P.1OIII
Ad aliud qn̄ dr̄ ꝙ habitꝰ intellectuales veridici ſunt tm̄ quīqꝫ. Dico ꝙ habituū veridicoꝝnatural̓r acqͥſitoꝝ ſūt tm̄ quīqꝫ genera: qͥ enumerat ph̓s. vi. ethi. qꝛ ẜm ph̓m fides ẜm totuꝫābitū ſuū nō ē habitꝰ veridicꝰ: qꝛ pōt eē reſpectu falſoꝝ ſic̄ veroꝝ ẜm eū. tn̄ p̄ter illū habitūē aliqͥs habitꝰ veridicꝰ qꝛ ſibi nō pōt ſubeē falſuꝫ: ⁊ hmōi ē fides reſpectu credibiliū theologicoꝝ: ſiue ſit īfuſa ſiue acqͥſita. Al̓r pōt diciꝙ ph̓s tm̄ loquit̉ de habitibꝰ euidētibꝰ ⁊ certis: qͣlis nō eſt theologia reſpectu credibiliū:eꝰ qꝛ nō ē euidēs: ꝙͣuis ſit certus Per hͦ pꝫ ad1s argumentū pͥmū ſcd̓e opinionis: ꝙ theologiaꝙͣtū ad oēm habitū iudicatiuū ē ſcīā vl̓ fides⁊cͣ. Et qn̄ dr̄ ꝙ fidei ⁊ theologie ſunt diſtinctiactꝰ. Dico ꝙ ad oēs illos actꝰ p̄ter credere: ſufficiūt habitꝰ app̄henſiui: cū notitia ꝯn̄arū: ſic̄ꝑ experiētiā pꝫ. Et ſi dicat̉ ꝙ talis habitꝰ eſthabitꝰ logicalis. Dico ꝙ ad logicaꝫ nō ꝑtinetſcire ꝯn̄as ī ꝑticulari: ſꝫ tm̄ naturā ꝯſequētiaꝝin generali: ⁊ iō oīs ſcīa vtit̉ logica tāꝙͣ īſtrumeto quo mediāte cognoſcit ſuas ꝯn̄as ī ꝑticulari: ſicut logicꝰ nō hꝫ cognoſcere iſtā ꝯn̄aꝫeſſe bonā: terra īterponit̉ īter ſolē ⁊ lunā: gͦ luna eclipſat̉: ſed hoc ꝑtinet ad aſtrologū. Adaliud dico: ꝙ illud ſcit̉ euidēt̓: de quo ſcit̉ euident̓ ꝙ ad ip̄ꝫ nō ſeqͥt̉ īpoſſibile. Hoc aūt nōſcit̉ ī ꝓpoſito de aliqͣ ꝓpōne credibili. Un̄ nōſcitur euidēter ꝙ credibile nō ē an̄s in ꝯn̄a ī qͣinfert̉ impoſſibile. Et qn̄ dr̄: ꝙ om̄e argumētupeccat ī materia vl̓ in forma. ꝯcedo ꝙͣuis hocnō poſſit ſciri euidēter. Un̄ illud argumētū: eſſentia diuina ē pater: eſſentia diuina ē filiꝰ: gͦfilius ē pater: peccat ī forma: ⁊ tn̄ nullꝰ de coilege pōt euidēter ſcire ꝙ illud argumētū peccat in forma: ſic̄ nullꝰ pōt euidēter cognoſcere de cōi lege: ꝙ vna res abſoluta ē plures ꝑſone relatiue diſtīcte realit̓. Sil̓r iſtud argumētū peccat in materia. Deus eſt īmortalis. nullus homo ē deꝰ: gͦ nullus hō ē īmortalis: qꝛ accipit minorē falſā. ⁊ tn̄ nullus theologꝰ de cōilege pōt euidēter ſcire ꝙ illa minor eſt falſa: ſꝫtm̄ credit ꝙ eſt falſa. Ad ſcd̓m: nego maiorēDe qua patebit in alia q̄ſtitione. Dico etiāꝙ minor ē falſa. qꝛ deus nō pōt cognoſcia nobis ī via ſub ꝓpria rōne deitatis: ita ꝙ illa cognitione ſimplici ipſa ſola cognoſcat̉. Ad pͥmā ꝓbatione dico: ꝙ in fine diſcurſus ſtaturad vnū cōplexū qd̓ fit notū ꝑ diſcurſū ⁊ priuserat ignotū: cuiꝰ tn̄ oēs termini pͥus eſſent noti notitia incōplexa. Un̄ cū diſcurſus ſit p̄ciſeīter cōplexa: ꝑ diſcurſum nullo mō acqͥrit̉ notitia incōplexa cuiuſcūqꝫ termini. qꝛ q̄libet talis p̄ſupponit̉ an̄ finē diſcurſus: nec etiā notitia app̄henſiua cōplexi acqͥrit̉: qꝛ illa pōt pre
