Sententiarumvy
Libri primiſed ea que ſunt circa naturā eius oſtendūt. Etſi em̄ bonū ⁊ ſi iuſtū ⁊ ſi ſapiēs. ⁊ ſi quodcunqꝫaliud dixeris. nō naturā dicis dei. ſed ea q̄ ſūtcirca naturā. Ex iſta aucͣte pꝫ ꝙ vl̓r negat qd̓cunqꝫ nomē dicere naturā dei. qꝛ quocunqꝫ nomine dicto: nō poſſumus apprehedere diuināeēntiā. ſed tm̄ modo ꝯceptū qui circūſtat dīnāeſſentiā ꝑ p̄dicationē. Uel nō poſſumꝰ habere cognitionē ꝓpriā de deo vel equiualenteꝫ.Et ideo ꝯcedo ꝙ diuina eſſentia nō d̓r pelagꝰīfinite ſubſtātie ꝓpter hoc. ꝙ multe relatiōesronis circa ip̄am poſſunt cauſari. ſꝫ ꝓpter cāmdictā. Ad aliud aug. viij. de tri. Dico ꝙ cōtingit ꝓbare ꝙ nō eſt maius due ꝑſone ꝙͣ vna. qꝛnō eſt verius ꝓpter ſolā diſtinctōeꝫ ꝯceptuuꝫꝙͣtuncūqꝫ in deo nulla ſit diſtinctio. tn̄ iſta diſtinctio eſt alia. ꝙͣ inter ſapīam ⁊ ſapiēs. ſicutpoſt patebit. Ad aliud ꝙ nō diſtinguūt̉ ẜmreſpectꝰ rōnis. ſꝫ tm̄ diſtinguunt̉ rōne: ⁊ illa diſtinctio ſufficit ad ꝓbandū vnū ꝑ aliud. Et qn̄d̓r ꝙ tūc eque ꝑfecte cognoſceret̉ deus. cognoſcendo ip̄m ſub vno attributo. ſicut ſub ratiōeoīm attributoꝝ. Dico ꝙ ꝯn̄a nō valꝫ. quia ẜmiſtos etiā deus nō poteſt cognoſci niſi ſub aliquo cōceptu. ⁊ tn̄ ꝑfectius cognoſcit̉ qn̄ cogͦſcit̉ ſub pluribus ꝙͣ ſub vno. Ultra dico ꝙ nōeſt talis ordo ita ꝙ vnū real̓r ſit ꝓpinqͥus eſſentie ꝙͣ aliud. vnū tn̄ pōt nobis eſſe prius notuꝫp̄dicari de deo. vel de ꝓnoīe demoſtrāte deuꝫꝙͣ aliud. ⁊ ad hoc ſufficit diſtīctio tal̓ ꝯceptunAd vltimā aucͣtē dico. ꝙ nō accipit eqͣlitatēꝓprie. ſed ꝓ nō ieqͣlitate. Nec tn̄ dico ꝙ aliqͥdſub vna relatōe rōnis eſt ſibi eqͣle ſub alia relatione rōnis. nec etiā aliqͥd ſub yno ꝯceptu eſtſibi equale ſub alio ꝓprie. ſed illud eſt ſibijpſiequale impropͥe. hoc eſt nō ineqͣle. Ad primārōem ꝓ illa opīone. Dico ꝙ diſtinctio emanationū diuinarū nō p̄ſupponit diſtinctionē prīcipioꝝ elicitiuoꝝ. nec ex natura rei. nec diſtinctione rōnis. Sed ſicut videmus in creaturisꝙ idē principiū total̓r eſt principiū elicitiuuꝫdiuerſoꝝ. ita eſt in diuinis. Ad aliā dico. ꝙ ꝓprie accipiēdo libertatē ⁊ ſtricte ẜm ꝙ diſtinguit̉ contra principiū actiuū vel ꝓductiuū naturale. nō eſt concedēduꝫ ꝙ vna emanatio eſtꝑ modū intellectꝰ ſiue nature. ⁊ alia ꝑ modumvolūtatis ſiue libertatis. qꝛ hoc eſſet dicere ꝙvna ꝑſona ꝓduceret̉ natural̓r. et alia nō ꝓduceretur natural̓r ſed libere. Sed hoc eſt īpoſſibile. qꝛ ꝓprie loquēdo nihil ꝓducit̉ libere ⁊ nōnaturalit̓. niſi quod ꝓducit̉ contingēter. ⁊ poteſt ꝓduci ⁊ nō ꝓduci. ſed q̄libet ꝑſona nccrio⁊ natural̓r ꝓducit̉. Nam ita ex natura habetpater ꝓducere ſpm̄ſanctū ſicut filiū. et ita neceſſario ꝓducit̉ ſpūſſanctꝰ ſicut filius. Tamen
