Prologi
ni ſenten. arijv3
Prologiluna deficit: ſꝫ luna deficit qn̄ ſic opponit̉ ſoli⁊ iſta ē nccͣria ẜꝫ intētionē ph̓i: ꝙͣuis nō ẜꝫ ꝟitatē loquēdo d̓ potētia dei abſoluta: ⁊ iſta ẜꝫeū ē ꝯcluſio demōſtrabil̓. Et hͦ ē qd̓ dic̄ lico. i.poſt. ꝙ illa q̄ frequēter fiūt ẜm ꝙ veniūt in demōſtrationē nccria ſūt: hͦ ē de ꝯtingētibꝰ formāt̉ ꝓpōēs nccͣrie ypothetice .ſ. ꝯditionalesvel tꝑales. Per hͦ pꝫ ad ſcd̓ꝫ ꝙ ph̓s ꝑ illas ꝓpoſitiōes ꝯtingētes ītelligit ꝓpōēs nccͣriasformatas de eiſdē t̓minis. Ad argumentūpͥncipale ptꝫ ꝙ ē maior rō ꝙ vna paſſio ſit demōſtrabil̓ ꝙͣ alia qꝛ aliqͣ paſſio p̄ſupponit ſubiectū ſuū hr̄e ꝑtes real̓r diſtīctas ſine qͥbꝰ nullo mō poſſet ſibi cōpetere: ⁊ ꝑ diſtīctā notitiāillarū ꝑtiū deuenit̉ ī notitiā paſſiōis de ſubiecto. ⁊ iō illa ē demōſtrabil̓ ꝑ diffinitionē exprimētē illas ꝑtes tāꝙͣ ꝑ mediū. Aliqͣ aūt paſſioquātū ē ex ſe nullā p̄ſupponit diſtīctione ꝑtiūqͥn ſimpl̓r pōt poni qͣcūqꝫ illarū ꝑtiū circūſcripta Et iō nihil ē expͥmēs q̄cūqꝫ intrinſeca ſuoſubiecto cui pͥus vel notiꝰ ꝯueniat ꝙͣ ſubiecto⁊ iō tal̓ nō ē demōſtrabil̓. Alia qō ānexa ſcd̓e.Preterea querovtrumin om̄i demōſtratōe diffinitio ſit mediū demōſtrādi. Ꝙ ſic. ij. poſterioꝝ: oīs q̄ſtio ē qō medijmediū aūt ⁊ cā idē ſūt ibidē: gͦ oīs. q. ē. q. d̓ diffinitiōe tāꝙͣ de medio: ſꝫ oīs ꝯcluſio demōſtrabilis ē q̄ribil̓: gͦ hꝫ terminari ꝑ diffinitionē tāꝙͣ ꝑ mediū. Ad oppoſitū dictū ē pͥus ꝙ aliqͣpaſſio demōſtrat̉ de deo: ⁊ tn̄ nō ꝑ diffinitiōeꝫSil̓r aliqͥd demōſtrat̉ de ente: ⁊ tn̄ nō ꝑ diffinitōnē: gͦ. Ad iſtā. q. ē opinio cōis ꝙ ī oī demōſtratiōe mediū ē diffinitio. Sꝫ d̓ medio demōſtratiōis potiſſime ſūt diuerſe opiniones.Una opinio ē ꝙ mediū in tali demōſtratiōe ēdiffinitio paſſiōis nō ſb̓iecti. Et circa iſtā opinionē pͥmo declarat̉ q̄ d̓mōſtratō ē potiſſimaſcd̓o ꝙ mediū ī ea nō ē diffinitio ſb̓iecti ſꝫ paſſionis. Primū declarat̉ qꝛ ẜm ph̓m pͥmo poviſterioꝝ. quīqꝫ ſūt ꝯditiōes demoſtratiōis potiſſime .ſ. ꝙ ſit ꝓpt̓ qͥd. ī pͥma figura. vl̓is. affirmatīa. ⁊ oſtēſiua. Sꝫ ī ſcd̓o libro ponit aliā cōditionē: ꝙ mediū ī ea ſit diffinitio formal̓. Etē illa diffinitio q̄ ſumit̉ a forma rei: vel a fine.Alie aūt diffinitiōes ſumūt̉ a materia vl̓ ab efficiēte. Scd̓ꝫ ꝓbat̉: pͥmo ꝙ nō diffinitio ſubiecti. pͥmo ſic. qn̄ demoſtratiōes dāt̉ ꝑ aliqͣ genera cauſarū: ſemꝑidantur per cauſas inherētie puta ꝑ cauſaꝫ efficiētē inherētie vel ꝑ cāmmateriale vl̓ finalē iherētie: gͦ ſil̓r qn̄ dāt̉ ꝑ cāꝫformalē: dāt̉ ꝑ cām iherētie paſſiōis: ſꝫ diffinitio formal̓ ſubiecti nō ē cā formal̓ iherētie paſſionis: ſꝫ magꝭ efficiēs vl̓ material̓: gͦ ⁊cͣ. Itēmediū demoſtrādi potiſſime dꝫ eē cā ꝓpͥa ⁊ ꝓ
