Primi ſententiaruiPrologi
Prologivt loqui: ambulare: comedere: bibere ⁊ hmōiPro paſſiōibꝰ aūt ſeqͥt̉: paſſiōes qͣꝫ naturalesmultotiēs energie ſiue rōnes dicūt̉ vt famesſitis: ⁊ hmōi. ⁊ eadē rōne ⁊ alie paſſiōes. putadelectatiōes ⁊ triſtitie: pn̄t dici energie. Tertio mō accipit̉ praxis ſtrictiꝰ: ⁊ praxis iſto mōdcā idē ē qd̓ oꝑatio exūs ī nr̄a poteſtate. hͦ pꝫ:qꝛ oīs oꝑatio exn̄s ī nr̄a poteſtate ē opꝰ ꝟtutꝭvl̓ vicij: qꝛ oīs tal̓ oꝑatio exn̄s ī nr̄a poteſtatepōt eē ꝟtuoſa vl̓ vicioſa: ſꝫ praxis ē opꝰ ꝟtutis⁊ vicij: gͦ ⁊c. minor pꝫ ꝑ cōmē. vbi ſupra dicētēDicit̉ rurſus energia opꝰ ꝟtutꝭ: id ē qd̓ a ꝟtuteoꝑatū ē: ſꝫ qͣ rōne opꝰ ꝟtutꝭ ē praxis eadē rōneopꝰ vicij erit praxis. Quarto accipit̉ ſtrictiſſime: ꝓ oꝑatiōe ꝯformit̓ elicita dictamini ronis ⁊ electiōis volūtatis: ⁊ iſto mō praxis ē ſꝑꝯformit̉ elicita ītellectui ꝯſiliatiuo ⁊ ꝑ ꝯn̄s cōformit̉ elicita electiōi volūtatis. qꝛ ẜꝫ ph̓m cōſiliabile et eligibile idē. Ꝙ aūt praxis ſic accipiat̉. pꝫ ꝑ cōme. vbi pͥus dicētē. Praxis auteꝫquā ꝯſueuerūt trāſferre ī actu: ⁊ ẜm electionēhoīs energia id ē oꝑatio. Ꝙ aūt ꝑ praxim ītelligat actu ſequētē electionē. pꝫ ꝑ illd̓ qd̓ qͥbuſda īterpoſitis ſubdit. electio vero ē duobꝰ ꝓpoſitis iudiciū hoīs hͦ pre altero p̄ponēs. Sequit̉ aūt poſt electione motꝰ ⁊ īpetus ad actūdeinde ſeqͥt̉ vſus ⁊ ſic ceſſat appetitꝰ poſt vſūmotū aūt ⁊ impetū ad actū vocat praxim ſtrictiſſime ſumptā: quā p̄dixit eē ẜꝫ hoīs electionē oꝑationē. vſū aūt vocat cōſecutionē finis:qꝛ an̄ ꝯſecutionē finis nō ceſſat appetitꝰ. Adꝓpoſitū dico: ꝙ pͥmo mō ⁊ ſcd̓o nō loquūt̉ doctores de praxi. ī tractādo q̄ ſcīa ē ſpeculatiua⁊ q̄ practica. qꝛ ꝑ extēſionē ad illāndr notitiapractica: ſꝫ tertio mō ⁊ quarto mō loquunt̉ doctores de praxi. qꝛ ad praxim tertio mō dictaꝫſaltē aliquā extēdit̉ ītellectꝰ practicꝰ reſpectuaūt praxis quarto mō dicte ſꝑ ē ītellectꝰ cōſiliatiuꝰ. Et iō ad ſolutione iſtiꝰ. q. pͥmo vidēdū ē qͣliter diſtīguit̉ ītellectꝰ practicꝰ ⁊ ītellectus cōſiliatiuꝰ. Scd̓o vidēdū ē: q̄ oꝑatio eſtpraxis tertio mō dicta. Tertio. q̄ oꝑatio ē praxis vltimo mō dcā. Circa pͥmū dico: ꝙ ītellectꝰ practicꝰ ē reſpectu practicoꝝ pͥncipiorū⁊ etiā reſpectu ꝯcluſionū practicarū: ⁊ iō ītellectꝰ practicꝰ ē reſpectu finis qn̄ .ſ. de aliquo fine iudicat̉ ꝙ eſt appetēdus vl̓ ꝓſequēdꝰ: ⁊ hͦē ītelligēdū. qꝛ ē reſpectu vniꝰ cōplexi: qd̓ affirmat aliquē finē eē appetēdū ⁊ iſtud ē pͥmū pͥncipiū practicū ī oꝑādo. Et hͦ mō dic̄ ph̓s ꝙ ſic̄pͥncipiū ī ſpeculabilibꝰ: ita finis in agibilibꝰ.Et rō huiꝰ eſt: qꝛ volūtas nihil agit niſi ꝓpt̓ finē. ⁊ hͦ vel ꝓpt̓ finē dictatū a rōne: vel ꝓpt̓ finē quē ex libertate ſua ſibi p̄ſtituit. ⁊ ita omīsactio volūtatꝭ: ⁊ ꝑ ꝯn̄s oīs praxis q̄ nō ē reſpe-
