Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio

IACeodē modo de ente de deo qꝛ hn̄t ordinēiſti cōceptꝰ ẜm ſuperiꝰ īferiꝰ: tn̄ tūcrent tale ordinem: ſic ergo patet ad maioremAd minorē dico: illo caſu īpoſſibili poſitonatura ītellectual̓ ꝑfecta et ītellectꝰ ꝑfectꝰ ſehaberēt ſic̄ ſubiectu accidēs: qꝛ illa poſitio īcludit ꝯͣdictionē: opꝫ ſit cōſil̓is ordo nūc īter cōceptꝰ. nec opꝫ nūc vnū poſſit mediū ꝯcludēdi aliqͥd de aliquo: ſic̄ ſi deꝰdeitas diſtīguerēt̉ realit̓ vel īcluderēt diſtincta real̓r: vnū eēt ꝑs alteriꝰ vl̓ ſubiectū alteriꝰ ꝯn̄s vnū poſſet eſſe mediū demōſtrādi aliqͥd de reliquo: tn̄ ē ſic. Si dicat̉videt̉ demoſtratio a pͥori. oīs natura ītellectualis ē volitiua: eſſentia diuina ē natura intellectualis: ē volitiua. Dico accipiēdo voluntatē volitiuū ẜm qd̓ ē qͥdā cōceptꝰ abſolutꝰ ſimpl̓r connotatiuꝰ: ſic ē demōſtratio: qꝛ ſic ē īmediata. oīs natura ītellectualis ē volitiua: ſꝫ iſta eſt īmediata: naturā diuina ē volitiua: vna alia ī illud pͥmū p̄dicatūp̄dicat̉ de alio ꝯdiuidēte. Accipiēdo aūt volitiuū ẜm qd̓ ē conotatiuū: ſic pōt demōſtrari ſicut dictū ē ī. iiij. cōcluſiōe. Un̄ ſic volitiuū idēeſt qd̓ potēs hre actū volēdi. Eodē reſpōdeo ad illd̓ de ꝑſonalibꝰ: qꝛ hn̄t talē ordinē ſufficiat ad demōſtrationē ꝙͣuis forte hērēttalē ordinē ſi diſtīguerēt̉ real̓r. Sil̓r poſitodiſtīguerēt̉ real̓r haberēt ordinē aliquē illoꝝ de qͥbꝰ dictū ē ī pͥncipio ſolutiōis iſtiꝰ argumēti: poſſet vnū mediū demōſtrandialiqͥd de reliquo: ſic̄ ſi albedo dulcedo haberēt ordinē int̓ ſe: ita etiā vnū eēt alteriusdūmō haberēt aliquē ordinē p̄dictoꝝ: nonpoſſet vnū mediū demōſtrādi demoſtratione vl̓i: de dictū ē aliqͥd de reliquo. Et ſi dicat̉ ẜm ph̓m. ij. poſterioꝝ: q̄libet pōt eſſemediū demōſtrādi. Rn̄deo demōſtratiōevl̓i: quātū ad vl̓itatē ſuppoſitoꝝ quātū advl̓itate tp̄m: ſicut ī alia. q. dicet̉. Ad aliā dico: ē tal̓ ordo ꝯͣriꝰ ī demōſtratiōe qꝛ ꝓpt̓ qͥd ſicut iſti ymagināt̉: qꝛ idē ꝯcludit̉ īdemōſtratiōe qꝛ ꝓpt̓ qͥd ꝙͣuis diuerſa media. Et ſic̄ reſpōſū ē ad ſcd̓m: eodē pōt reſpōderi ad tertiū: ꝙͣtūcūqꝫ natura diuina ītellectꝰ volūtas diſtīguerēt̉ real̓r: tūc poſſet oīpotētia demōſtrari de diuina eſſētia ītellectū volūtatē tāꝙͣ mediū: tn̄ eſttal̓ ordo iſtoꝝ ꝯceptuū vnū poſſit mediūdemōſtrādi oīpotētiā de reliquo: qꝛ tūc oīpotētia cōpeteret pͥmo diuine eſſentie ſꝫ ītellectui vel volūtati: nūc aūt pͥmo cōpetit diuine eſſentie: qꝛ pͥmū qd̓ cōpetit p̄ciſe vni reip̄t cōpetere primū niſi illi rei. omīpotētia pͥmo cōpetit diuine eſſentie: ē ꝓpō īme-

