Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

Diſtinctionis ijOueſtio

II

Diſtinctionis IIreali. ꝯn̄a eſt plana. qꝛ quicqͥd eſt idē ẜm rōempoteſt eſſe diſtinctu ẜm rōeꝫ. ⁊ e cōuerſo. Aſſūptū pꝫ. qꝛ ſicut nulluꝫ ens rōnis eſt idem real̓rcuicūqꝫ enti rōnis. ita nihil reale pōt eſſe ideꝫẜm ratōem cuicūqꝫ enti reali. Cōfirmat̉. qͥaſicut ens rōnis ſe hꝫ ad eſſe idē vel diſtinctuꝫreal̓r. ita ens reale ſe hꝫ ad eē idē vel diſtīctuꝫẜm rōem. gͦ ſicut nullū ens rōnis eſt idē vel diſtinctū real̓r a quocūqꝫ ente rōnis. ita nihil̓ reale eſt idē vel diſtinctū ẜm rōem a quocūqꝫ reali. ergo eſſentia diuina nec eſt eadē nec diſtincta ẜm rationē a quocūqꝫ reali. ⁊ ꝑ cōſequēs anullo quod eſt realiter ip̄a diuina eſſentia. Eteodē modo ſapīa q̄ real̓r deus eſt nō diſtīguit̉ẜm rōem a bonitate q̄ deus eſt. Et iō dico. ꝙattributa diuina q̄ ſunt plura. non ſunt realit̓eſſentia diuina. Sed attributa q̄ ſunt cōceptꝰſi cōceptus ſint tm̄ entia rōis. tūc illa attributa diſtingūtur inter ſe ſola rōne. qͥa ſunt pluraentia rōis. ſic̄ plura entia realia diſtīgunt̉ realiter. ſed ab eēntia diuina diſtingunt̉ ſic̄ entiarōis ab ente reali. ⁊ iō nō ſunt real̓r nec formaliter ip̄a eſſentia diuina. p̄dicāt̉ tn̄ vere de ip̄aeſſentia diuina. qꝛ pro ipſa vere ſupponūt. Siaūt ꝯceptus ſint aliqͣ entia. ſicut aliqui ponūtꝙ ſint quedā qͣlitates mētis. tūc attributa diſtingūtur re. ⁊ int̓ ſe. ⁊ ab eſſentiā diuina. q̄ tn̄vere p̄dicātur de ip̄a eſſentia diuina. qꝛ ꝓ ip̄avere ſupponūt. ſicut voces vere p̄dicantur dealijs a quibꝰ diſtingūtur realit̓. Et eſſet ꝙͣtumad hoc dicenduꝫ ꝑ oīa eodē mō de cōceptibꝰ ⁊de vocibꝫ. Si aūt attributa dn̄r q̄daꝫ noīa attributalia. tūc diſtingūtur realit̓ inter ſe ⁊ abeſſentia. Si querit̉ ꝑ qͥd diſtinguntur. Reſpōdeo. ꝙ ſiue ſint entia rōis ſiue realia ſeip̄is formalit̓ diſtingūtur. cauſalit̓ autē diſtingūtur ꝑillud a quo cauſant̉ illo mō quo nata ſunt cauſari. Et ex hͦ ptꝫ ꝙ nō eſt bene dictū. ꝙ attributa diſtingūtur ꝑ reſpectus rōis. Tum qꝛ ſic̄alias patebit. tales reſpectus rōis nō ſunt ponēdi. tū qꝛ ſi ponerent̉ nō diſtinguerēt ip̄a attributa. qꝛ eſſent q̄dā totalit̓ accidētalia attributis. ⁊ nullo mō de eſſentia attributoruꝫ. ⁊ ꝑꝯn̄s. nec ꝑ illos diſtingunt̉ formalit̓. qͥa eſſentq̄dā extriſeca. nec etiā cālit̓. qꝛ nō ſūt cāe attributoꝝ. Scd̓o pꝫ. qꝛ nō eſt bene dictū ꝙ attributa diſtingunt̉. qꝛ intellectꝰ nō pōt total̓r diuinā eēntiā app̄hedere. ⁊ iō ꝑticulatī eā app̄hēdit. qꝛ diuina eſſentia nō eſt ſic ꝑticulatī apprehēſibilis ſed vel totalit̓ apprehēdit̉ vel nihil. Nec pōt apprehēdi ſub vna rōe reali q̄ ſitrealit̓ deꝰ ⁊ nō ſub alia. ſꝫ p̄ciſe apprehēdunt̉ q̄daꝫ p̄dicabilia de diuina eēntia q̄ nō ꝑticulātnec realit̓ ſunt ip̄a diuīa eēntia. ſꝫ ꝓpt̓ illa apprehēſa dicit̉ diuina eēntia apprehēdi nō īme

