētali. Et iſti ſoli t̓mini vel ꝯſil̓es ſe hn̄tẜm ſuꝑius ⁊ inferius. Et ita diuiſio ſubſtātieque eſt genꝰ gn̄aliſſimū. eſt in illa q̄ p̄dicanturde ml̓tis. ⁊ ī illa q̄ nō predicant̉ de multꝭ. Adꝯfirmationē. ꝙ ſpēs dicunt̉ magꝭ ſb̓e ꝙͣ genꝰ.qꝛ aliqͣ imꝑfectiora important̉ ꝑ genus ꝙͣ perſpēm. ſaltē aliqual̓r. etiā qꝛ ſunt propinqͥora inlinea p̄dicamētali ip̄i indiuiduo quod ſolū eſtres in illo gn̓e. ⁊ propt̓ rōnes ph̓i qͣs pōit ibid̓Et ſi d̓r ꝙ ph̓s aſſignat aliqͣs propͥetates eſſecōes ſubſtātie pͥme ⁊ ſcd̓e. que nō poſſūt competere niſi rei. ſicut eſſe ſuſceptiuū cōtrarioꝝ.Dicendū ꝙ dicit illas eſſe cōes. nō per realeꝫinherentiā. ſꝫ per verā p̄dicationē. qꝛ vere pn̄tp̄dicari de ꝯceptibus. nō pro ſe ſꝫ pro rebꝰ. ſic̄eē aīal. vere p̄dicat̉ de hac voce hō. qn̄ propōprofert̉ hō eſt aīal ⁊ p̄dicat̉ de hac voce homonō pro ſe ẜꝫ pro re ſingulari pro qͣ hͨ vox hō ſupponit. Un̄ nō denotat̉ ꝙ hͨ vox hō ſit aīal. ſꝫ ꝙilla res quā hec vox ſignificat ꝟe eſt aīal. Ad Aduodecimū ꝑ idē. qꝛ illa diuiſio eſt terminoruꝫimportātiū veras res. qꝛ quidā ſūt vl̓es. qͥdamſingl̓ares. ⁊ vocant̉ res. qꝛ ſūt importātes ve­ ⁊ras res. Ad decimūtertiū rn̄deo ꝙ triplex eſtidētitas real̓ q̄ ꝯuenit ip̄is rebus. ſcꝫ idētitasnūeralis ꝯuenit vni ſoli rei. idētitas aūt ſpecifica nō ꝯuenit vni ſoli indiuiduo ſꝫ ꝯuenit pluribus indiuiduis. ita ꝙ nō p̄dicat̉ de quocūqꝫvno ſꝫ de pl̓ibus. Et ꝙ hec ſit intētio ph̓i patꝫ.qꝛ dicit idē numero qͥdē .ſ. ſunt. quoꝝ noīa pl̓ares ꝟo vna vt tunica ⁊ veſtis. Specie aūt. quecūqꝫ ſunt plura indiſtincta ẜm ſpēm vt homohomini. ⁊ equus equo. Nam hec dicunt̉ ſpecie eadem. quecūqꝫ ſub eadem ſpecie ſunt. Similiter autem genere eadeꝫ. quecunqꝫ ſub eodem genere ſunt. vt homo ⁊ equus. Ex quo pꝫꝙ idem ſpecie vel idem genere non dicunturde aliquo quod non eſt indiuiduum. ſed dicūtur de ip̄iſmet indiuiduis. ita ꝙ ſortes et plato ſunt idem ſpecie. et iſte homo eſt idem genere cum iſto equo. Hoc eſt dictum ſicut exponit Ariſtoteles ꝙ ſortes et plato continenturſub eadem ſpecie. et iſte homo continetur ſubeodeꝫ genere ſub quo cōtinet̉ iſte equꝰ. Et itaꝯcedo ꝙ aliqͣ eſt idētitas minor vnitate .ſ. idētitate numerali. ſꝫ talis idētitas nō eſt alicuiꝰvniuerſalis. ſed eſt ip̄orum ſingulariū vel ſuꝑ

Ai

Ad octauum

Ad octauumLAd nonum

BBAd vudecimun

LAd nonum

AAAd decimū

piAd d̓cimūtemū

EtAd duodecimꝫ

Ad cōfirmatēs

1

xii

Iiin