diata p̄dicādo de eſſentia diuina oīpotentiāEx hoc pꝫ falſitas illiꝰ ꝓpōnis qͣlis ē ordo realis ⁊cͣ. qꝛ ſi ſola natura diuina eēt ītellectualis volitiua: natura diuina ītellectꝰ volūtas eſſent diſtīcta real̓r: tūc hērēt talē ordi qͥcqͥd p̄dicaret̉ de vno de alio. tn̄ iſticōceptꝰ ſic ſe hn̄t. Sil̓r arguit̉ de eſſentiadiuina. ītellectu. actu ītelligēdi. habitu ⁊cͣ. qꝛ oīs actꝰ intelligēdi ē eſſentia diuina. Sil̓rde facto eſt cōſimilis ordo rerū cōceptuūcorreſpōdētiū: qꝛ rerū correſpōdētiū cōceptuiaīalis cōceptui hoīs ē ordo ſuꝑioris īferioris: ſꝫ aliꝰ ordo. tn̄ iſtoꝝ cōceptuū ē tal̓ ordo ille. ita illa ꝓpō ꝓpter multas inſtātias ē ſimpl̓r falſa. Ad vltimū illa opiniōeꝯcedo de aliquo ſimplici habete diffinitionē pōt ſcīa ꝓpͥe dicta: qꝛ pōt ſubiectūaccidetis qd̓ pōt mediū demōſtrādi aliqd̓de illo ſimplici. Sil̓r forte ſi illd̓ ſimplex cōſtituat̉ ex diſtīctis formal̓r pōt aliqͥd demōſtrari de iſto alterū ꝯſtitutiuū tāꝙͣ mediū ſicforte eēt h demōſtratio. eſſentiā diuina ē creatiua: pr̄ ē eſſentia diuina: pr̄ eſt creatiuꝰ Etſil̓r de ſimplici pōt aliqͥd demonſtrari aliqd̓cōe ſibi alijs tāꝙͣ mediū: ſꝫ diffinitōneꝙͣ mediū nihil pōt de eo demoſtrari. qn̄ dr̄ ſi nec rōne cōpoſitōis ⁊cͣ. de aliquo ē ſcīa:ſolū qꝛ hꝫ cōceptꝰ ordinatos. reſpōdeo qcūqꝫ ordo cōceptuū ſufficit ad de aliquoſit ſcīa ꝓpͥe dicta: ſꝫ reqͥrit̉ ordo ꝯceptuū ſe habētiū ẜm ſuperiꝰ īferiꝰ. vl̓ expͥmētiū ꝑtē to. vel ꝯſtituēs ꝯſtitutū. vl̓ ꝯceptuū expͥmētiū ſubiectū accūs. vl̓ diffinitiōeꝫ diffinitūſic̄ dictū ē pͥus. Et poſſito cōceptꝰ ītellectus volūtatis p̄dicabiles de deo heant ordinē īter ſe: qꝛ tn̄ nullū ordinē p̄dictoꝝ hn̄t. pōt vnū mediū demōſtrādi aliqͥd de reliquo. Sicut ſi ī creaturis ītellectus volūtaseſſent potētie realit̓ diſtincte qͣrū vtraqꝫ ī mediate ꝑficeret naturā ītellectualē ſic̄ aliqͥ ponūt: vnū eſſe demonſtrādi aliqͥd de reliquo tāꝙͣ mediū. Si dicit̉ eſt demōſtratio om̄e ītellectiuū ē volitiuū aīa rōnalis ē intellectiua: ⁊cͣ. Reſpondeo ſiue ſit demoſtratio ꝓpt̓ qͥd ſiue: ē demōſtratio ſimplicit̓ a pͥori: qꝛ ītellectꝰ eſt prius ipſa voluntate tanꝙͣ ſuū ſubiectu: ita volūtas noncōpetit intellectui tāꝙͣ pͥmo ſubiecto: ſedpetit primo tanꝙͣ ſubiecto ipſi nature que eſtetiā ītellectualis volitiua. Si dicit̉ oīsdemōſtratio eſt per prius eſt a priori: dico ſufficit quecūqꝫ prioritas: ſed prioritas ſubiecti requirit̉. Si dr̄ īmo aliqn̄ ē demōſtratio a pͥori cam̄ extrinſecā Reſpondeo illademenſtratio non eſt vl̓is quātū ad vl̓itatem