ueſtioIII

concedi: ꝙ ſubiectum eſt primum inter omīacognoſcibilia aliqua primitate: non tamē primitate cauſalitatis. et ideo non oportet ꝙ cōtineat virtualiter predicatuꝫ. Similiter ꝙ accipitur: ꝙ principiū ſi ſit ꝓpoſitio immediatacognoſcit̉ ex terminis. dictum eſt prius: ꝙ noomne pͥncipium primuꝫ vel propoſitio immediata eſt per ſe nota. Similiter quando accipitur terminus predicatus cognoſcit̉ ex rōneſubiecti: falſum eſt. Et qn̄ dicit̉ ꝙ ſubiectū cadit in diffinitione p̄dicati ꝯcedat̉: cōiter accipiēdo diffinitionē ad quid rei ⁊ qͥd noīs. Seddiffinitio nō tm̄ dependet ab vna parte ſꝫ etiāab alia. gͦ ad notitiā p̄dicati nō tm̄ debet ſufficere ſubiectū quod nō eſt niſi pars diffinitionis: ſed pōt requiri alia pars. ⁊ ita notitia ſubis iecti nō eſt ſufficiens. Hijs viſis reſpōdendū eſt ad. q. Circa quā. Primo p̄mittēda ſuntaliqua nccria ad propoſituꝫ. Secundo ad formā. q. Circa pͥmum Primo diſtinguo de ſubiecto qd̓ accipit̉ dupliciter. vel prout ſe teneta parte obiecti: ⁊ de illo ſubiecto dictū ē pͥus.Et ſic querit. q. Uel accipitur pro illo quod informatur ipſa ſcientia et ſic eſt aīa: ſed de hocnon intelligitur. q. Secundo dico: ꝙ ſubiectū pͥmo modo dictū pōt accipi duplicit̓. velpro iſto quod ſupponit in ꝯcluſione: vel pro illo ꝓ quo ſupponitur: ⁊ tunc accipit̉ ſubiectuꝫimproprie. Nā nō ſemꝑ eſt idē quod ſupponitet pro quo ſupponit̉. hoc pꝫ. Nā in iſta ꝓpoſitiōe. oīs homo eſt riſibilis. illud quod ſupponit eſt aliquod cōe ad omēs homines: ſiue ſitconceptus ſiue nō. Sed illud ꝓ quo ſupponit̉eſt aliquod ſingulare: qꝛ per iſtā nō plus denotatur niſi ꝙ omne ſingulare contentū ſub homine pōt ridere: et nō denotat̉ ꝙ aliquod cōepōt ridere. Sil̓r in iſta. omne ens eſt creatū vl̓increatū. illud quod ſupponit eſt aliquod cōedeo ⁊ creature: ſiue ſit in voce ſiue in cōceptunō curo mō. ⁊ tn̄ illud nō ſupponit niſi pro aliquo ente ſingulari. Unde ſciendū ꝙ aliqn̄ idēeſt qd̓ ſupponit: ⁊ ꝓ quo ſupponit̉: ſicut ī iſta.ens eſt vniuocū deo ⁊ creature: idē ē. Ex iſtoſequit̉ tertiū ꝙ dra eſt inter ſubiectū ſcīe: ⁊ obiectū ſcīe. Quia ſubiectū ſciētie eſt ſubiectuꝫcōcluſionis Sed obiectū ſcientie eſt illud qd̓ſcit̉ ⁊ terminat actū ſciendi. hmōi aūt eſt ip̄acōcluſio ſcita. Et ita ſubiectū eſt pars obiecti⁊ ſi ſit obiectum non eſt niſi obiectū partiale.Quarto dico: ꝙ deus ⁊ vl̓r omne ens realepōt intelligi vel in ſe: ita ꝙ nihil aliud terminat actum intelligendi: ſicut nihil aliud ꝙͣ albedo terminat actum videndi: ⁊ iſto mō noneſt poſſibile nobis intelligere deum pro ſtatuiſto: quia nunꝙͣ pro ſtatu iſto pōt intelligi deꝰ