methaphorice loquēdo ⁊ large pōt aliquo mōconcedi ꝙ vna ꝑſona ꝓducit̉ ꝑ moduꝫ natureſiue intellectus. ⁊ alia ꝑ modū volūtatis ſiuelibere. Et hoc ſic intelligēdo. ꝙ intellectus etvolūtas vno modo ꝓut vſitant̉ a ſanctis connotant actū generādi ⁊ actū ſpirādi. ita ꝙ intellectus dicit ip̄am diuinā eſſentiā elicitiuaꝫactus generādi. ⁊ voluntas dicit ip̄am diuināeſſentiā elicitiuā actus ſpirādi. Et iſto modoꝯcedi pōt ꝙ filius ꝓducit̉ ꝑ modū intellectuset ſpūſſanctus ꝑ modū volūtatis. Alius tn̄ intellectus pōt hr̄i ſicut pꝰ declarabit̉. Cōceſſoetiā cū eis ꝙ filius ꝓducit̉ natural̓r. ⁊ ſpūſſanctus libere. ⁊ ꝙ pͥncipiū elicitiuū al̓r ſe habetad ꝓductione filij. ⁊ ad ꝓductionē ſpūſſancti.Dico ꝙ nō opꝫ ꝓpter iſtā diuerſitateꝫ poneretalē diſtinctionē inter pͥncipia elicitiua. qꝛ ſic̄dictū eſt diſtinctōe p̄cedēti. idē total̓r indiſtīctū re ⁊ rōne. pōt eē pͥncipiū naturale reſpctūvniꝰ ⁊ pͥncipiū liberū reſpectu alterius. ⁊ ideꝫpͥncipiū pōt ſe al̓r hr̄e ad vnū ⁊ al̓r ad alid̓. Etita oīs talis alietas vel diuerſitas ita pōt ſaluari ꝑ vnū pͥncipiū elicitiuū. ſicut ꝑ plura. Etſi dicat̉ ꝙ oppoſiti modi pͥncipiādi nō poſſūtcōuenire eide formal̓r. Dico ꝙ tales modi pͥncipiādi .ſ. natural̓r ⁊ libere nō pn̄t ſil̓ cōpetereeidē reſpectu eiuſdē. Ꝙ tn̄ cōueniat eidem reſpectu diuerſoꝝ nō eſt incōueniēs. ⁊ forte nōeſt incōueniēs. ꝙ ꝯpetat eidē diuerſis tꝑibusaliter ⁊ alit̓ diſpoſito etiā reſpectu eiuſdeꝫ. ſic̄tactū eſt in diſt. p̄ced̓. Ad aliā rōem qn̄ acci 2pit̉. quicqͥd vnū ⁊ idē formal̓r ens eſt pͥncipiuꝫꝓducēdi plura ſuppoſita eiuſdē nature. nō determinat̉ ex ſe ad certā pluralitatē ꝓducēdoꝝDico ꝙ hec ꝓpō nō eſt vl̓r ꝟa. ſi tn̄ accipiat̉ ꝙſit principiū ꝓducēdi plura ſuppoſita eiuſdeꝫnature numero. nō pōt inueniri inſtantia niſiin ꝓpoſito. qꝛ nuſꝙͣ alibi p̄nt eſſe plura ſuppoſita in certo numero poſſibili eiuſdeꝫ nature.Si aūt accipiat ꝙ ſit principiū ꝓducēdi plura ſuppoſita eiuſdē nature ſpecie ⁊ nō nūero.ſic poteſt ꝓpo ꝯcedi. qꝛ in nulla ſpecie poſſūta quocūqꝫ agēte ꝓduci tot ſuppoſita. qͥn poſſint plura ꝓduci. Si aūt ꝓducta ſūt eiuſdemgeneris ⁊ nō eiuſdē ſpēi. pōt tale principiū exſe determinari ad certā pluralitatē ẜm ſpēm.ſicut ſol eſt principiū ꝓducēdi plures effectusẜm ſpēm. ⁊ ex ſe determinat̉ ad iſtos. ita ꝙ alios ẜm ſpēm nō poteſt ꝓducere. Ita dico in ꝓpoſito. ꝙ qꝛ iſta ſuppoſita nō ſunt oīno eiuſdērōnis. qͥn ſit maior diſtīctio inter pr̄em ⁊ filiū⁊ ſpm̄ ſctm̄ ꝙͣ eēt int̓ iſtas ꝑſonas ſi q̄libꝫ earūeēt pr̄. vel q̄libet filius. vel q̄libet ſpūſſanctꝰ.ſicut poſt dicet̉. iō idē principiū pōt det̓mīariex ſe ad certā pluralitatē. ſicut ẜm opinioneꝫ
Ad ſcd̓aꝫ ꝓba.
Ad pͥmā ꝓba.
Ad ſeptimā
Ad ſextam.
Ad quintam.
Ad tertiam