limiSententiarum
Libri primiformalē vbicūqꝫ ponit̉. Et arguo ſic. Ubicūqꝫeſt aliqͣ diſtinctio vel nōidētitas. ibi pn̄t aliqͣꝯͣdictoria de illis verificari. ſed īpoſſibile eſt ꝯͣdictoria verificari de quocūqꝫ. niſi illa vel illapro quibꝰ .ſ. ſupponūt ſint diſtincte res. vel diſtincte rōes. ſiue entia rōnis. vl̓ res ⁊ rō. Sedſi oīa illa ſunt ex natura rei. nō ſunt diſtīcte rōnes. nec res ⁊ rō. gͦ erūt diſtīcte res. Haior ēmanifeſta. qꝛ ſi a. ⁊ b. nō ſunt idē oībus modistūc ſunt iſte ābe vere. a eſt idē a oībus modis.⁊ b nō eſt idē a oībus modis. ita ꝙ eſſe idē a oībus modis. ⁊ nō eſſe idē a oībus modis verificāt̉ de a ⁊ b. Et ita ip̄i cōcedūt ꝙ ſapīa diuīa ēformalit̓ ſapīa diuina: ⁊ bonitas diuina nō eſtformal̓r ſapīa diuina. ita ꝙ eſſe formal̓r ſapīaꝫdiuinā perificat de ſapīa diuina ⁊ pere negat̉de bonitate diuina. ⁊ ita vl̓r. vbicūqꝫ ē aliqͣ diſtinctio vel nōidētitas. ibi vere ꝯtingit aliqͥdvere affirmari de vno. ⁊ vere negari d̓ reliquoMinorē ꝓbo. qꝛ oīa ꝯͣdictoria hn̄t eqͣlē repugnātiā int̓ ſe. Tāta em̄ ē repugnātia īter aīam⁊ nō aīam. aſinū ⁊ nōaſinū. ꝙͣta ē int̓ deū ⁊ nōdeū. ſiue ens ⁊ nōens. Niſi forte dicat̉ eſſe maior repugnātia int̓ iſta ꝙͣ illa. ꝓpt̓ maiorē ꝓfectionē alicuiꝰ ꝑtis in vna ꝯͣdictione ꝙͣ in alia.Sed hͦ nō ē ad ꝓpoſitū. Nūc aūt ex aliqͥbꝰ ꝯͣdictorijs ꝯtigit inferre. ꝙ illa de quibꝰ verificat̉ſunt diſtīcte res. vel diſtīcte rōes. vel res ⁊ rō.gͦ vl̓r nūqͣ idē vere affirmat̉ ⁊ vere negat̉. niſiꝓpt̓ diſtinctionē rerū vel rōnū. vel rei ⁊ rōis.Aſſumptū pꝫ. qꝛ ſequit̉ formal̓r. A eſt. ⁊ b nō ēgͦ ibi ē aliqͣ diſtinctio rerū vel rōis. vel rei ⁊ rōnis. Exēplū pͥmi. Ut ſi ſb̓a ē. ⁊ accn̄s nō ē. ſeqͥt̉ꝙ nō ſunt vna res. ſꝫ diſtincte res in actu vl̓ inpotētia. Sil̓r ſi vnū ens rōis ītelligit̉. puta A⁊ b. qd̓ ē ens rōis nō intelligit̉. ſeqͥt ꝙ ſunt diſtincta entia rōis. Sil̓r ſi a ē extra aīaꝫ. ⁊ b nōeſt exͣ aīaꝫ ſꝫ obiectīe tm̄ in aīa. ſeqͥt̉ ꝙ a ⁊ b diſtingunt̉. ſic̄ ens reale ⁊ ens rōnis. gͦ vt videt̉.ex affirmatiōe ⁊ negatiōe eiuſdē de entibꝰ realibꝰ ꝯtingit inferre nōidētitatē realē. gͦ ſi eſſeidē formal̓r ſapīe: ꝟe affirmat̉ de ſapīa: ⁊ ꝟe negat̉ a bonitate. oportet ꝙ ſapīa diuina ⁊ bonitas diuina īportet aliqͣ q̄ nō ſunt idē realiter.Confirmat̉ iſta rō. qꝛ qua rōe tu dicis. aliqͥdp̄t vere negari de ſapīa diuina. ⁊ vere affirmari de bonitate diuina. nō obſtāte reali idētitate ꝓpter ſolā diſtinctionē formalē. eadē facilitate dicā vl̓r ꝙ eſſe ⁊ nō eſſe verificātur de a ⁊b ꝓpt̓ diſtinctionē formalē. nō obſtāte ꝙ ſintidē realit̓. ⁊ ita perit oīs via ꝓbandi aliquā diſtinctionē vel nōidētitatē realē int̓ quecunqꝫSi em̄ dicas. ꝙ aſinus nō eſt rōnalis ⁊ hō ē ronalis. gͦ diſtinguunt̉ real̓r hō ⁊ aſinus. Dicā ꝙnō ſequit̉. ſꝫ ſufficit ꝙ diſtinguunt̉ formaliter.
