bri primiSententiarun
Libri primite eoꝝ oſtēdit ꝙ neuter creat ſine alio. gͦ eadērōne poteſt ex eodē medio on̄di ꝙ neuter ītelligit̉ ſine alio. Ad primū argumentū alteriꝰopinionis dico ꝙ eēntia eſt aliqd̓ obiectū cōceptibile. in cuiꝰ cōceptu nō eſt relatio. qꝛ ſcꝫrelatio nō p̄dicat̉ ꝑ ſe pͥmo mō de eſſentia. Siaūt intelligat ꝙ eēntia eſt aliquod obiectumꝯceptibile in cuiꝰ ꝯceptū nō includit̉ relatio.ſed eſt aliqͥd ſibi extrinſecū ⁊ differes realiterab eēntia. ſic eſt negandū. ſed pͥmo mō ꝯcedoꝙ ſic pōt concipi. qꝛ illa eēntia in cuiꝰ ꝯceptunō includit̉ relatio modo expoſito poteſt concipi a viatore. nō in ſe ſꝫ in cōceptu aliquo cōivel ꝓprio. ⁊ ideo ꝯtingit ea frui ordinate. Sꝫarguēdo. gͦ ꝯtingit ea frui ſine ꝑſona. eſt fallacia conſequētis. Unde cōcedo ꝙ ꝯtingit fruieēntia qualit̓cūqꝫ eēntia accipiat̉ etiā abſtractiue. ſed nō ſequit̉ vltra. gͦ cōuenit ea frui nōfruēdo ꝑſona. Si d̓r. ſi ꝯtingit frui eēntia qͣlitercūqꝫ accipiat̉. gͦ cōtingit ea ſrui vt ē in vnaꝑſona tm̄. gͦ ꝯuenit ea frui ſine alia ꝑſona. Rn̄deo. negando primā ꝯnam. qꝛ in ancedēte nōeſt aliqua falſa implicatio. ſed in ꝯn̄te ē falſaimplicatio. qm̄ implicat̉ ꝙ ꝯtingit eam accipere vt eſt in vna ꝑſona tm̄. ⁊ hoc eſt māifeſtefalſum. qꝛ cū illa ſit affirmatiua ſimpl̓r. ſeq̄ret̉ꝙ eſſet in vna ꝑſona tm̄. quod eſt māiſeſte falſum. Si dicat̉ ꝙ aliqͥs poteſt credere eā eſſein vna ꝑſona tm̄. ⁊ tamen talis pōt frui ea. ergo talis fruet̉ ⁊ vt eſt in vna ꝑſona tm̄. Reſpōdeo negando ꝯn̄am. qꝛ ꝙͣuis aliqͥs credat eaꝫeſſe in vna ꝑſona tm̄. ⁊ ſruat̉ ea. ⁊ ideo credatfrui ea vt eſt in vna ꝑſona tm̄. hoc eſt. creditiſtā ꝓpōem eſſe vera. fruit̉ ea vt eſt in vna ꝑſona tm̄. nō tn̄ ſequit̉ ꝙ fruit̉ ea vt eſt in vna perſona tm̄ ꝓpter falſam implicationē. qꝛ in conſequēte implicat̉ ꝙ eſt in vna ꝑſona tm̄. quodtn̄ nō implicat̉ in iſta. credit eā eſſe in vna perſona tm̄. ⁊ ideo ꝯn̄a nō valet. ſicut nō ſequit̉.aliqͥs credit aliquod corpus eē in loco vbi nōeſt ⁊ cognoſcit illud corpus. gͦ cognoſcit ip̄mvt eſt in loco vbi nō eſt. Sil̓r nō ſequit̉ ſortescredit platonē nō eſſe et cognoſcit ip̄m. gͦ cognoſcit ip̄m vt non eſt. ſꝫ bene ſequit̉ ꝙ creditiſtam ꝓpōēm eſſe verā. cognoſcit ſorte qͥ nō ē.Ad ꝯfirmationē ꝯcedo. ꝙ ex purꝭ naturalibꝰpoſſumus cognoſcere iſſā ꝓpocm deus ē ſummum bonū. ⁊ tn̄ ip̄a eēntia diuina nō plus cognoſcit̉ ẜꝫ tales ꝯceptus ꝙͣ trinitas ꝑſonarūqꝛ illud qued cognoſcimꝰ ita vere cōpetit trinitati ꝑſonarū ſicut diuine eēntie. ita em̄ realiter ⁊ ita vere trinitas ꝑſonarū eſt ſummū bonum. ſicut dina eēntia eſt ſummū bonū. ꝙͣuisiſta ꝓpoſitio ſit nobis nota. eēntia diuina eſtſummū bonū. ⁊ hec nō: trinitas ꝑſonarum eſt
