Primi ſententiaruirologi
pōt ex tali ſtudio acqͥrere fidel̓: poſſꝫ etiā acqͥrere ꝯſil̓i ſtudio īfidel̓ ſꝫ manifeſtū ē ꝙ īfidelisnō hꝫ de theologicis verā ſapientiā. ergo ⁊c̄.Preterea ſapiētia nō eſt ſine ītellectu ⁊ ſciaẜm Ariſtotele. vi. ethi. vbi dicit. Manifeſtūē qm̄ ſapiētia ē ⁊ ſcīa ⁊ ītellectꝰ: honorabiliorū natura: ſꝫ talis habitꝰ declaratiuꝰ pōt eēſine intellectu ⁊ ſcīa. tū qꝛ pōt ſtare cū ſola fide ẜm iſtū. tū qꝛ ſicut dictū ē pōt eē in infideliptꝫ ꝑ rōnē iſtiꝰ: qꝛ oēs actꝰ quos exꝑit̉ fidelispter actū credēdi p̄t experiri ifidelis: qꝛ ſciretronē reddere de fide eādē quā fidelis: ⁊ ꝯͣ impios defendere: ⁊ ī mētibꝰ pioꝝ roborare: ⁊ ſapiētiā loqͥ int̓ ꝑfectos: eode modo quo fidelisCōfirmat̉: qꝛ ſapientia nō ſtat cū errore circaidē: ſꝫ iſte habitꝰ ſtat cū errore circa credibilias. ideo tal̓ habitꝰ nō ē ſapiētia. Ideo dico adiſtū articulū: ꝙ theologꝰ reſpectu credibiliuꝫaugmētat habitū fidei acqͥſite: qn̄ fides acqͥſita p̄cedit ſtudiū ſuū. qn̄ aūt nō p̄cedit tūc acqͥrit fidē acqͥſitā ſi ſit fidelis. ⁊ talis habitꝰ nōeſt in īfideli. Preter aūt iſtū habitū de facto ⁊in maiori ꝑte ſtudēs in theologia: ſiue ſit fidelis: ſiue hereticus: ſiue īfidelis acqͥrit multoshabitꝰ ſciētiales qͥ in alijs ſciētijs poſſent acq̄ri. ⁊ p̄ter iſtos acqͥrit multos habitꝰ ſciētiales ꝯn̄arū: q̄ ad nullas ſcīas naturales ꝑtinētreſpectu aūt oīm ſiue ſint īcōplexa ſiue cōplexa. ⁊ hͦ ſiue ſint ꝓpōnes ſiue ſint ꝯne q̄cūqꝫ: ſiue ſint ſcibilia ſiue credibilia tm̄: qͥlibꝫ ſtudēsin theologia pōt acqͥrere habitu app̄henſiuūEt mediantibꝰ iſtis habitibꝰ .ſ. reſpectu ſcibiliū natural̓r: ⁊ ꝯn̄arū ꝓpͥarū theologie: ⁊ mediātibꝰ habitibꝰ app̄heſiuis p̄n̄t hr̄i oēs actꝰpoſſibiles theologo de cōi lege: p̄ter ſolū actūcredendi: qꝛ mediātibꝰ illis p̄t p̄dicare: docere: roborare: ⁊ oīa talia. Ꝙ aūt tal̓ habitꝰ preter fidē ⁊ habitꝰ ꝯn̄ales qͥ p̄n̄t natural̓r acqͥrinō ſit ſcīa ꝓpͥe dicta. pꝫ: nihil ſcit̉ euidēter adcuiꝰ aſſenſuꝫ reqͥrit̉ fides. qꝛ habitꝰ īclinās adnotitiā euidentē nō plꝰ depēdet a fide ꝙͣ ecōuerſo: ſꝫ ẜm om̄s ſāctos ⁊ om̄s opinātes ꝯͣriuꝫſine fide nullꝰ pōt aſſentire ꝟitatibꝰ credibilibus: gͦ reſpectu illarū nō ē ſcīa ꝓpͥe dicta. Sidicat̉ ꝙ tūc p̄ter fidē nulla eēt cognitō ſuꝑnaturalis: qd̓ nō vr̄ verū. Reſpōdeo ꝙ cognitioſuꝑnaturalis dupl̓r accipit̉. Uno mō. qꝛ nō p̄tnatural̓r acqͥri: ⁊ iſto mō nulla cognito ſuꝑnaturalis de cōi lege p̄ter fidē infuſam eſt nobisnccͣria. Alio mō d̓r cognitio ſuꝑnaturalis qꝛ ēde veritatibꝰ q̄ nō ex puris naturalibꝰ ſꝫ ſuꝑnaturalit̓ p̄n̄t euidēter cognoſci: ⁊ iſto mō cognitio ſupernaturalis ē nccria nobis p̄ter fidemAd pͥmū argumētū vltime opinionis dicopſmediāte intellectu agēte ⁊ aliquibꝰ ꝓpōnibꝰ
