Primi ſententiarumPrologi
Prolo257ISed iſta opinio vr̄ falſa. Primo: qꝛ oīs oꝑatio cuiꝰ notitia directiua ē practica: ē praxis.Uel ſic. oīs oꝑatio q̄ ē obiectū notitie practice ē praxis. ſꝫ oꝑatiōes interiores ſūt obiectanotitie practice: gͦ ⁊cͣ. maior vr̄ manifeſta. qꝛ ſieēt pure ſpeculabil̓ nullo mō praxis ipſiꝰ eſſetnotitia ſpeculatiua nō practica. minor pꝫ: qͥaoēs diſtinguūt notitiā practicā a ſpeculatiuaqꝛ practica ē de oꝑatōibꝰ nr̄is: nō aūt ſpeculatiua. Un̄ ph̓s diſtinguit. vi. metha. ſpeculatiuā a practica: qꝛ practica ē illoꝝ quoꝝ pͥncipiūē ī faciēte. ſpeculatiua ē eorū quorū pͥncipiū n̄ē ī faciēte: ſꝫ oꝑationū īterioꝝ pͥncipiū ē ī nob̓gͦ ſcīa illarū ē practica. Preterea oīs actꝰ qͥ ēī poteſtate nr̄a ē ſpeculatiuꝰ vel practicus velpraxis. ſꝫ oꝑatio volūtatis ē in poteſtate nr̄a. ⁊nō ē ſpeculatiua nec practica: qꝛ iſte ſūt cōditiōes actuū ītellectꝰ. gͦ ē praxis Ideo ē aliaopinio: ꝙ praxis ē actꝰ alteriꝰ potētie ꝙͣ ītellectus. natural̓r poſterior ītellectiōe. natꝰ elicicōformit̓ rōni recte. ad hͦ vt ſit rectꝰ. Prīacōditio pꝫ. qꝛ ſtādo p̄ciſe in actibꝰ intellectusnulla ē extēſio intellectꝰ qꝛ extra ſe nō extēditniſi vt actꝰ eius reſpicit actū alterius potētieEt ſi dicat̉ vnū actū extēdi ad aliuꝫ directū ꝑillū. nō ꝓpter hͦ ſequit̉ ꝙ ſcd̓us actꝰ tal̓ ſit praxis vt mō loqͥmur de praxi: nec pͥmꝰ ē cognitiopractica. qꝛ tūc logica eēt practica. qꝛ dirigit īactibꝰ diſcurrēdi. Scd̓a ꝯditio pꝫ. qꝛ actusnō hn̄tes ordinē ad intellectuꝫ cuiuſmodi ſūtactꝰ vegetatiui. aut natural̓r p̄cedētes ītellectionē vt actꝰ ſentiēdi. nō dicūt̉ praxes. nec adeos extendit̉ notitia practica vt ſūt pͥores intellectiōe. Sil̓r actꝰ potētie appetitiue ſenſitiue. quatenꝰ p̄cedit actū intellectꝰ nō eſt praxis. hoc em̄ mō cōis ē nobis ⁊ brutis. Nec reſpectu iſtoꝝ actuū ē cognitio practica. niſi qͥaaliquomō moderatiua actuū iſtoꝝ: et iſti actꝰſequūtur ītellectionē moderatiuā vt ſūt ꝑ ipſam moderati Tertia cōditio pꝫ ex. vi. ethi.ꝙ electo recta nccͣrio reqͥrit rōne rectā: qd̓ nōtm̄ verū ē de electiōe ſtricte ſūpta: ſꝫ pari rōede quacūqꝫ volitiōe recta: ꝙ ip̄a reqͥrit rōnē rectā cui cōformit̓ eliciat̉. Omīs gͦ praxis vel eſtvolitio vl̓ ſequēs volitionē: gͦ ⁊cͣ. Cōtra iſtāopinionē. Primo ꝯͣ pͥmā cōditionē oſtēdo: ꝙītellectio pōt eē praxis: ſicut argutū ē ꝯͣ pͥmaꝫopinionē ſic. Oīs oꝑatio d̓ qua ſic̄ de obiectoē notitia eſt praxis. qꝛ ẜm iſtū doctorē: notitiapractica dr̄ in extēſiōe ad praxim. ſꝫ de ſpeculatiōe ⁊ actu intelligēdi ē notitia practica: qꝛ deoꝑbꝰ nr̄is ē notitia practica: ⁊ hͦ ē ītelligēdūde oꝑibꝰ q̄ ſūt ī poteſtate nr̄a: gͦ ip̄a ītellectiocū ſit opꝰ exn̄s ī poteſtate nr̄a ē praxis. Prexerea oīs oꝑatio ſequēs electionē eſt praxis: ſꝫ
