QueſtioIIII
IIII
eſt cā diſtinctōis iſtarū ſcīarū ſicut eſt cā ſcīarū iſtarū. accipiēdo aūt finē ꝓpͥe ẜ ꝓ illo qd̓ ẜꝫrectā rōem dꝫ eē finis. ſic diſtinguunt̉ ꝑ finestanꝙͣ ꝑ aliqͣ ſibi ꝓpͥa. hͦ eſt diſtinctarū ſcīaruꝫſunt diſtincti tales fines. ẜꝫ ſcīe neutro mō diſtinguunt̉ ꝑ ſubiecta. ſꝫ ſcd̓o mō diſtinguūt̉ ꝑobiecta. Ad rōnes alteriꝰ opiniōis pꝫ ꝑ dictaōeAd pͥmā pꝫ ꝙ ſcīa ſpecl̓atiua diſtinguit̉ a pranisctica cauſal̓r ꝑ finē tanꝙͣ ꝑ cāꝫ. ⁊ hͦ ſiue ſit idēfinis ſiue aliꝰ. ſꝫ ꝑ diſtinctu finē ſcd̓o mō dctm̄diſtinguit̉ tanꝙͣ ꝑ aliqͥd ſibi ꝓpriū. Ad ſcd̓aꝫpꝫ ꝙ ſcīa ſpeculatiua ⁊ practica diſtinguūt̉ ꝑobiecta. hͦ ē ꝑ ꝯcl̓ones ſcitas. Ad tertiā ꝙ ſcieſpecl̓atiue diſtīguūt̉ ꝑ ſeip̄aſ. tn̄ ꝑ pͥncipia ſuadiſtinguunt̉ tanꝙͣ ꝑ ꝓpͥa. ⁊ ꝙͣtū ad hͦ nō ē ſil̓ede pͥncipijs reſpectu ꝯcl̓onū ſpecl̓abiliū. et define reſpectu eōcluſionū practicarū. ⁊ hͦ maxime accipiēdo finē ꝓ cā finali ꝓprie dicta. Adauctoritatē ariſtotel̓ pꝫ pͥus ꝙ ph̓s loquit̉ deſine qui ẜꝫ rectā rōnē debet intēdi: ⁊ tūc ſcīaꝫpracticā diſtingui a ſpeculatiua fine nō ē alid̓niſi ꝙ ſcīa practica hꝫ aliū finē talē ꝙͣ ſcīa ſpeculatiua. Unde ſciendū eſt ꝙ ꝓpͥe loquēdo nihil diſtinguit̉ ab alio niſi ꝑ ſeip̄ꝫ vel ꝑ aliqͥd ſibi intrinſecū. qꝛ ſicut vnūquodqꝫ ſeip̄o ē vnuꝫ⁊ non per aliquod ſibi additum. nec per aliqͥdſibi extrinſecum. ita vnūquodqꝫ ſeip̄o vel perſibi intrīſecum diſtinguitur a quocūqꝫ diſtinguit̉. tn̄ d̓r diſtīgui per aliqͥd ab aliquoſ quādoillud eſt ꝓpriū vni ⁊ nō pōt ꝯpetere alteri. itaſ. ꝙ ex diſtinctōe aliquoꝝ ꝯtingit inferre diſtīctionē alioꝝ. ſicut ſequit̉. qͣlitas corporalis etſpūalis diſtīguunt̉. gͦ ſubiecta earū diſtīguūt̉et ita nō ſequit̉. albedo ⁊ dulcēdo diſtinguūt̉gͦ ſubiecta earū diſtīguunt̉. ⁊ ita impropͥe poteſt dici ꝙ ſb̓a ſpūal̓ diſtinguit̉ a ſb̓a corꝑea ꝑqͣlitatē ſuā. ⁊ tn̄ lac nō diſtinguit̉ a cigno ꝑ alrꝰ bedinē. Ad pͥmū pͥncipale pꝫ. ꝙ finis practice qͥ ẜm rectā ronē dꝫ intēdi ē opꝰ natū dirigiꝑ ſcīam practicā. nō tn̄ ſꝑ tale opꝰ ē cā final̓ ꝓprie dcā. Tn̄ ꝓ intētōe ph̓i ſciēdū ꝙ finis qͥ dꝫẜm rectā rōnē intēdi ſcīe practice nō ē ꝟitasſicut eſt finis ſcīe ſpecl̓atiue. ſed finis vltimꝰſcīe ſpeculatiue eſt ꝟitas. finis aūt vltimꝰ ſcīepractice nō eſt ꝟitas: ſed opus.Demū quero vtrū haibitꝰ theologicꝰ ſit practicꝰ: an ſpeculatiuꝰ. Ui2det̉ ꝙ ſit ſpeculatiuꝰ. qꝛ ẜm ph̓m. vi. ethicorūꝑs aīe ſciētifica (ꝑ quā ītelligit ſpecl̓atiuāē circa ncc̄ia. Rocinatiua aūt (ꝑ quā intelligit practicā) e circa ꝯtingētia: ſꝫ theologia ēcirca nccͣia. gͦ theologia eſt ſpeculatiua. Preterea oīs notitia ſpecl̓atiua ē nobilior oī practica. ſꝫ nulla ſpecl̓atiua ē nobilior theologia.
