PrologiQimi ſententiarun
Prologiita ꝙ oppoſitū īcludit ꝯͣdictōnē ē real̓r idē cūillo ſubiecto. dico ꝙ illa ꝓpō ē diſtīguēda: qꝛ īeē vno mō idē ē qd̓ iherere real̓r ſic̄ accūs inēſb̓iecto et forma materie. Alio mō idē ē qd̓ p̄dicari prīo mō ē ꝓpo īpoſſibil̓ ꝓpt̓ falſā īplicatōnē qꝛ īplicat̉ aliqd̓ tale īeē ſic alicui ſb̓iectonccͣrio ⁊ tn̄ ꝙ ſit idē real̓r: q̄ formal̓r repugnātqꝛ ex hͦ ꝙ ſic ineſt diſtīguit̉ real̓r ab illo. ſcd̓omō dico ꝙ p̄t eē tal̓ p̄dicatio ita ꝙ vt̓qꝫ t̓minꝰſupponat ꝓ ſe: ⁊ tūc ꝓpoſitio prīa ē ꝟa. ſꝫ minor tūc ē falſa: qꝛ illo mō paſſio nūqͣ inē ſubiecto. Si em̄ ī iſta ꝓpoſitōe. oīs hō ē riſibil̓ vt̓qꝫterminꝰ ſupponeret ꝓ ſe ip̄a eēt ſimpl̓r īpoſſibilis: qꝛ tūc denotaret̉ ꝙ iſte cōceptꝰ eēt ille.⁊ ꝙ paſſio eēt ſubiectū: qd̓ ē īpoſſibile. Al̓r p̄tvterqꝫ terminꝰ ſupponere n̄ ꝓ ſe ſꝫ ꝓ re. ⁊ tūc ēminor ꝟa: ⁊ maior falſa: qꝛ tūc nō oꝫ ꝙ illd̓ qd̓p̄dicat̉ nccario de aliquo ſit illd̓ real̓r nec formalit̓. et qn̄ d̓r ꝙ pͥus natural̓r alio p̄t eē ſn̄ eoabſqꝫ ꝯͣdictōe. de iſta ꝓpōe dico ꝙ eꝟa d̓ rebꝰexͣ aīaꝫ: ſꝫ ſiue ſit ꝟa ſiue falſa de ētibꝰ ī aīa nō ēad ꝓpoſitū: qꝛ ad ꝯcluſiōis demōſtrationē ſufficit cū alijs cōditōibꝰ ꝙ illa ꝯcluſio ſit nccaria: ita ꝙ nullo mō poſſit eē falſa. ſꝫ ſi ꝓpoſitioſit ꝙ ip̄a ſit nccͣario ꝟa: ſiue aūt ſubiectū poſſit eē ſine p̄dicato vl̓ ecōuerſo ſiue nō nihil adꝓpoſitū. Ad aliud qd̓ īnuit̉ ꝙ riſibilitas n̄diſtīguit̉ real̓r ab hoīe nec formal̓r: nec dic̄ reſpectu rōnis nec realē: ⁊ tn̄ ē paſſio. Rn̄deo ꝙriſibilitas dic̄ aliquā rē diſtīctā realit̓ ab hoīeqꝛ riſibilitas: ridere: riſus: riſibile et hmōi hn̄taliqd̓ idē ſignificatū qd̓ pͥmario vl̓ ſecūdarioꝑ oīa iſta īportat̉: ⁊ ꝓpt̓ hͦ pōt eē paſſio. Etſi q̄rat̉ d̓ ip̄a riſibilitate q̄ ē a ꝑte rei: quo mō illa diſtīguit̉ ab hoīe: an real̓r an formalit̓. dicoꝙ oēs tales ꝓpōes de cōnotatiuis ꝓcedūt exfalſa ymaginatiōe qͣ ymagināt̉ ꝙ talia hēantqͥd rei: cū tn̄ hēant qͥd noīs tm̄: ymagināt̉ em̄ꝙ riſibilitas ſit aliqͥd vnū ſimpl̓r a ꝑte rei ⁊ iōdr̄ riſibilitas real̓ ſic̄ hō vl̓ albēdo ē aliqͥd vnūa ꝑte rei: ita ymagināt̉ de alijs cōnotatiuis: ſꝫiſta imaginatio ē ſalſa: nem̄ riſibilitas nec aptitudo: nec aliqͥd tale dic̄ aliqͥd vnuꝫ a ꝑte rei:nec ꝑ ſe: nec ꝑ accidēs: niſi forte ex ꝯſequēti: ſꝫdic̄ multa ſimpl̓r aliquo mō eqͥualēt̓ cōplexocōpoſito ex illis: qꝛ eqͦualēt alicui cōplexo: vtriſibile eqͥualet iſti aliquo mō: aliqͥd potēs ridere: ita dealbabile: aliquo mō eqͥualꝫ iſti aliqͥd potēs albari: ita ꝙ qͥcqͥd īportat̉ ꝑ hͦ cōplexū īportat̉ etiā aliquo mō ꝑ illd̓ īcōplexū: ⁊ qꝛī talibꝰ qͥcqͥd īportat̉ ꝑ ꝯcretū īportat̉ ēt ꝑ abſtractū: iō tale cōplexū ⁊ qͥcqͥd īportat̉ ꝑ quācunqꝫ ꝑtē illiꝰ cōplexi: aliquo mō īportat̉ ꝑ ilꝰlud abſtractū: et iō nō dꝫ plꝰ q̄ri qͥd rei de illoabſtracto ꝙͣ de illo cōplexo: ſꝫ tm̄ q̄rēdū eſt qͥd