Sententiarumſummū bonū. ⁊ hoc qꝛ iſti t̓mini pro eiſdē ſupponūt. ꝙͣuis hͦ neſciat̉ a nobis. Et ita nō pluscognoſcit̉ diuia eſſentia ꝙͣ trinitas ꝑſonaruꝫ.Sic̄ poſito ꝙ ītellectꝰ ſit realit̓ ip̄a ſb̓a aīe. necaliquo mō diſtinguat̉. ſic̄ poſt oſtendet̉. tunc īpoſſibile eſt ꝙ ſb̓a aīe cognoſcat̉ niſi ītellectꝰcogͦſcat̉. qꝛ īpoſſibile eſt ꝙ idē de eodexe affirmet̉: ⁊ vere neget̉ ab eodē. gͦ nō pōt cognoſciſb̓a aīe niſi eodē mō cognoſcat̉ intellectꝰ. ⁊ tn̄multꝭ iſta ꝓpō eſt nota. ſb̓a aīe eſt ſb̓a. ⁊ hͨ ignorata. intellectꝰ eſt ſb̓a. Et rō eſt. qꝛ neſcit̉ a talipro quo ſupponit iſte t̓minꝰ ītellectꝰ. Ita eſt īꝓpoſito. qꝛ neſcit̉ pro quo ſupponit iſte t̓minꝰſummū bonū. qn̄ d̓r deꝰ eſt ſummū bonū. vtruꝫſcꝫ ꝓ vno ſuppoſito abſoluto. vel pro tribꝰ ſuppoſitis reſpectiuis. ꝙͣuis aliqͥ credāt ſe ſcire ꝙſupponit ꝓ ſuppoſito abſoluto. ⁊ nō ꝓ tribusſuppoſitis relatiuis. iō poterit hͨ eſſe nota. deꝰeſt ſummū bonū. ⁊ hͨ ignota. deꝰ eſt tria ſuppoſita relatiua. et tn̄ nō plus tūc ītelligit̉ eēntiadiuīa ꝙͣ trinitas ꝑſonarū. et ſic̄ nō pōt ītelligieſſentiā diuīa. niſi ītelligat̉ trinitas ꝑſonaruꝫita nō pōt volūtas frui eēntia: niſi fruat̉ trinitate ꝑſonarū. Si dicat̉. ꝙ tūc poſſet trinitasꝑſonarū cognoſci ex puris naturalibꝰ. ſic̄ eēntia diuia p̄t cognoſci ex purꝭ naturalibꝰ. Rn̄deo ꝙ de ꝟtute ſermonis hͨ debꝫ cōcedi. ex puris naturalibꝰ pōt ita bene cognoſci trinitasꝑſonarū ſic̄ eēntia diuīa. Et rō eſt. qͥa qͥcqͥd p̄tcognoſci ex puris naturalibꝰ ꝙͣtuꝫ ad cōceptꝰquos cōit̓ ꝯcludebāt ph̓i de deo. ita vere ꝯpetit trinitati ꝑſonarū ſic̄ eēntie diuīe. Tn̄ ex puris naturalibꝰ pōt iſta ꝓpō eſſe nota. eēntia diuina eſt. in qͣ nō ſubijcit̉ illa eēntia q̄ deꝰ eſt. ſꝫvnꝰ cōceptꝰ qͥ nō eſt diuīa eēntia nec eſt deus.Et iſta ꝓpō trinitas ꝑſonarū ē. in qͣ nō ſubijcitur illa trinitas q̄ ē in deo. ſꝫ vnꝰ conceptꝰ qͥ nōeſt deꝰ. nō pōt eē nota ex puris naturalibꝰ. Etſic intelligūt ſctī ⁊ doctores. qn̄ dicūt ꝙ ex puris naturalibꝰ nō pōt cognoſci trinitas ꝑſonarū. hͦ eſt ex puris naturalibus nō pōt cognoſcieuidēter iſta ꝓpoſitio eē vera. trinitas ꝑſonarū eſt deꝰ: vel deꝰ ē tres ꝑſone. Et pōt eſſe exēpluꝫ ad hͦ. qꝛ iſta debꝫ ꝯcedi de ꝟtute ſermōīsres creabilis p̄t cognoſci ab ītellectu naturalit̓. ⁊ tn̄ hͨ nō pōt eſſe nota euident̉ ex puris naturalibꝰ. res creabilis eſt. Et rō ē. qꝛ ꝙͣuis aliqͣres poſſit cognoſci in aliquo cōceptū ſimplicivel ꝯpoſito ꝓprio. tn̄ ml̓ta pn̄t de illa re ignorari: qͥ tn̄ eq̄ eſſential̓r ſibi cōueniūt. Si dicat̉ꝙ ſi ꝑſone cognoſcunt̉ ab intellectu. gͦ intellectus eſt certꝰ ſe cognoſcere tres ꝑſonas. Dicoꝙ ꝯn̄a nō valꝫ. qꝛ ꝙͣuis iſte ꝑſone cognoſcant̉in cōceptu tali cōpoſito ꝓprio. nō tn̄ euidētercognoſcit ſe cognoſcere tres ꝑſonas. ſꝫ euide-
MAd cōfumatōeꝫ
FcorAd primā ꝓba.
FcorAa puſſeniaAd primā ꝓba.
g57
Ohiectio.
Obiectio.
Ceſponſio.