gͦ theologia nō ē p̄ctica. maior ptꝫ qꝛ qn̄ aliqd̓cōe diuidit̉ ꝑ aliqͣ inferiora oē ꝯtētu ſb̓ nobiliori ē nobiliꝰ oī ꝯtēto ſb̓ igͦbiliori. ſꝫ ſcīa diuidit̉in ſpecl̓atiuā ⁊ practicā. ⁊ ſpeculatiua ē nobilior ẜꝫ ph̓ꝫ .i. meta. gͦ q̄libꝫ ſpecl̓atiua ē nobilioroī practica. Pret̓ea multe ꝟitates theologiceſunt etiā mēta. ſed ꝟitas meta. ē ſpeculatiua.gͦ ⁊c. Ad oppoſitū illa notitia q̄ eſt directiuaoꝑatiōis volūtarie eſt practica: theo. eſt hmōiqꝛ viator īdiget aliquo directiuo ī diuinis mādatis īplendis. ſꝫ tl̓e directiuū nō eſt niſi theo.igit̉ ⁊c̄. Circa iſtā q̄ſtionē ſūt diuerſe opiniones. Una eſt q̄ ponit ꝙ eſt ſimpl̓r ſpeculatiuaqꝛ ſic̄ moralis lꝫ ſpeculet̉ verū: qͥa tn̄ nō niſi adoperādū bonū. ⁊ iō nō d̓r ſpeculatiua ẜ practica: ſic iſta. qꝛ nō eſt ī ea labor oꝑis niſi ꝓpt̓ ſpeculationē: ſic̄ oēs practice ordināt̉ ad ſpeculatiuā. ⁊ vita actīa ad cōtēplatiuā. iō dꝫ dici pure ſpeculatiua. nō practica. licet vt in pluribꝰpoſſit dici practica ꝓpt̓ cōſideratione oꝑabiliū. tn̄ ſimpl̓r dꝫ dici ſcīa ſpeculatīa. Hec cōcluſio ꝓbat̉ ab alijs. prīo ſic. Dilectio vel actꝰamoris quo volūtas ſe vnit deo nō eſt praxis.gͦ ꝓpt̓ extenſiōeꝫ ad illū actū amoris nō dicet̉aliqͣ notitia practica. ſꝫ ad illū actū ſolū extēditur theo. igit̉ ⁊cͣ. Ꝙ āt ille actꝰ nō ſit praxisꝓbat̉ prīo auctoritate ph̓i. xij. metha. vbi dic̄ꝙ pͥmū mouēs mouet ſic̄ amatū ⁊ deſideratū.gͦ celū mouet̉: ſic̄ amās ⁊ deſiderās: vt ſic aſſimilet̉ pͥmo mouēti. ⁊ accipit celū ꝓut ſibi ꝯiūgit̉ intelligētia mouēs ip̄ꝫ: ſꝫ aſſiml̓atio maxīefit ꝑ actū btīficū qͥ eſt diligere. ſꝫ ẜm ip̄ꝫ btītudo cōſiſtit ī ſpeculatiōe. gͦ actꝰ amoris erit ſpeculatio: ⁊ nō praxis. ſic̄ actus btīficꝰ eſt ſpecl̓atio ⁊ nō praxis. Itē ẜm comē. x. ethi. felix ꝑ itellectū eſt cognatꝰ deo ꝑ extēſionē ad eiꝰ dilectionē. ſꝫ felicitas cōſiſtit ī ſpeculatione. gͦ ⁊cͣ.Iē felicitas vltīa eſt ſpeculatīa ⁊ nō practica. ⁊ tn̄ ꝯp̄hēdit tā actu volūtatꝭ ꝙͣ ītellectus.Itē Augꝭ. xij. de tri. c. iij. ⁊. iiij. diſtīguit int̓ diuerſas portiōes aīe. qͣruꝫ vna d̓r portio ſuꝑior.in qͣ ponit̉ ſapiētia ⁊ ymago trinitatꝭ ẜꝫ ip̄m. ⁊tn̄ eſt ꝑs cōtēplatīa ẜm eū. Ex quo arguit̉ ſic.portio ſuꝑior ẜm Auguſtinū. eſt ꝑs ꝯtēplatīaſꝫ ī ip̄a portōe eſt mēoria ⁊ ītellectꝰ ⁊ volūtasq̄ ſunt ꝑtes ymagīs. igit̉ fruitio ⁊ dilectio ꝑtinēt ad ꝑtē ꝯtēplatiuā. Pret̓ea ſi dilectio dei Oeſſet praxis. gͦ metha. eſſet practica. qꝛ rō t̓minādi dilectōeꝫ ī deo: eſt rō eſſential̓: ⁊ n̄ ꝑſonal̓ſꝫ metha. magꝭ cōſiderat eēntialia ꝙͣ theo. nr̄anotionalia. gͦ ſi theo. nr̄a ſit practica. ml̓to magis metha. Itē metha. cōſiderat de deo rōeꝫ Sbonitatꝭ ⁊ ꝑ ꝯn̄s rōeꝫ diligibilitatꝭ. gͦ ſi extēſione ad dilectioneꝫ ſit ſcīa practica. metha eritpractica. Itē deꝰ īuenit̉ in triplici gn̓e cāe .ſ. g
e iij
EQuarte q̄ſtionipͥncipali buiꝰ ꝓlogi ānectit̉ hͦ vltima q̄ in ordine ēQueſti.XII
ZAd prīcipale argumentū.
Ad tertiā
Id ſcd̓aꝫ
Ad ſcd̓aꝫ
TAd pͥmā ratōealteriſopinionis
U
Sexta.
Quiuta.
Septima.
Quarta.
Scd̓a
Tertia
Probatio prima
Ut a btō thoma
SPrīa opinio henrici de gādauo.
8