Primi ſententiarumaliqn̄ augmētat̉ fides acquiſita. aliqn̄ aūt fides acqͥſita acqͥrit̉ nō īſuſa: nec opꝫ ꝙ de talip̄habeat fidē ſēꝑ. Alia duo argumēta ꝓbātꝙ aliqͥs aliꝰ hitꝰ a fide acqͥrit̉: qd̓ ꝯcedo. Adargumētū qd̓ ꝓbat ꝙ nō acqͥrit̉ habitꝰ adheſiuꝰ: dico ꝙ talis habitꝰ adheſiuꝰ acqͥſitus nōerit opinio: diſtinguēdo opinionē ꝯͣ fidē. et iōnullꝰ habitꝰ adheſiuꝰ a fide īfuſa ⁊ acqͥſita acquirit̉ reſpectu credibiliū. Ad aliud cōcedoꝙ pōt vocari declaratiuꝰ. Ad vltimū dico: ꝙille habitꝰ reſpectu credibiliū aliꝰ a fide nō hꝫronē ſapiētie: qꝛ pōt ſtare cū errore ⁊ eē ſine ītellectu ⁊ ſcīa natural̓r. ⁊ qn̄ d̓r ꝙ metha. hꝫ ronē ſapiētie. diſtīguo d̓ metha. ſicut ī prima. q.diſtinxi de ſcīa: ꝙ pōt accipi: vl̓ ꝓ notitia multorū ordinatoꝝ: vel ꝓ notitia īmediate inclināte ad aliqd̓ cōplexū. Et pͥmo mō dico: ꝙ nōq̄libꝫ ꝑs metha. ē ſapiētia: qꝛ reſpōdere rōibꝰſophiſticis nō ē formal̓r ſapiētia ꝙͣuis ad hͦ ꝙaliqͥs ſciat euidēter reſpōdere p̄ſupponat̉ ſcientia: ⁊ ita ī ꝓpoſito. Si theologꝰ ſciret euidēter defendere fidē ⁊ roborare eā: ncc̄rio hēretſapiētiā: ſꝫ hͦ n̄ ē poſſibile natural̓r. Scd̓o mōmetha. p̄t dici ſapiētia: qͣlit̓ aūt hͦ ſit ītelligēdū in ſequēti q̄ſtiōe patebit. Ad pͥmū argumētū ꝓ pͥma opinione. qn̄ pͥmo d̓r ꝙ duplex ē ᵐmgenus ſciarū. vnū qd̓ ꝓcedit ex pͥncipijs ꝑ ſenotis lumine ſuperioris ſciētie ⁊c̄. Dico ꝙ ꝙͣuis hoc ſit verū ī ſcīa ſubalternata: tn̄ nūqͣ aliqͥs ſcit illas ꝯcluſiones euidēt̉: niſi ſciat ꝑ experiētiā vl̓ ꝑ aliqͣs p̄miſſas euidēt̉ notas. Un̄nihil ē dicere: ꝙ ego ſcio cōcluſiōes aliqͣs: qͥatu ſcis pͥncipia qͥbꝰ ego credo qꝛ tu dicis ea Eteodē mō puerile ē dicere ꝙ ego ſcio ꝯcluſiōestheologie: qꝛ deꝰ ſcit pͥncipia qͥbꝰ ego credo ꝙip̄e reuelat ea. Ad aliud dico ꝙ nō derogatdignitati theologie noſtre: ꝙ ꝯcluſiōes nō ſciuntur euidēter: ſic nec derogat dignitati notitie pͥncipioꝝ theologie: ꝙ ip̄a nō ſciūt̉ euidēt̓Et iō ſic̄ ſine derogatiōe pͥncipia nō ſciūt̉ euident̓: ita nec cōcluſiones. Et qn̄ d̓r ꝙ exceditalias: ⁊ ẜm dignitatē materie: ⁊ ẜm certitudine: dico ꝙ iſtud argumētū eqͣlit̓ ꝓbat ꝙ pͥncipia ſciunt̉ euidēter: qꝛ illa excedut ⁊ ẜm certitudinē: qꝛ nō ſubdūtur rōni humane. ⁊ ẜm dignitate materie: et ita bene ſicut ꝯcluſiones.Ideo dico ꝙ certitudo accipit̉ vel ꝓ adheſion vel ꝓ euidētia. Primo mō excedūt: nō ſecūdo mō. gͦ ⁊cͣ. Ad ꝯfirmatōnē dico ꝙ alie artes dicūt̉ eiꝰ ācille: ⁊ ꝙ d̓ alijs hꝫ iudicare ꝓpt̓maiore veritatē in cognitis: et ꝓpter firmioreadheſionē. Ad aliud dico ꝙ om̄s ſācti vocāteā ſcientiā: extendēdo nomē ſcientie ad notitiā certā: ⁊ habitū app̄hēſiuū illoꝝ quoꝝ quātū eſt ex ſe nata eſſet eſſe ſcientia et ſapientia
Ad primū argomētū aureoli.
DDeciſio autoris.
2Ad argumēta pͥme opinionis.