Queſtio
IACeodē modo de ente ⁊ de deo qꝛ mō hn̄t ordinēiſti cōceptꝰ ẜm ſuperiꝰ ⁊ īferiꝰ: ⁊ tn̄ tūc nō hērent tale ordinem: ſic ergo patet ad maioremAd minorē dico: ꝙ illo caſu īpoſſibili poſitonatura ītellectual̓ ꝑfecta et ītellectꝰ ꝑfectꝰ ſehaberēt ſic̄ ſubiectu ⁊ accidēs: qꝛ cū illa poſitio īcludit ꝯͣdictionē: iō nō opꝫ ꝙ ſit cōſil̓is ordo nūc īter cōceptꝰ. nec opꝫ ꝙ nūc vnū poſſiteē mediū ꝯcludēdi aliqͥd de aliquo: ſic̄ ſi deꝰ ⁊deitas diſtīguerēt̉ realit̓ vel īcluderēt diſtincta real̓r: vnū eēt ꝑs alteriꝰ vl̓ ſubiectū alteriꝰ⁊ ꝑ ꝯn̄s vnū poſſet eſſe mediū demōſtrādi aliqͥd de reliquo: ⁊ tn̄ mō nō ē ſic. Si dicat̉ ꝙ h̓videt̉ eē demoſtratio a pͥori. oīs natura ītellectualis ē volitiua: eſſentia diuina ē natura intellectualis: gͦ ē volitiua. Dico ꝙ accipiēdo voluntatē ⁊ volitiuū ẜm qd̓ ē qͥdā cōceptꝰ abſolutꝰ ſimpl̓r nō connotatiuꝰ: ſic nō ē demōſtratio: qꝛ ſic hͨ nō ē īmediata. oīs natura ītellectualis ē volitiua: ſꝫ iſta eſt īmediata: naturā diuina ē volitiua: ⁊ vna alia ī qͣ illud pͥmū p̄dicatūp̄dicat̉ de alio ꝯdiuidēte. Accipiēdo aūt volitiuū ẜm qd̓ ē conotatiuū: ſic pōt demōſtrari ſicut dictū ē ī. iiij. cōcluſiōe. Un̄ ſic volitiuū idēeſt qd̓ potēs hre actū volēdi. Eodē mō reſpōdeo ad illd̓ de ꝑſonalibꝰ: qꝛ nō hn̄t talē ordinēqͥ ſufficiat ad demōſtrationē ꝙͣuis forte hērēttalē ordinē ſi diſtīguerēt̉ real̓r. Sil̓r poſito ꝙdiſtīguerēt̉ real̓r ⁊ nō haberēt ordinē aliquē illoꝝ de qͥbꝰ dictū ē ī pͥncipio ſolutiōis iſtiꝰ argumēti: nō poſſet vnū eē mediū demōſtrandialiqͥd de reliquo: ſic̄ ſi albedo ⁊ dulcedo haberēt ordinē int̓ ſe: ita etiā ꝙ vnū eēt cā alteriusdūmō nō haberēt aliquē ordinē p̄dictoꝝ: nonpoſſet vnū eē mediū demōſtrādi demoſtratione vl̓i: de qͣ dictū ē aliqͥd de reliquo. Et ſi dicat̉ ꝙ ẜm ph̓m. ij. poſterioꝝ: q̄libet cā pōt eſſemediū demōſtrādi. Rn̄deo ꝙ n̄ demōſtratiōevl̓i: ⁊ quātū ad vl̓itatē ſuppoſitoꝝ ⁊ quātū advl̓itate tp̄m: ſicut ī alia. q. dicet̉. Ad aliā rōnē dico: ꝙ nō ē tal̓ ordo ꝯͣriꝰ ī demōſtratiōe qꝛ⁊ ꝓpt̓ qͥd ſicut iſti ymagināt̉: qꝛ idē ꝯcludit̉ īdemōſtratiōe qꝛ ⁊ ꝓpt̓ qͥd ꝙͣuis ꝑ diuerſa media. Et ſic̄ reſpōſū ē ad ſcd̓m: eodē mō pōt reſpōderi ad tertiū: ꝙ ꝙͣtūcūqꝫ natura diuina ītellectꝰ ⁊ volūtas diſtīguerēt̉ real̓r: ꝙ tūc poſſet oīpotētia demōſtrari de diuina eſſētia ꝑ ītellectū ⁊ volūtatē tāꝙͣ ꝑ mediū: tn̄ mō nō eſttal̓ ordo iſtoꝝ ꝯceptuū ꝙ vnū poſſit eē mediūdemōſtrādi oīpotētiā de reliquo: qꝛ tūc oīpotētia nō cōpeteret pͥmo diuine eſſentie ſꝫ ītellectui vel volūtati: nūc aūt pͥmo cōpetit diuine eſſentie: qꝛ pͥmū qd̓ cōpetit p̄ciſe vni rei nōp̄t cōpetere primū niſi illi rei. ⁊ iō omīpotētiamō pͥmo cōpetit diuine eſſentie: ⁊ ē ꝓpō īme-