noīs: ⁊ iō nō q̄rēdū ē qͥd ē riſibilitas a ꝑte rei ſꝫtm̄ qͥd riſibilitas ſignificat. ⁊ē rn̄dēdū ꝙ ſignificat ꝙ aliqͥd pōt ridere. ⁊ iō ꝓpͥe loquēdo deꝟtute ẜmōis nihil qd̓ preciſe ſignificat aliqͥdvnū: ⁊ n̄ ſignificat ml̓ta ē d̓ aliquo tali abſtractop̄dicabile: ſꝫ tm̄ ꝯſimilia abſtracta ſic̄ ē dececitate de qua nihil p̄ciſe ſignificās vnū pōtp̄dicari a quocūqꝫ em̄ d̓mōſtrato. hͦ ē falſa. hͦ ēcecitas. Si dr̄ ꝙ hͦ nō ē poſitiuū ſꝫ tm̄ pͥuatiorn̄deo ꝙ pͥuatio ⁊ vniuerſal̓r negatio dic̄ p̄ciſealiqͣs res vl̓ rōnes: ⁊ ita nō ē ymaginādū ꝙ pͥuatio vl̓ negatio ſit aliqͥd ꝯceptibile diſtīctūa rebꝰ poſitiuis vl̓ rōnibꝰ: ſꝫ dic̄ illas: ſic̄ nō hōdic̄ aliqͥd qd̓ nō ē hō: eodē mō cecitas dic̄ oculū nō potētē videre. ⁊ iō ſatꝭ ſil̓e ē de iſtis: ⁊ dealijs. Pōt tn̄ poni exemplū ī alijs: qꝛ creatiuitas ꝓpͥe de nulla revna p̄dicat̉. nō em̄ p̄t diciꝙ deꝰ ſit creatiuitas nec creatura: qꝛ creatiuitas nō dic̄ aliqͥd vnū: ſꝫ dic̄ hͦ totū qd̓ eſt aliqͥdqd̓ p̄t d̓ nihilo aliqͥd ꝓducere. eodē mō ē d̓ potētialitate materie: qꝛ potētialitas materie n̄dic̄ aliqͥd vnū: qꝛ nec re abſolutā nec reſpectiuā reale: nec reſpectū rōnis: qꝛ ꝟe materia ē īpotētia oī actu ītellectꝰ circūſcripto: ⁊ ꝑ ꝯn̄sſn̄ oī reſpectu rōis: ſꝫ dic̄ ꝙ materia p̄t hr̄e formā quā mō nō hꝫ. ⁊ iō ī multꝭ argumētꝭ ē fallacia figure dictōis ſub noīe ſimpl̓r abſoluto accipiendo nomē ꝯnotatiuū: ſic̄ ſic arguēdo. qͥcqͥd pōt deꝰ mediāte cā ſcd̓a pōt īmediate ꝑ ſeſꝫ actū meritoriū p̄t ꝓducere mediāte actu volūtat̉: gͦ ſine eo. ⁊ ſic de alijs multꝭ ī qͥbꝰ ſꝑ ē fallacia figure dictiōis: qꝛ cōmutat̉ qͥd ī aliqͥd ſecūdū vnū modū loquēdi vl̓ ī ꝯnotatiuū ẜm aliū modū loquēdi. Tn̄ ſciēdū ꝙ riſibilitas. Iaptitudo: et hmōi abſtracta ml̓ta apud ph̓meqͥuoce accipiūt̉. nā aliqn̄ accipiunt̉ ⁊ ſupponūt ꝓ eodē: ꝓ quo ſupponūt ſua cōcreta: ⁊ ſiceēt ꝯcedēdū ꝙ riſibilitas eſt hō. aliqn̄ ſupponūt ꝓ vno aggregato ex oībꝰ q̄ īportāt̉ ſiue pͥmo ſiue ſecūdario ꝑ ip̄m .i. aliqn̄ ſupponūt p̄ciſe ꝓ ip̄is ꝯcret̉. Ex iſtis pꝫ ꝯſequet̉ ꝙ ꝯceptꝰtal̓ denoīatiuꝰ p̄dicabilis ſcd̓omō n̄ cauſat̉ p̄ciſe a re de qͣ p̄dicat̉ an̄ oēm ꝯceptū alteriꝰ: ſꝫp̄ſupponit ꝯceptū cuiuſcūqꝫ qd̓ īportat̉ ꝑ ip̄ꝫ⁊ iō iſte ꝯceptꝰ creatiuū nō pōt hr̄i niſi cognito aliquo qd̓ nō ē deꝰ. pꝫ etiā ꝙ nō ē dicēdū ꝙeadē res ſub vno cōceptu ē ſubiectū: ſub alioꝯceptū ē paſſio: qꝛ ip̄a res nec ſub vno ꝯceptunec ſub alio ē paſſio: ſꝫ ip̄e ꝯceptꝰ ē paſſio. Cōtra tn̄ p̄dictavr eē ariſtoteles .i. thopͥ. qꝛ ꝑ eū ꝓpriū diſtīguit̉ a diffinitiōe ꝑ hͦ ꝙ diffinitio dic̄qͥd ⁊ ꝓpriū accn̄s. Sil̓r ẜm linconiēſē .i. poſte.ca. de ꝑ ſe ī pͥmo mō qͥdditas ſubiecti egredietur a qͥdditate p̄dicati ī ſecūdo ecōuerſo: ergoin pͥmo mō ſubiectū diſtīguit̉ real̓r a p̄dicato
Queritur.eſpondeti
Ad ſcd̓m.
Queritur.
Reſpondetur.
Nota.
I
MNotandum.