QueſtioIII
Tertio dico: ꝙ pͥncipioꝝ aliquoꝝ et ꝯcluſionū pōt eē idē habitꝰ. hoc ꝓbat̉. reſpectu quorūcūqꝫ ē natꝰ eē aliqͥs hītꝰ rſpectu quoꝝ ē vnꝰactꝰ: reſpectu eorūdē pōt eē vnꝰ habitꝰ: ſꝫ reſpectu p̄miſſarū ⁊ ꝯcluſiōis pōt eē vnꝰ actꝰ: qꝛ nōplꝰ repugnat ſillogiſmo cōpoſito ex multis ꝓpoſitionibꝰ intelligi vno actu ꝙͣ ꝓpoſitiōi copoſite ex multis t̓minis. ſꝫ ꝓpoſitio intelligit̉vno actu. gͦ ⁊cͣ. Ideo dico vniformit̉ de habitibus ⁊ actibꝰ. ꝙ ſemꝑ ꝓportionātur ẜm idētitatē ⁊ diuerſitatē: qꝛ ſemꝑ eſt tanta idētitas ⁊diuerſitas in habitibꝰ quāta eſt in actibꝰ: ex qͦbus generat̉ habitꝰ vel augmētat̉. hoc p̄t declarari. qꝛ habitus nō reſpicit obiectū: nec ī rōne obiecti: nec in rōe cauſe: niſi mediāte actu.Q nō in rōe obiecti. patet. qꝛ nō alit̓ inclinatad obiectū: niſi qꝛ inclinat ad actū. Nec cauſatur ab obiecto: niſi mediāte actu. gͦ ex idētitate obiecti vel diuerſitate nō debꝫ argui diuerſitas vel idētitas habitꝰ: niſi mediāte diuerſitate vel idētitate actus. gͦ habitus ⁊ actꝰ in diuerſitate ⁊ idētitate ſꝑ ꝓportionātur. Uerūtn̄ pro intētione ph̓i. pͥmo dico. ꝙ ph̓s accipitſcīam vnā: vel pro collectiōe multoꝝ ordineꝫdeterminatū habentiū: vel pro multis cōcluſionibꝰ ſcitis habētibus ordinē determinatū.Poſſunt aūt cōcluſiones hr̄e multiplicē ordinē. vel penes p̄dicata tm̄. vel ſubiecta tm̄. velpenes vtraqꝫ. Exemplū pͥmi. ſi de eodē ſubiecto p̄dicent̉ multe paſſiōes ordinate ẜm ſuperius et inferius. ſicut de figura poſſunt oſtēdipaſſiōes magnitudinis. ⁊ ſil̓r paſſiones ſue ꝓprie. et ſimilit̓ paſſiōes ſuoꝝ inferioꝝ. ſꝫ tūc eſt.cōcluſio ꝑticularis. Exemplū ſcd̓i. ſi paſſiōescōes demoſtrent̉ de pͥmis ſuis ſubiectis et deinferioribus. ſicut ſi paſſiones aīalis oſtendātur nō tm̄ de aīali. ſꝫ etiā de inferioribus. Exēplū tertij. ſi paſſiones aīalis p̄dicētur de aīali.⁊ paſſiones ſpecierū ꝯtētaruꝫ predicētur de illis ſpeciebꝰ. Et ita propt̓ talē ordinē vel etiaꝫcōſimilē poteſt dici ſcīa vna qualit̓ alia nō poteſt que caret ordine ꝯſimili. ⁊ ſic accipit ph̓sſcīam vnaꝫ ⁊ alij ph̓i ⁊ doctores. Circa ſcd̓mprincipale. dico ꝙ theologia vno modo includit fidē infuſam. ⁊ theologia ẜm iſtā partē eſtvna vnitate numerali. qͥa fides infuſa eſt vnanumero: ſed de hoc patebit in tertio. Alio mōtheologia īcludit fidē acquiſitā: ⁊ aliquos habitus euidētes tā ꝓpoſitionū ꝙͣ ꝯſequētiarū.⁊ hītꝰ app̄hēſiuos oīꝫ ſiue cōplexoꝝ ſiue incōplexoꝝ: ⁊ iſto mō nō ē vna nūero. Ꝙ enī fidesacqͥſita non ſit vera numero: patet ex p̄dictisquia actus credendi diſtinguūtur ſpecie. ergohabitus generati ex illis actibus. Sicut hereticus habet fidē acquiſitā circa vnū articulū.