IILLLOdiate ſꝫ qͣſi mediate. Uel ẜm aliā opinionē ip̄aattributa ſunt q̄dā intētiōes cōes deo ⁊ alijs.Tertio ptꝫ. ꝙ nō eſt bene dictuꝫ ꝙ attributadiſtingunt̉ ꝑ conotata. Tuꝫ qꝛ nō oīa attributa ſunt ꝯnotatiua. ſic̄ patebit ī. q. de vniuocatiōe entis. Tū qꝛ attributa cōnotatiua nō diſtingunt̉ ꝑ cōnotata. qꝛ illa cōnotata nō ſuntniſi ꝗdā ſignificata ꝑ ip̄a cōnotatiua. Sꝫ nūceſt ita. ꝙ ſigna nō diſtingunt̉ ꝑ ſignata ſua. qꝛſiue ſignificēt ſiue nō. ſemꝑ equalit̓ remanēt diſtincta. tāta em̄ ⁊ equalis diſtinctio eēt int̓ hācvocē hō: ⁊ hanc vocē aīal. ſuppoſito ꝙ nihil ſignificarēt vel ꝙ ſignificarēt idē qd̓ ſubſtātia⁊ accn̄s quāta eſt mō. Et ita nō eſt bn̄ dictumꝙ diſtinguūt̉ ꝑ ſua ſignificata. ſꝫ ſeip̄is diſtinguunt̉. eodē modo eſt de cōnotatiuis ſiue ſintꝯceptus ſiue voces ꝙ nō diſtinguūt̉ ꝑ ſua connotata. qꝛ ſuppoſito ꝙ nō cōnotarēt equal̓r diſtinguerent̉. ſicut ſi conotarēt. Iſta opinio cōcordat cū dictis tam antiquoꝝ ꝙͣ modernoꝝ.ꝙͣuis eā negēt in diuerſis locis. Ip̄i em̄ dicūtin diuerſis locis ꝙ talia diuerſa rōne q̄ tn̄ ſuntvna res diſtinguunt̉. qꝛ vnū dicit aliqͥd in recto ⁊ aliud in obliquo. ita ꝙ importāt diuerſaī obliquo. ⁊ tn̄ ideꝫ in recto. Et illo mō pn̄t oīadiſtingui. ⁊ ſil̓r ponūt aliqͥ ꝙ attributa diſtinſtinguūt̉. qꝛ ſapīa vel iuſtitia aliqͥd cōnotat inobliquo. qd̓ aliud attributū nō ꝯnotat. ſꝫ cānotat aliqͥd aliud. Iſta autē nō p̄n̄t verificari dealiquo qd̓ eſt dīna eēntia. qꝛ ipſa nō importataliqͥd in obliquo vel in recto. ẜꝫ magꝭ importat̉Sed nec ſignificat in rcō vl̓ in obliquo ſꝫ magꝭſignificat̉. Eodē mō iuſtitia q̄ eſt ip̄a dīna eēntia. ip̄a nō ꝯnotat. qꝛ rei exͣ nō eſt cōnotare niſiforte ex inſtitutōne. gͦ eſt aliqͥd aliud a diuinaeſſentia. ⁊ a diuina ſapiētia. vel a diuina bonitate quod vocat̉ attributum importās vel ſignificans vel connotās aliquid aliud. et illaſic importātia vel ſignificantia vel connotantia que ex hoc ipſo nō ſunt diuina eēntia vocoattributa. Ad primā rōnem pro pͥmo modo1Cponendi dico. ꝙ illd̓ qd̓ eſt vnū ſimpliciſſimūẜm ſe poteſt cōſiderari ſub diuerſis rationibꝰꝙͣuis iſte ratōnes nō ſint reſpectiue vl̓ connotatiue. ſicut ſunt ratio pͥncipij ⁊ finis que conueniūt puncto ⁊ dextrum ⁊ ſiniſtrū que cōueniunt colūne. quia poſſunt eſſe quidā ꝯceptuscōmunes p̄dicabiles in quid de illo vno ſimpliciſſimo Si tamē intelligeret illa opinio ꝙnō eſſent aliqua diſtincta realiter ad qͥ diuinaeſſentia poſſet comparari. vel quibꝰ ⁊ diuineeēntie poſſent eſſe aliqua cōmunia. nullo modo poſſent attributa diſtingui ⁊ eē attributa.nec ſeip̄is nec quibuſcūqꝫ alijs. ſic concedo. qꝛſicut dictū eſt alias. a re ſimplici nō poſſūt forb v

b v

G

HAd primā pripaeopinionis