Ad iſtud argumētū poſſet dici ꝙ qn̄ aliqͥdAidem vere affirmat̉ ⁊ vere negat̉ ſimpliciter ⁊abſolute ſine additōe alicuiꝰ modi. tūc ꝯtīgitinferre nōidentitatē realē. ⁊ ideo bene ſequit̉ſimpl̓r. A nō eſt et beſt. ergo eſt ibi nōidentitas realis. Sil̓r ſequit̉. ſapiētia diuina eſt ſapientia diuina. ⁊ bonitas diuina nō eſt ſapīadiuina. gͦ diſtinguunt̉ real̓r. vel nō ſunt idemreal̓r. Sed qn̄ aliquid cū aliquo modo ſincategoreumatico affirmat̉ ⁊ negat̉ nō requirit̉ nōidētitas realis. ſed ſufficit nōidētitas formal̓.ita eſt ī ꝓpoſito. Nam hͨ eſt ꝟa. ſapīa diuina ēformal̓r ſapīa diuina. ⁊ hec ſil̓r bonitas diuīanō eſt formal̓r ſapīa diuina. Sed hoc nō ſufficit. quia ita ſunt iſta ꝯͣdictoria. eſſe formaliterſapīam diuinā. ⁊ nō eſſe formal̓r ſapīam dīnā.ſicut illa. eſſe ſapīam diuinā ⁊ nō eſſe ſapiētiādiuinā. gͦ ita ex illa ꝯͣdictione ꝯtingit inferrenōidentitatē realeꝫ ſicut ex illa. vel qͣ rōne tudicis. ꝙ ex iſta nō ꝯtingit inferre nōidētitatērealē. eadē rōne dicā ego ꝙ nec ex illa. Ideo Rꝓpter iſtaꝫ rōem dico ꝙ ſapīa diuina oībꝰ modis eſt eadē eēntie diuine quibꝰ eēntia diuīaeſt eadē eēntie diuine: ⁊ ſic de bonitate diuīaet iuſtitia. nec eſt penitus aliqͣ diſtīctio ex natura rei. vl̓ etiā nōidētitas. Cuius rō eſt. qꝛ ꝙͣuis talis diſtinctio vel nōidentitas formalispoſſit poni eque facil̓r inter eēntiā diuinaꝫ etſapīam diuinā. ſicut inter eēntiā ⁊ relationeꝫqꝛ tn̄ eſt difficillima ad ponēdū vbicūqꝫ ponatur. nō credo eam eſſe faciliorē ad tenendam.ꝙͣ trinitatē ꝑſonarū cum vnitate eſſentie. id̓onō debet poni niſi vbi euidēter ſequit̉ ex traditis in ſcriptura ſacra vel det̓minatōe eccleſie. ꝓpter cuius auctoritatē dꝫ oīs rō captiuari. Et ideo cū oīa tradita in ſcriptura ſacra. ⁊det̓mīatōe eccl̓ie ⁊ dictis ſcōꝝ p̄nt ſaluari nōponēdo eaꝫ inter eēntiā ⁊ ſapīam. ideo ſimpl̓rnego talē diſtinctōeꝫ ibi poſſibilē. ⁊ eā vl̓r nego in creaturꝭ. ꝙͣuis poſſet teneri in creaturisſic̄ in deo. Ita em̄ credo facile ē tenere trinitatē ꝑſonarū cū vnitate eēntie in creaturꝭ. ſic̄ indeo. nec difficiliꝰ eſt ꝓpt̓ qͣſcūqꝫ rōes ī oppoſitū. Ꝙꝛ credo ꝙ ꝓ ſtatu iſto eq̄ poſſet ſatiſfierirōnibꝰ ꝓbātibꝰ nō eſſe tres ꝑſonas in vna eēntia in creaturꝭ. ſic̄ in deo. nec pōt euidēter cogͦſci ꝙ plꝰ fac̄ infinitas ad hͦ ꝙ ſint pl̓es ꝑſone īvna eēntia ꝙͣ finitas. qꝛ tn̄ vnū eſt expreſſū inſcriptura. ⁊ alid̓ nō ⁊ vr̄ repugͣre rōni. iō vnū ēponēdū ⁊ aliud negandū. Ita dico in ꝓpoſitoꝙ qꝛ ex traditꝭ ī ſacͣ ſcriptura euidēter ſequit̉.ꝙ eēntia dīna nō eſt formal̓r relatio. ſic̄ pꝰ patebit. ⁊ nō ſequit̉ ex iſtis. nec ex det̓minatōneeccl̓ie. nec ex dictꝭ ſcōꝝ. ꝙ eēntia nō eſt formaliter ſapīa. nec rō hͦ cōcludit. iō ſimpl̓r dico ꝙ
Rn̄ſio aucrori.
Rn̄ſio adiuſi