⁊ errorē circa aliū. circa queꝫ tn̄ poteſt haberefidē acquiſitā. Similit̓ habitus apprehēſiuiſunt diſtincti. qͥa vnus poteſt ſeparari ab aliopoteſt enī aliquis eſſe inclinatus multū ad cogitanduꝫ de vno articulo ⁊ nō de alio. Circap̄dicta ſunt aliqua dubia. Primuꝫ quomō habitꝰ pͥncipij ⁊ ꝯcluſionis ſe hn̄t ẜm ꝑfectionē⁊ īꝑfectionē qͥs .ſ. eoꝝ ſit ꝑfectior. Scd̓ꝫ anhabitꝰ pͥncipioꝝ ſit cā hītꝰ ꝯcluſiōis. Tertiū q̄ ſit neceſſitas ponēdi habitū reſpectu pͥncipioꝝ: maxime cū intellectꝰ ſit determīatꝰ adpͥncipia: ⁊ maxime ꝑ ſe nota: ⁊ potētia det̓minata nō īdiget habitu determināte. Quartū. qͣlis ē ille habitꝰ qͥ ponit̉ vnꝰ reſpectu p̄miſſaru et ꝯcluſiōis. Ad pͥmū iſtoꝝ pōt dici ꝙhabitꝰ pͥncipioꝝ ē ꝑfectior habitu ꝯcluſionū:qꝛ nobilitas habitꝰ ꝯſiſtit: vel qꝛ euidētior: vl̓qꝛ de nobiliori obiecto: ſꝫ nūc eſt ita ꝙ ꝯcluſionō ē d̓ nobiliori obiecto: tū qꝛ qͥcqͥd ē obiectūꝯcluſiōis ꝑtiale ē ⁊ obiectū alicuiꝰ pͥncipij ꝑtiale: nec notitia ꝯcluſiōis ē euidētior notitiap̄miſſarū ſꝫ ecōuerſo: gͦ notitia p̄miſſarū eſt nobilior notitia cōcluſiōis. Ad ſcd̓m dico: ꝙnotitia pͥncipioꝝ ē cā effectiua notitie cōcluſionis: ⁊ hͦ verū ē ad illū ītellectū: qꝛ acqͥrit̉ notitia ꝯcluſiōis ꝑ notitiā pͥncipioꝝ. Contra tn̄iſtā ꝯcluſionē arguit̉: qꝛ neceſſarij ⁊ ꝑpetui nōp̄t eē aliqͣ cā: ſꝫ ꝯcluſio ē nccͣria: gͦ ⁊c̄. Pret̓eaoīs cā effectiua ſcd̓a pōt poni in effectu ꝙͣuisnō ponat̉ eiꝰ effectꝰ: qꝛ deꝰ pōt ſuſpēdere cālitate cuiuſcūqꝫ cāe ſcd̓e ſꝫ īpoſſibile ē ꝙ p̄miſſeſint neceſſarie niſi ꝯcluſio ſit nccͣria. Ad iſtadico ꝙ notitia p̄miſſarū ē cā notitie ꝯcluſiōisꝙͣuis p̄miſſe nō ſint cāe ꝯcluſiōis. Primū ptꝫqꝛ illud vere ē cāalicuiꝰ ad cuiꝰ eē ſeqͥt̉ aliud:ita ꝙ illd̓ alid̓ n̄ pōt poni ſine illo: ſꝫ ī tali ītellectu poſita notitia p̄miſſaꝝ ſeqͥt̉ notitia ꝯcluſionis: et ip̄a nō poſita nō ꝓducet̉ notitia cōcluſiōis Scd̓ꝫ declarat̉: qꝛ ſiue p̄miſſe ponāt̉ſiue nō: intellectꝰ hn̄s t̓minos pōt formare cōcluſionē. Per hͦ pꝫ ad pͥmū: ꝙ p̄miſſe n̄ ſūt cāeꝯcluſiōis: tn̄ ꝙ ē ꝯcluſio nccria: n̄ ē ītelligēdūꝙ ſit nccͣria: qꝛ ſꝑ actualiter illo mō quo nataē eē in actu ſꝑ ſit vera: niſi forte in ītellectu diuino: ſꝫ ē nccria: qꝛ ē vera et nūqͣ pōt eſſe falſa.Ad aliud ꝯcedo ꝙ pōt poni notitia p̄miſſarū ſine notitia ꝯcluſiōis ⁊ iō notitia ꝯcluſiōisē ꝯtīgēs: qꝛ ē creatura: ꝙͣuis ſit de obiecto neceſſario mō expoſito Ad tertiū dubiū patebit libro t̓tio. Ad quartū pōt dici ꝙ iſte habitꝰ qͥ eſt vnꝰ reſpectu p̄miſſarū ⁊ reſpectu cōcluſiōis ē ſapiētia: ē tn̄ ītellectꝰ ⁊ ſcīa eqͥualēt̓qꝛ ē reſpectu illiꝰ reſpectu cuiꝰ ē tā ītellectꝰ ꝙͣſcīa: ⁊ ita ſapiētiane reſpectu alicuiꝰ vniꝰ ꝟi:ſꝫ reſpectu multorū. Hoc pōt ꝑſuaderi: qꝛ oīs
Secūdū.
Ad primū dubiū
Ad tertiū.Ad quartū.
Ad ſcd̓m.
Secundū.Tertium.
HPrimū dubium.
Quartū.