Diſtinctionis IINueſtio
eēntia eſt formal̓r ſapīa. ⁊ oībus modis ſapīabonitas ⁊c. qꝛ nulla talis diſtinctio media eſtponēda niſi p̄ciſe ꝓpter tradita in ſcriptura.Unde vl̓r dico ꝙ nūqͣ de aliquo verificaturdiſtingui formal̓r niſi ꝓpter diſtinctionē realem. qn̄ ſcꝫ de vno illoꝝ vere d̓r ꝙ ē aliqͣ res. etde reliquo vere d̓r ꝙ nō eſt illa res. ſic̄ relatio ⁊eēntia diſtinguūt̉ formal̓r. puta eēntia ⁊ pat̓nitas. qꝛ videlicꝫ eēntia eſt filiatio. ⁊ pr̄nitasnō eſt filiatio. Sic ſil̓r eēntia ⁊ filius diſtigūt̉formal̓r. qꝛ eēntia eſt pr̄. ⁊ filius nō eſt pr̄. īmodiſtingui formal̓r nō eſt aliud ſicut ego teneodiſtinctionē formalē. ⁊ hoc eſt qͥd noīs ip̄iusſcꝫ ꝙ vnū illoꝝ eſt aliqͣ res abſoluta vel relatiua. ⁊ alterū nō eſt illa res. ſicut eēntia eſt filiꝰet pr̄ nō eſt filius. ideo eēntia ⁊ pr̄ diſtinguūt̉formal̓r. ex quo ſunt vna res. qꝛ eēntia eſt pr̄. ⁊qn̄ hoc poſſibile eſt inuenire: tūc eſt ponendadiſtinctio formalis. qꝛ nihil aliud voco diſtingui formal̓r. ⁊ qn̄ nō eſt poſſibile. tūc nō eſt ponēda. ⁊ iō cū oīs res q̄ eſt eēntia ſiue illa ſit abſoluta ſiue relatiua. eſt etiā ſapīa ⁊ bonitas diuina: ⁊ iuſtitia diuina. iō eēntia diuina ⁊ bonitas diuina vel ſapīa nullo mō diſtingunt̉. necformal̓r nec quocūqꝫ mō. Nec aliqͥd dꝫ cōcedide vno ⁊ negari ab alio nec cū determinatōequacūqꝫ nec ſine determinatōe. niſi modꝰ grāmaticalis aut logicalis impediat. ꝓpter hocetiā nō debꝫ poni diſtinctio formal̓ in creaturis. qꝛ in nulla vna res ſimplex ē plures res diſtincte real̓r. ⁊ quelꝫ earū. ſicut eēntia diuinaeſt plures ꝑſone. ⁊ q̄libꝫ earū ꝑſonarū. Et iſtaeſt cauſa quare eſt hic fallacia accn̄tis. eēntiaeſt pr̄. eēntia eſt filius. gͦ filius eſt pr̄. qꝛ ſcꝫ eēntia vnica eſt plures res real̓r diſtincte. ſicut h̓eſt fallacia accn̄tis. hō eſt ſortes. ⁊ hō ē plato.gͦ plato eſt ſortes. ꝓpter hͦ ꝙ hō vere p̄dicat̉ d̓pl̓ibus rebꝰ real̓r diſtinctꝭ. Uerū tn̄ ꝓpt̓ ꝓteruiētes eſt ſciēduꝫ ꝙ nō intēdo dicere ꝙ illa ſitcā p̄ciſa ⁊ total̓. ſꝫ eſt cā cū alijs. de qͥbus tn̄ nōeſt ad pn̄s diſcutiendū. qꝛ nec totā naturā fallacie accn̄tꝭ intēdo nūc declarare. Contra tn̄rōem p̄dictā inſtari pōt ꝙ ꝯdictio poſſit verificari ſine nōidētitate reali. qꝛ ſortes ⁊ hō ſūtidē real̓r. ⁊ tn̄ hec eſt vera. ſortes nō eſt plato.⁊ hec eſt ꝟa hō eſt plato. Sil̓r hō ⁊ aīal ſūt idēreal̓r. ⁊ tn̄ hec eſt ꝟa. homo eſt ſpēs. ⁊ hͨ ſimil̓r.aīal nō eſt ſpēs. Sil̓r ens eſt ſubiectū methaphiſice. vnū nō ē ſubiectū metaphiſice. ſꝫ paſſio. et tn̄ ſunt vna res. iiij. metaphiſice. Sil̓rhomo et riſibile ſunt vna res. et tn̄ riſibile eſtpaſſio. ⁊ hō nō eſt paſſio hoīs. Sil̓r res vt indeo eſt ydea vt poſtea dicet̉. ⁊ eadē res vt producta extra nō eſt ydea. ⁊ tn̄ eſt eadē res. Similit̓ eēntia vt in pr̄e ꝯſtituit pr̄em. et eēntia