Primi ſententia.actꝰ intelligēdi ſequit̉ electionē ⁊ ꝯſiliū. Pōtem̄ aliqͥs ꝯſiliari an̄ dēat ſtudere an nō: ⁊ poſtea eligere ſtudere. gͦ iſtud ſtudiū ſequēs ꝯſiliū⁊ electionē ē ꝟe praxis. Pret̓ea oīs actꝰ intellectꝰ qͥ ē directiuꝰ alterius actꝰ mediāte actuvolūtatis ē actꝰ practicꝰ: ⁊ actꝰ directꝰ eſt praxis. ſꝫ vnꝰ actꝰ ītellectꝰ vere dirigit aliū actuꝫmediāte actu volūtatis. gͦ pͥmꝰ dirigēs ꝟe eritpracticꝰ: ⁊ aliꝰ directꝰ vere erit praxis. maior ēmanifeſta: qꝛ talis actꝰ vere extēdit̉ ad aliū dirigēdū ꝑ ip̄m. minor pꝫ. qꝛ dictamē quo dictatur ꝓ loco ⁊ tꝑe ē ſtudēdū ī theo. vl̓ alia facultate ꝟe dirigit mediāte actu volūtatis ī actūſtudēdi. Pōt em̄ volūtas cōformit̉ imꝑare illud ſtudiū: ſic̄ dictat̉ pͥus ꝑ ītellectū: gͦ ⁊cͣ. Sidr̄ ꝙ nō extēdit̉ ſic̄ mō loqͥmur de exteſione: qꝛnō extēdit̉ extra ſe. Hoc nō ſufficit: qꝛ bn̄ verūē ꝙ ſic poſſet artari ſignificatio illiꝰ vocabuliEt eadē facilitate poſſꝫ artari ſignificatio vocabuli: ꝙ vocaret̉ praxis: qn̄ ſolū ē extenſio adactū exteriorē. Sꝫ neut̉ artatio videt̉ vſitataa ph̓is. qꝛ qn̄ diſtinguūt iſtas ſcīas: dicunt: ꝙvna ē de oꝑibꝰ nr̄is: ⁊ alia nō. gͦ ſufficit ad notitiā practicā q̄cūqꝫ extēſio ad opꝰ nr̄ꝫ tāꝙͣ adobiectū. ⁊ ꝑ ꝯn̄s quodcūqꝫ opꝰ nr̄m ē praxis vl̓obiectū praxis. Et ita q̄libet ītellectio q̄ ē nr̄ahoc eſt ī poteſtate noſtra: vere erit praxis velobiectū praxis: ſꝫ nō obiectū praxis. gͦ erit praxis ip̄a. Et ſi dicat̉: ꝙ tūc qͥlibet habitꝰ ītellectualis eēt practicꝰ: qꝛ qͥlibet extēdit̉ ad actūqͥ eſt opus nr̄m. Iſta inſtātia nō valet. qꝛ extēſio habitꝰ ītellectual̓ practici ad opꝰ nr̄m ē ſic̄ad obiectū ẜm vſū ph̓oꝝ ⁊ doctoꝝ. qꝛ dicūt ꝙē de oꝑibꝰ nr̄is ita tāꝙͣ de obiectis. Nō ſic qͥlibet actꝰ ītellectual̓ extēdit̉ ad actū: qꝛ nō qͥlibet hꝫ actū ꝓ obiecto: ſꝫ qͥlibet habitꝰ hꝫ actūꝓ actu elicito ab illo habitu. Pret̓ea arguoſicut ip̄e arguit ad ꝓbāduꝫ ꝙ electio finis ſitpraxis. qꝛ illa oꝑatio ē vere praxis ad quā īclinat virtꝰ appetitiua: qꝛ q̄libet tal̓ virtꝰ ē habitus electiuꝰ. iij. ethi. ⁊ electio ē praxis ẜm iſtū:ſꝫ ad cognitionē ⁊ ſtudiū īclinat habitꝰ ſeu virtus appetitiua. Pōt em̄ aliqͥs inclinari ad virtuoſe ſtudēdū ⁊ ad ſpeculādū ꝓ loco ⁊ tꝑe: etẜm alias circūſtātias debitas ẜm imꝑiū volūtatis: ſic̄ ad orādū ⁊ ad alia oꝑa exteriora: gͦ illa cognitio vere erit praxis. Pret̓ea oīs actꝰimꝑatꝰ a volūtate ē praxis: ſꝫ aliqͣ ītellectio imperat̉ a volūtate ſic̄ actꝰ alteriꝰ potētie: gͦ ⁊cͣ.Ad iſtud reſpōdet p̄dictꝰ doctor: ꝙ lꝫ ſpeculatio ſix q̄dā oꝑatio: ⁊ ita praxis extedēdo nomē. tn̄ vt praxis dr̄ ſola oꝑatio ad quā ītellectꝰp̄t extēdi: nulla ītellectio ē praxis. Et hͦ mō accipit̉: qn̄ ad praxiꝫ dr̄ cognitio practica extēdiCū gͦ arguit̉. intellectio ē īꝑata a volūtate: q̨̄
Cōtra opinioneꝫimā.
Cōtra ſcd̓am opinionē quo ad primā cōditionē.
Tertia cōditio.
Secūda cōditio.
Opinio ſcd̓a.
Prima conditio-
Inripitamuiturū.