ẜDiſtinctionis IIueſtio

IIII

citur ex ſingularibus ſuis. ita ꝙ p̄dicatū repugnat cuilibet alteri a ſingl̓aribꝰ. ſicut iſta. oīshomo eſt ſingularꝭ ⁊ vnꝰ numero. gͦ eodē modoerit de vl̓i quolibet. qd̓ ſimpl̓r erit verū ſi p̄dicatū repugnat cuilibet alteri a ſingularibus.gͦ ad verificanduꝫ tales ꝓpōnes viēs a parterei ſufficiūt ſingularia. ⁊ ita tales res vniuerſales oīno fruſtra ponunt̉. Et tota cā eſt. qꝛ intalibus ꝓpōnibus termini ſupponūt ꝑſonal̓ret nō ſimpl̓r. hͦ eſt ſupponūt ꝓ ſingularibus etnō ꝓ ſeip̄is. Et ſi d̓r. iſta ꝓpo eſt vera homo ēpͥmo riſibilis. aut gͦ ẜm ꝙ homo hꝫ ſuppōnemꝑſonalē. ⁊ tūc eſt ſimpl̓r falſa. qꝛ nullꝰ hō pͥmoeſt riſibilis. aut ẜm ꝙ ſupponit ꝓꝯceptū ⁊ tūcetiā eſt falſa. qꝛ tūc denotat̉ ꝙ ille cōceptꝰ ſitpͥmo riſibilis. qd̓ eſt manifeſte falſū. qꝛ iſte cōceptus nec pͥmo nec ſcd̓ario pōt ridere. ergooꝫ ꝙ ſit ꝟa ẜm ꝙ ſupponit ꝓ aliquo medio int̓rem ſingularē ⁊ conceptū. Rn̄deo ꝙ ſicut dictuꝫ eſt ad qͥntū argumentū ꝙ hec eſt falſa deꝟtute ẜmōis. homo eſt pͥmo riſibil̓ ſicut ⁊ iſta.aliqͥd eſt pͥmū obiectu ⁊ adequatū alicuiꝰ potentie. ſꝫ eſt ꝟa ẜm intellectu recte loquētium.qꝛ per ip̄am intelligūt vnū actū ſignatū. ſcilꝫiſtu. de hoīe p̄dicat pͥmo riſibile. ⁊ in iſto actuſignato homo hꝫ ſuppōnē ſimplicē. ⁊ ſuppōitꝓ ꝯceptu. qꝛ de iſto ꝯceptu p̄dicat̉ pͥmo riſibile nō ꝓ ſe ſed ꝓ rebus ſingularibꝰ. ⁊ iō in actuexercitato corrn̄dente qui erit. aliqͥs homo eſtriſibilis. homo hꝫ ſupponē ꝑſonale. Sicut iniſto actu ſignato. genus p̄dicat̉ de ſpecie. genus ſupponit ꝓ ꝯceptu. qꝛ ꝯceptus genetꝭ predicatur de ꝯceptū ſpēi nō pro ſe ſꝫ pro rebꝰ Etita in actu exercitato corrn̄dēte qui non dꝫ ſicexerceri. ſpēs eſt genꝰ. ſꝫ ſic. homo eſt aial t̓mijxni habebūt ſupponē ꝑſonalē. Ad pͥmā cōfirmationē dico ꝙ aliqua paſſio ineſt ml̓tis ꝑ naturam cōem extra aīam. qꝛ eſt aliqͥd idē in illiſmanēs in eis ſucceſſiue. Aliqn̄ aūt d̓r ineē ill̓ꝑ naturā cōem. nō ꝑ informationē ſꝫ ꝑ p̄dicationeꝫ. qꝛ p̄dicatur pͥmo de natura cōmuni. hoceſt de aliquo cōi ad naturas illoꝝ ꝑ p̄dicatōeꝫet alteruꝫ duoꝝ modoꝝ intelligit ph̓s de quoalias. Per ideꝫ ad ſcd̓am ꝯfirmationē. ꝙ nōmanet eadē dyaphoneitas numero. niſi idemſubiectū numero maneat. qꝛ ẜm iſtos etiā vnūaccn̄s numero eſt pͥmo in vno ſubiecto nūero.Ad ſeptimū dico. ꝙ agens naturale in agēdo intēdit verā rem ſingularē. qꝛ illud inteditquod ꝑ ſe et pͥmo ꝓducit̉. ſed res ſingularis ꝑſe et primo producit̉. ergo ⁊cͣ. Et qn̄ d̓r ꝙ nonplus intēdit vnā rem ſingulare ꝙͣ aliam cumequal̓r reſpiciat om̄s. Rndeo ꝙ vnā det̓minate intēdit eam ſcꝫ que determinate producet̉.Nquia idem eſt intentū ab agente priori