haberi ſꝫ p̄ciſe ꝑ diſcurſum acqͥrit̉ notitia iudicatiua. Verbi gr̄a: qͥ vult diſcurrere a creaturad deū ẜm eoꝝ modū loquēdi p̄ſupponit notitiā incōplexā ⁊ dei ⁊ creature: qͥd ſignificat̉ ꝑvtrūqꝫ terminū. Pōt etiā q̄libet cōplexio formari an̄ diſcurſuꝫ: ⁊ ita oīs notitia incōplexi.etiā oīs actꝰ app̄hēſiuꝰ pōt p̄cedere: ⁊ nō acqͥritur: ſꝫ acqͥrit̉ notitia qua aſſentit̉ huic cōplexo: deus eſt ens infinitū: vel aliqͥd eſt ens ſummū: vel alicui tali. Ad ſcd̓aꝫ ꝓbationē dico:ꝙ intellectꝰ diſtinguit int̓ deū ⁊ creaturas. qꝛhꝫ vnū conceptū cōpoſitū ꝓpriū: ⁊ ab illo negat omnē creaturā. Uerbi gr̄a: intellectꝰ ꝑ diſcurſum cōcludit aliqd̓ ens eē finitū pͥmū ⁊ ſūmū: et tūc hꝫ cōceptū iſtū ꝓpriū deo: ens infinitū et ſummū. ⁊ ſcit ꝙ nulla creatura ē hmōi.iō diſtinguit iſtud ens ab om̄i alio. Et ſi q̄rat̉: quare tūc plꝰ ītelligit̉ deꝰ ꝙͣ an̄: ex quo nohꝫ niſi vnū cōceptu cōpoſitū: q̄ nō ē deꝰ real̓r.Reſpōdeo: ꝙ tūc deꝰ ītelligit̉. qꝛ habet̉ vnꝰcōceptꝰ ꝓpriꝰ: natꝰ ꝓ ſolo deo ſupponere: neceſt natꝰ alit̓ cegnoſci a nobis ī viā ex puris naturalibꝰ. ⁊ deꝰ nō terminat īmediate actū ītelligēdi noſtrū ꝓ ſtatu iſto: ſꝫ tm̄ ille ꝯceptꝰ īmediate termīat. Et hͦ ē qd̓ dic̄ beatꝰ Gregꝭ. ſuꝑezechielē. Quātūcūqꝫ mes noſtra ī cōtēplation dei ꝓfecerit: nō ad illud qd̓ ip̄e ē ſꝫ ad aliqͥd qd̓ ſub ip̄o ē attinget. Et iſtud ē dicēduꝫſi teneat̉ ꝙ cōceptꝰ nō ē ītellectio vl̓ cognitioſꝫ aliqͥd fictū ꝑ actū ītelligēdi: habēs tale eſſeobiectiuū qͣle hꝫ res in eſſe ſubiectiuo. Scd̓maūt opinionē q̄ ponit ꝙ ꝯceptꝰ p̄dicabil̓ de renō ꝓ ſe ſꝫ ꝓ re eſt ip̄a intellectio: ⁊ ꝙ vl̓ia omīaſunt q̄dā ītellectiōes inheretes menti. videt̉eē dicēdū: ꝙ qn̄ intellectꝰ ſic diſtinguit vt cognoſcat deū ⁊ nō aliud: ꝑuenit ad vnū cōpoſitū ex multis ītellectiōibꝰ: qͣrū q̄libet ſeꝑatimita ītelligit̉ aliqd̓ aliud a deo: ſic̄ ip̄e deꝰ. tn̄ illo toto cōpoſito ex omībꝰ illis ītellectiōibꝰ ſil̓iūctis nō ītelligit̉ niſi deꝰ: et ita tūc illiꝰ totiꝰſolus deꝰ ē obiectū: ⁊ nihil aliud. Et tali ītellectiōe cōpoſita qͣrū q̄libꝫ ē cōis deo ⁊ alijs. nōē īcōueniēs deo qͥn ſolꝰ deꝰ ītelligat̉ ea: ſꝫ tal̓ ītellectio n̄ ſufficit ad ꝟitates theologicas habēdas. Sꝫ ꝯͣ illud vr̄ aucto. beati Gregꝭ. p̄allegata: qꝛ ẜm iſtū modū mēs tm̄ poſſet ī cōtēplatiōe ꝓficere: ꝙ ad ipſā deitatē attingeret:⁊ ꝑ ꝯn̄s nō ſolū attigeret ad illud qd̓ ſub deoē. Pōt dici ẜꝫ iſtā opinionē: ꝙ ītētio btī gregꝭeſt: ꝙ mēs nūꝙͣ de cōi lege tm̄ pōt ꝓficere qͥnſēꝑ deueniet ad illd̓ qd̓ ſub deo eſt: qꝛ nullā cognitionē pōt hre d̓ cōi lege ī via qͥn illa cognitione vel ꝑte ipſiꝰ intelligat̉ ita aliud a deo ſicut deus: et ita nunꝙͣ attingit ad illud quoddeus eſt preciſe: ſꝫ etiā ad illud qd̓ ſub deo eſt.
RAd argumēta ſepande opinionis
Reſponderat.
Queritur.