a nobis ita ī ꝑticulari: ſicut hec albedo pōt videri. Uel pōt deus intelligi in aliquo alio: puta conceptu. vel ẜm aliam opinionē pōt intelligi aliqua cognitiōe cōi ſibi ⁊ alijs. vel ẜm ſetotā vel ẜm ſuas partes. Et tunc ſi debeat intelligi oportet ꝙ ille cōceptus ſibi ſit ꝓprius⁊ reſpectu dei nō pōt eſſe niſi compoſitus. Etiſto modo intelligimꝰ deum pro ſtatu iſto. nōem̄ intelligimus niſi totum iſtud ens primumet ſummū ⁊ infinitum vel aliquod tale. Et itahic eſt aliquid quod terminat actū intelligēdi preter deū in ſe: et illud non eſt realiter deꝰꝙͣuis veraciter predicat̉ de deo: quia tunc nōſupponeret pro ſe ſed pro deo. Secundū opinionē que ponit ꝙ conceptus ſeu intentio p̄dicabilis de re pro re eſt realiter ipſa intellectio: poteſt dici ſicut prius tactuꝫ eſt: ꝙ deusnon poteſt intelligi quin aliquid aliud intelligatur. vel tota intellectione vel partibus. Ettunc aliquid poteſt a nobis intelligi duplicit̓vel ꝙ ipſum ſolum aliqua intellectionē intelligatur. vel ſaltem intellectione equiualentitali intellectioni reſpectu illius ſolius. Et ſicdeus non poteſt intelligi a nobis de communi lege. Uel ꝙ intelligatur aliqua intellectione communi tam ẜꝫ ſe ꝙͣ ẜm partes ſuas quenec ſit propria ſimpliciter taꝫ ẜm ſe ꝙͣ ẜm partes ſuas: nec per equiualentiā. Et ſic deus intelligitur a nobis tam intellectione ſimpliciꝙͣ compoſita ẜꝫ iſtū modū ponendi. Quinto diſtinguo de ſcientia: que aliquādo eſt vnavnitate numerali: aliqn̄ nō. Et ſi nō: hͦ cōtigitdupl̓r: vel qꝛ eſt reſpectu diuerſarū ꝯcluſionūhabētiū idē ſubiectū. Uerbi gr̄a. Si eē ſuſceptibile diſcipline. eē peccabile. eē riſibile ⁊ ſicde alijs oſtēdat̉ de hoīe. Uel ē reſpectu diuerſarū ꝯcluſionū nō habētiū idē ſubiectū: ſicutſi aliq̄ paſſiōes oſtēdāt̉ de aīali: ⁊ aliq̄ de hoīe⁊ aliqͣ de aſino. Sexto diſtīguo de theologianr̄a poſſibili ꝓ ſtatu iſto: ⁊ de theologta poſſibili nobis ꝑ diuinā potētiā ī ītellectu viatoꝝ.Et illa poteſt accipi dupliciter: vel ꝙ ſit totaliter reſpectu eorundem reſpectu quorum eſttheologia noſtra: vel ꝙ ſit veritatum in quibus ipſe deus ī ſe ſubijcitur vel predicatur ⁊cͣ.vel cognitio ſimplex propria deo. Ex prediIctis et dictis in priori. q. reſpondeo ad formaꝫ.q. et dico. Primo: ꝙ accipiendo ſubiectuꝫpro illo quod ſupponit: ꝙ deus ſub ratiōe deitatis non eſt ſubiectuꝫ theologie noſtre. Hoepatet: quia ſubiectum iſto modo dictum eſtterminus concluſionis: ſed deus non eſt terminus concluſionis: quia illud eſtterminusconcluſionis: quod immediate terminat actum intelligendi vel eſt actus intelligendi.

d v

Deciſio q̄ſtionis

g

A

Reſpē q̓o ad or.ſtionē iſtā.Prima cōcluſio.

Reſpaſio ad queſtionē iſtā.

Prima cōcluſio.

X