diata p̄dicādo de eſſentia diuina oīpotentiāEx hoc pꝫ falſitas illiꝰ ꝓpōnis qͣlis ē ordo realis ⁊cͣ. qꝛ ſi ſola natura diuina eēt ītellectualis ⁊ volitiua: ⁊ natura diuina ⁊ ītellectꝰ ⁊ volūtas eſſent diſtīcta real̓r: tūc hērēt talē ordinē ꝙ qͥcqͥd p̄dicaret̉ de vno ⁊ de alio. ⁊ tn̄ iſticōceptꝰ nō ſic ſe hn̄t. Sil̓r arguit̉ de eſſentiadiuina. ītellectu. actu ītelligēdi. habitu ⁊cͣ. qꝛnō oīs actꝰ intelligēdi ē eſſentia diuina. Sil̓rde facto nō eſt cōſimilis ordo rerū ⁊ cōceptuūcorreſpōdētiū: qꝛ rerū correſpōdētiū cōceptuiaīalis ⁊ cōceptui hoīs nō ē ordo ſuꝑioris ⁊ īferioris: ſꝫ aliꝰ ordo. ⁊ tn̄ iſtoꝝ cōceptuū ē tal̓ ordo ⁊ nō ille. ⁊ ita illa ꝓpō ꝓpter multas inſtātias ē ſimpl̓r falſa. Ad vltimū ꝓ illa opiniōeꝯcedo ꝙ de aliquo ſimplici nō habete diffinitionē pōt eē ſcīa ꝓpͥe dicta: qꝛ pōt eē ſubiectūaccidetis qd̓ pōt eē mediū demōſtrādi aliqd̓de illo ſimplici. Sil̓r forte ſi illd̓ ſimplex cōſtituat̉ ex diſtīctis formal̓r pōt aliqͥd demōſtrari de iſto ꝑ alterū ꝯſtitutiuū tāꝙͣ ꝑ mediū ⁊ ſicforte eēt h demōſtratio. eſſentiā diuina ē creatiua: pr̄ ē eſſentia diuina: gͦ pr̄ eſt creatiuꝰ Etſil̓r de ſimplici pōt aliqͥd demonſtrari ꝑ aliqd̓cōe ſibi ⁊ alijs tāꝙͣ ꝑ mediū: ſꝫ ꝑ diffinitōne tāꝙͣ ꝑ mediū nihil pōt de eo demoſtrari. qn̄ gͦ dr̄ꝙ ſi nec rōne cōpoſitōis ⁊cͣ. de aliquo ē ſcīa: gͦſolū qꝛ hꝫ cōceptꝰ ordinatos. reſpōdeo ꝙ nō qcūqꝫ ordo cōceptuū ſufficit ad hͦ ꝙ de aliquoſit ſcīa ꝓpͥe dicta: ſꝫ reqͥrit̉ ordo ꝯceptuū ſe habētiū ẜm ſuperiꝰ ⁊ īferiꝰ. vl̓ expͥmētiū ꝑtē ⁊ totū. vel ꝯſtituēs ⁊ ꝯſtitutū. vl̓ ꝯceptuū expͥmētiū ſubiectū ⁊ accūs. vl̓ diffinitiōeꝫ ⁊ diffinitūſic̄ dictū ē pͥus. Et iō poſſito ꝙ cōceptꝰ ītellectus ⁊ volūtatis p̄dicabiles de deo heant ordinē īter ſe: qꝛ tn̄ nullū ordinē p̄dictoꝝ hn̄t. iōnō pōt vnū eē mediū demōſtrādi aliqͥd de reliquo. Sicut ſi ī creaturis ītellectus ⁊ volūtaseſſent potētie realit̓ diſtincte qͣrū vtraqꝫ ī mediate ꝑficeret naturā ītellectualē ſic̄ aliqͥ ponūt: vnū nō eſſe rō demonſtrādi aliqͥd de reliquo tāꝙͣ ꝑ mediū. Si dicit̉ ꝙ h̓ eſt demōſtratio om̄e ītellectiuū ē volitiuū aīa rōnalis ē intellectiua: gͦ ⁊cͣ. Reſpondeo ꝙ ſiue ſit h̓ demoſtratio ꝓpt̓ qͥd ſiue nō: nō ē h̓ demōſtratio ſimplicit̓ ⁊ a pͥori: qꝛ ītellectꝰ nō eſt prius ipſa voluntate tanꝙͣ ſuū ſubiectu: ⁊ ita volūtas noncōpetit intellectui tāꝙͣ pͥmo ſubiecto: ſed cōpetit primo tanꝙͣ ſubiecto ipſi nature que eſtetiā ītellectualis ⁊ volitiua. Si dicit̉ ꝙ oīsdemōſtratio q̄ eſt per prius eſt a priori: dico ꝙnō ſufficit quecūqꝫ prioritas: ſed prioritas ſubiecti requirit̉. Si dr̄ ꝙ īmo aliqn̄ ē demōſtratio a pͥori ꝑ cam̄ extrinſecā Reſpondeo ꝙ illademenſtratio non eſt vl̓is quātū ad vl̓itatem