et poſteriori. ideo qꝛ agēs pͥmū intēdit aliquidvnū determinate. illud vnū intēdit̉ ab agētenaturali. nec equal̓r reſpicit̉ quodlibet ſingl̓are ab agēte naturali. ſicut nec quodlibet īdiffereter ꝓducit̉. De iſto tn̄ magis dicet̉ in qͣrtoEt ſi proteruiat̉ cōtra hoc ⁊ cōtra alia predicta. ꝙ hec eſt vera aliqͥs promittit ſe daturumalteri aliquē equū. tunc quero. aut iſte promittit alteri rē aliquā ſingularē. aut vl̓em. aut cōceptū. Non rem ſingulare. qꝛ nō plus vnaꝫ ꝙͣaliā. ⁊ ita vel nullū equū promittit. ⁊ ita poſſꝫtenere promiſſū nullū equū dādo. Uel promittit quēlibet equū. ⁊ ita nō poſſet tenere promiſſū niſi dando quēlibet equū. Si promittatrem vl̓em. habet̉ propoſitū. Si ꝯceptū hoc nōeſt verū. qꝛ promittit verā rem. Sil̓r tūc poſſꝫadimplere promiſſū nō dando aliquem equuꝫrealem. ſed tm̄ quendā cōceptū Iſta cauillatio nō eſſet hic ponēda. niſi quia aliqui putantes ſe ſcire logicaꝫ ponderaret talia puerilia.propter que ponut ml̓ta abſurda circa ſuppoſitionē terminoꝝ. ſed hoc tractare foret nimiſprolixū ⁊ tedioſum. ideo dimitto ⁊ dico ꝙ iſtepromittit verā rem ſingularē. qꝛ in iſta propoſitione. iſte promittit alteri equū. lyequū ſupponit ꝑſonal̓r pro equis ſingularibꝰ. Unde talis nunꝙͣ impleret promiſſū. ſi daret aliqd̓ vniuerſale. niſi daret alique equū particularem.Unde ſicut iſte ſic dicēdo. promitto tibi vnuꝫequū particularē promittit ſingl̓are. ita ſic dicendo promitto tibi equū. Et qn̄ d̓r ꝙ nō pluspromittit vnā rem ſingularē ꝙͣ aliā. gͦ vel nullam promittit vel quālibet. Nō ſequit̉. ſed eſtfallacia figure dictiōis. commutādo vnū modum ſupponēdi in aliuꝫ. ſicut ſic arguēdo. omnis homo eſt homo ſingularis. ſed nō plus eſtvnus homo ſingularis ꝙͣ alius ergo omnis homo eſt quilibet homo ſingularis vel nullus.quia in prima homo ſingularis ſupponit confuſe tantum. et in ſecunda ſupponit cōfuſe ⁊diſtributiue. Ita eſt in propoſito. in iſta propoſititione promitto tibi equum. lyequū ſupponit confuſe tantum. vel aliquo modo conſimili. quia non ſupponit confuſe et diſtributiue. et ꝯtingit inferre quodlibet ſingulare ſubdiſiunctione. ita ꝙ conſeques ſit de diſiunctopredicato et non diſiunctiua. Quia bene ſequitur. promitto tibi equum. igitur promittotibi iſtum equū illum vel illū. ⁊ ſic de omnibꝰpreſentibus et futuris. Sed diſiūctiua non ſequitur. non enim ſequitur promitto tibi equūergo promitto tibi equum iſtum vel promittotibi illum equum. et ſic de alijs. Sicut bene ſequit̉. oīs homo eſt animal. ergo oīs homo eſthoc animal vel illud animal. et ſic de ſingulis

i v

Rn̄ſio

Repliea

Id ſcd̓aꝫ cōfir.

cptimū

uAd primā connatōeꝫ ſexti ar

Te foꝝnaletur

Cauiē ario

rx