Mimi ſententiarumxima īherētie paſſiōis: ſꝫ diffinitio formal̓ ſubiecti nō ē hmoi: qꝛ ſi ſic nō eſſet cā niſi eiꝰ: nūcaūt ē cā ꝓpͥa exēplaris ⁊ ꝓxima ſb̓iecti: gͦ ⁊cͣ.Itē mediū demōſtrādi potiſſime nō ē mediu poſitiōe tm̄: ſicut ī quolibꝫ ſillogiſmo ſꝫ oꝫꝙ ſit mediū ẜm naturā. qꝛ ſi eēt eq̄ pͥmo ẜꝫ naturā aut poſterior paſſiōe nō eēt cā. Et ſi eſſetpͥor ſubiecto nō eēt cā ꝓxima: ſꝫ diffinitio formalis ſubiecti ē pͥor ſb̓iecto dat̉ em̄ ꝑ pͥora ẜmnaturā. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nō mediat ẜm naturā int̓ ſubiectū ⁊ p̄dicatū. Ꝙ aūt diffinitio formal̓ ſumpta a forma ſit mediū in demōſtratiōe potiſſima: declarat̉ ꝑ ph̓m. ij. poſterioꝝ. qꝛ demōſtratio demōſtrās tm̄ ē potior d̓mōſtratōe demōſtrata. Demōſtratio em̄ ē ſillogiſmꝰ ẜꝫ quē ſcimus in habēdo ip̄m: abſqꝫ hͦ ꝙ indigeamꝰ aliquo alio. Sꝫ ſola demōſtratio ꝑ cām formalēē hmōi: gͦ ⁊c̄. minorē ari. oſtēdit ꝑ ml̓ta exēplaq̄ oīa ſumut robur ẜm lin. ex hͦ ꝙ finis cāt efficientē ⁊ forma materiā. Si dicat̉ ꝙ cāe inuicē ſūt cāe ſcd̓o phiſicoꝝ. ⁊ ẜm cōmē .i. phiſicorū. Dicēdū ẜꝫ iſtā opinionē: ꝙ lꝫ cāe ſint cāe īuicē: tn̄ hͦ ē mō ignobiliori. Uerbi gr̄a finis inintētiōe cauſat efficiētē ⁊ tūc pͥmo efficiēs inducit finē. Un̄ pꝫ ꝙ efficiēs nō cauſat niſi īꝙͣtū cauſatꝰ a fine. Sꝫ finis cauſat et nō cauſat̉ab eo Efficiēs etiā nō cauſat formā inqͣtū ip̄acauſat formal̓r cauſat etiā formal̓r ceſſante efficiēte. Un̄ efficiēs nō ē cāniſi fieri eiꝰ. Efficiens etiā nō dat materie eē ſꝫ fieri tm̄. Hat̉iavero nō cauſat cōpoſitū niſi pͥus ẜm naturaꝫcauſata ⁊ ꝯſtituta ꝑ formā nec tūc cauſat niſiſic̄ occaſio tm̄. Sꝫ forma ſic cauſat rē formal̓rꝙ ip̄a ē formal̓r qͥcqͥd res ē ꝓpͥe ꝑ ſe: ī tm̄ ꝙ ilꝰla poſita ⁊ oī alia cā amota ꝑ īpoſſibile: res eētī ſpecie ⁊ genere et ī effectu. Unde ip̄a eſt potiſſima cā rei. Et ideo diffinitio ſumpta ex eaē potiſſimū mediū demōſtrādi. Scd̓o ꝙ diffinitio paſſionis demōſtrāde ſit mediū declarat̉: qꝛ ipſa ē cā formalis exēplaris eiꝰ ⁊ ꝓpͥa ⁊ꝓxima in nullo genere cauſe. Eſt etiā poſterior ſubiecto ẜm naturā ⁊ prior paſſione ſic̄ mēſura mēſurato: ⁊ ꝑ ꝯn̄s mediat ẜm naturā int̓ſubiectū ⁊ p̄dicatū. Cōtra iſtā opinionē pͥ 1mo oſtendo ꝙ diffinitio paſſionis nō ē mediūqꝛ ſi ſic: aut diffinitio ꝓpͥe dicta ꝑ pͥncipia ītriſeca: aut data ꝑ additamētū. Nō pͥmo mō: qͥamulte ſūt paſſiones q̄ talē diffinitionē nō habēt: ſicut oēs paſſiones īportātes res abſolutas ſimplices: ſic̄ alias patebit. Nec ſcd̓o mōqꝛ illa diffinitio īcludit ip̄ꝫ ſubiectū vl̓ aliquāaliā cāꝫ extrinſecā. Si pͥmo mō nō pōt eē mediū: qꝛ mediū nūqͣ dꝫ ꝯtinere alterū terminū:ſcꝫ nec maiorē extremitatē nec minorē. Si ſecudo mō: gͦ nō erit demōſtratio ſimpl̓r vl̓is: qꝛ
Ad principale argumentum.
Prima opinio.
AQueſtioni ſecunde principali aliaānexa q̄ ē ī oridīeQueſtio.
Probatio prin-
Probatio ſcd̓i.
EContra iſtā opiuionem.