vt in filio nō ꝯſtituit pr̄em ⁊ tn̄ eſt vna eēntiaAd primū illoꝝ dico. ꝙ vl̓r ī creaturꝭ talia ꝯͣdictoria vel affirmatio ⁊ negatio eiuſdē. nūꝙͣverificant̉. niſi ꝓpter nōidētitatē realē. vndeiſta verificat̉. ſortes nō eſt plato hō eſt plato.qꝛ iſte terminꝰ ſortes p̄ciſe ſupponit ꝓ ſorte. etiſte terminꝰ homo ſupponere pōt ꝓ platōne ⁊manifeſtum eſt ꝙ ſortes ⁊ plato ſūt diſtincteres. Unde ſicut hec eſt ꝟa. ſortes ⁊ hō ſunt idēreal̓r. ita hec eſt ꝟa. ſortes ⁊ hō nō ſūt idē real̓rnā pͥma ꝟificat̉. qꝛ hō ſupponit ꝓ ſorte. Scd̓aqꝛ hō ſupponit ꝓ platōnē. Si dicat̉ ꝙ ſorteset hō ſūt idē real̓r. nō accipiēdo hoīem ꝓ ſorteẜ ꝓ aliquo cōi ad ſortē ⁊ platonē ⁊ ſic de alijs.hoībus. ⁊ tn̄ aliqͥd ꝟificat̉ de ſorte ⁊ ꝟe negat̉ab hoīe. ⁊ ecōuerſo. Rn̄deo ꝙ ſi in illa ꝓpone.ſortes ⁊ hō ſūt idē real̓r. ly hō ſupponit ꝓ aliqͦcōi ad fortē ⁊ ad alios hoīes ⁊ nō ꝓ ſorte: ꝙ hͨ ēſimpl̓r falſa ſicut poſt patebit. Ad ſcd̓ꝫ ꝑ illd̓ꝙ ſi in illa ꝓpōe. homo ⁊ aīal ſūt idē real̓r. tamhō ꝙͣ aīal ſupponūt ꝑſonal̓r ꝙ hͨ eſt ſimpl̓r ꝟa⁊ tn̄ de iſtis etiā ſupponētibꝰ ꝑſonal̓r p̄nt ꝯͣdictoria ꝟificari. ſcꝫ ꝙ hō nō eſt aſinꝰ. et ꝙ aīal ēaſinꝰ. qꝛ ſic̄ hͨ eſt ꝟa. hō et aīal ſūt ideꝫ real̓r. ſichͨ ē ꝟa hō ⁊ aīal nō ſūt idē real̓r. ſic̄ etiā illa eſtꝟa hō ⁊ hō non ſūt idē real̓r. qꝛ ſcꝫ ille hō ⁊ illehō nō ſūt idē real̓r. ⁊ iō aliqͥd vere affirmat̉ dehoīe. et vere negat̉ ab hoīe. Un̄ vtraqꝫ illaruꝫeſt vera. homo currit hō nō currit. Si aūt hō ⁊aīal ſupponūt ſimpl̓r vel vnꝰ t̓minꝰ ſimpl̓r ſuꝑponeret. ⁊ alius ꝑſonal̓ r. hͨ eſt ſimpl̓r falſa. hoet aīal ſunt idē real̓r. ⁊ ideo nō eſt incōueniēsde ip̄is ſupponētibꝰ ſimpl̓r. vl̓ vno ſupponēteſimpl̓r ⁊ alio ꝑſonal̓r ꝯͣdictoria ꝟificari. Ad 1aliud ꝙ ens eſt ſubiectū metaphiſice. ⁊ ꝙ vnūnō eſt ſubiectū metaphiſice d̓r ꝙ nō ſūt idemreal̓r. qꝛ ſic ſunt diſtincti ꝯceptꝰ. quoꝝ vnꝰ nōeſt aliꝰ. Nec eſt intētiōis ph̓i. iiij. metaphiſiceꝓbare ꝙ iſti ꝯceptꝰ ſunt vna res. ſꝫ ꝙ vnū nōſignificat aliā rē ſuꝑuenientē enti de qua ensnō p̄dicet̉ eēntial̓r ⁊ in qͥd. nūqͣ tn̄ poſſēt ꝯͣdictoria ꝟificari de ente ⁊ vno. niſi eēnt diſtīcteres que aliter importarēt̉ ꝑ vnū conceptū. etaliter ꝑ aliū. ita ꝙ habeāt diſtinctum qͥd noīſvel ꝙ vnū habeat qͥd noīs ⁊ aliud no. ſic ē deente ⁊ vno. ꝙ ens vel nō hꝫ qͦd noīs. vel habetaliud qͥd noīs ꝙͣ vnū. Unde qͥd noīs vniꝰ eſt.ꝙ eſt ens indiuiſū in ſe. et ab alijs diuiſū vl̓ diſtictū. id aūt nō ē qͥd noīs ent̓. ⁊ pꝫ ꝙ ꝑ illd̓ qͥdnoīs importat̉ aliqͣ nōidētitas real̓. ⁊ ideo iſtiꝯceptꝰ nō ſūt ſynonimi ⁊ pōt aliqͥd p̄dicari devno ꝟe ⁊ negari d̓ reliqͦ. Ita ē de vno ⁊ bono ⁊ſic d̓ alijs. ꝙ nō īportāt diſtinctas res ſuꝑuenientes enti. de qͥbꝰ ēs nō p̄dicet̉ eēntial̓r ⁊ ī qͥdſꝫ qd̓libꝫ hoꝝ īportat det̓mīato mō aliqd̓ ens
gd̓o
nitatur pͥmo
Septo.
Tentio
Cuarto.
Crinto
G
Id tertiū
KAd ſcd̓m
Rn̄r ad primū