ctu finis: nccͣrio p̄ſupponit volitōnē finis. Etītellectꝰ practicꝰ ē reſpectu pͥncipioꝝ practicoꝝ ſumptoꝝ a fine. et nō tm̄ ē reſpectu pͥncipioꝝ: ſꝫ etiaꝫ reſpectu cōcluſionū: qꝛ oīs ꝟitasconfeſſe ſe hn̄s appetitui recto ē practica: ⁊ ꝑꝯn̄s notitia ꝟitatis ē practica: ſꝫ ītellectꝰ cōſiliatiuꝰ ē tm̄ reſpectu cōcluſionū practicarumDictato em̄ ꝑ ītellectu ſine oī cōſilio p̄uio alique finē eē appetēdū. ⁊ voluntate appetenteiſtū finē ītellectꝰ ꝯſiliat̉ ꝑ qd̓ mediū illū fineꝫmeliꝰ pōt attīgere. ⁊ habita īueſtigatōe: ꝯcludit tādē ꝙ ꝑ tale mediū determinatū eſt finisattīgēdꝰ. Uerbi gr̄a. ītellectꝰ dictat īfirmo ꝙſanitas ē appetēda: poſt volūtas appetit illāſanitatē: ſꝫ qꝛ ſanitas pōt acqͥri ꝑ multa media⁊ ignorat̉ ꝑ qd̓ meliꝰ. ītellectꝰ ꝯſiliat̉ ⁊ inqͥritꝑ qd̓ mediū p̄t faciliꝰ ⁊ meliꝰ acqͥri. ⁊ poſt multā īueſtigationē ꝯcludit: ꝙ ꝑ aliqd̓ mediū determinatū: ⁊ reſpectu illiꝰ ꝯcluſiōis dr̄ intellectus ꝯſiliatiuꝰ. Et ita ptꝫ ꝙ reſpectu quorūcūqꝫ ē ītellectꝰ ꝯſiliatiuꝰ: reſpectu eorūdē ē intellectꝰ practicꝰ. Un̄ ſciēdū: ꝙ idē ītellectꝰ nūerō ē practicꝰ ⁊ ſpeculatiuꝰ ⁊ cōſiliatiuꝰ: tn̄ iſtitermini diſtinguūt̉ ⁊ hn̄t diſtīctas diffinitiones expͥmētes qͥd noīs. Et ita ē ītelligēdū dictū autoꝝ: qn̄ diſtiguūt īter ītellectū ſpeculatiuū ⁊ practicū ⁊cͣ. qꝛ hn̄t diſtīctas diffinitōesexpͥmētes qͥd noīs eoꝝ. Un̄ ſi diffiniat̉ intellectus ſpeculatiuꝰ: hͦ ē iſte terminꝰ ītellectꝰ ſpeculatiuꝰ: dꝫ ſic dici. Intellectꝰ ſpeculatiuꝰ ē ītellectꝰ potēs ꝯſiderare illa q̄ nō ſūt ī poteſtate nr̄a. ītellectꝰ practicꝰ ſic. Intellectꝰ practicus ē ītellectꝰ potēs ꝯſiderare vl̓ hr̄e ſciam illorū q̄ ſūt ī poteſtate nr̄a: ⁊ ſic de alijs. Circa ſcd̓m dico ſic̄ dcm̄ ē: ꝙ oīs oꝑatio q̄ ē ī poteqſtate nr̄a ē praxis: ⁊ iō cū tā volitio ꝙͣ cognitioꝙͣ alij actꝰ ext̓iores ſint ī poteſtate nr̄a: ſeqͥt̉ ꝙqͥlibet iſtoꝝ vere poterit dici praxis. tn̄ praxispͥmo dr̄ d̓ actu volūtatꝭ: cū ip̄a ſit prīo ī poteſtate nr̄a ⁊ nulla alia ſit ī poteſtate nr̄a niſi mediante ea: ⁊ iō nulla alia dr̄ praxis pͥmo Ꝙ autoīs tal̓ oꝑatō poſſit dici praxis vr̄: qꝛ oīs actioq̄ ē ī poteſtate nr̄a pōt eē ꝟtuoſa vel vicioſa: ſꝫoīs tal̓ ē praxis. gͦ ⁊c̄. Sic gͦ iſta pōt dici deſcriptio praxis ī cōi Iſta aūt praxis diuidit̉ ī praxim ꝟtuoſā ⁊ vicioſā: qꝛ vtraqꝫ illarū ē ī poteſtate nr̄a. Praxis aūt ꝟtuoſa pōt ſic deſcribi.Praxis ꝟtuoſa ē oꝑatio exiſtēs ī poteſtate volutatis: nata elici ꝯformiter rōni recte ad hͦ ꝙſit recta. Prima cōditio patꝫ: qꝛ nulla operatio que non eſt exiſtens in poteſtate voluntatis eſt virtuoſa: ſed magis naturalis. Secunda conditio patet ẜm ph̓m. vi. ethi. electio recta: ⁊ ꝑ ꝯn̄s nec alia oꝑatio recta ē ſine rectarōne. qꝛ nō eſt maior rō de vna oꝑatione ꝙͣ de
Ponūtur tres ꝯticuli.
Primus articulꝰ
Secundus ariculus.