PrologiPrimi ſententiaruꝫ
Uerbi gratia aliquis nō beatus pōt dubitare iſtam propoſitionem deus eſt. ⁊ poſtea poteſt deus cauſare notitiaꝫ abſtractiuaꝫ in illointellectu illo poſito: iſte poterit facere ſyllogiſmū demōſtratiuū ī quo erit iſta ꝯcluſio deꝰe. quā pͥmo dubitauit: ita ꝙ in maiori p̄dicatūiſtiꝰ ꝓpoſitiōis quā d̓ facto habemꝰ p̄dicabit̉de ip̄a diuina eſſentia in ſe vel de cognitōe diſtincta eſſentie diuine. ⁊ in ſcd̓a ip̄a diuina eſſentia ī ſe p̄dicabit̉ de iſto ſubiecto iſtiꝰ cōcluſionis. ac ſi argueret̉ ſic. eſſentia diuina ē: deꝰeſt eſſentia diuina. gͦ deus eſt Uerūt n̄ ille duep̄miſſe nō ſunt nobis poſſibiles: ſed tm̄ p̄nt apprehendi ab intellectu ituitiue vel abſtractieintelligēte ip̄am diuinitatē in ſe. et iō ſoli taliſunt ille cōcluſiones ī ſe demōſtrabiles a pͥoriqͥ nō p̄nt demōſtrari de deo ꝑ aliquod cōe tannꝙͣ ꝑ mediū. Circa p̄dicta preter illa q̄ adducta ſunt ꝑ primā opinionē ſunt adhuc aliquaalia dubia. Primū dubiū eſt: qꝛ nō videt̉ ꝙ aliqͥd poſſit de deo demōſtrari: qꝛ nihil qd̓ cōuenit deo pōt pͥus cōuenire alij a deo: qꝛ tūc eſſꝫaliqͥd pͥus deo. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nihil pōt eē mediū demōſtrādi aliqͥd de deo. Scd̓m dubiū ē Ande deo poſſint eē plures conceptꝰ. ꝙ ſic videt̉nō obſtāte ſimplicitate dei. ens. vnū. verū. etbonū. dicūt diſtinctos cōceptꝰ: et tn̄ nō dicūtdiſtincta entia. Sil̓r diffinitio et diffinitū dicūt diſtinctos cōceptꝰ: ⁊ tn̄ dicūt ſimpliciterk eandē rē. Ad pͥmū ꝓ ſcd̓a opinionē dico: ꝙſicut ꝓbatū eſt pͥus ꝙ tales cōceptꝰ qͥ dicunt̉attributales nō ſūt demōſtrabiles de diuinaeſſentia in ſe: ⁊ hoc intelligēdo ꝑ cōceptus attributales cōceptꝰ ſimplicit̓ abſolutos ſcd̓mquod diſtingūtur cōtra connotatiuos ⁊ negatiuos: ꝓpter rōnē dictā in tertia cōcluſiōe precedēte. Ad ꝓbationē pͥmā dico: ꝙ nō eſt talisordo illoꝝ cōceptuū qualis requirit̉ ad demōſtratione ſimpliciter ⁊ a pͥori: qꝛ ad talē demōſtrationē ſemꝑ requirit̉ ordo aliquoꝝ ſe habētiū ẜm ſuperiꝰ ⁊ īferiꝰ. vel ẜꝫ ordine totiꝰ ⁊ ꝑtis. vel ẜm ordinē ſubiecti ⁊ accidētis. vl̓ vbidemōſtrat̉ paſſio de ſubiecto ꝑ diffinitōnē exprimētē ꝑtes reales diffiniti. ⁊ hoc ad demonſtratione ſimplicit̓ vl̓em et cathegoricā. Exēplū pͥmi: ſicut paſſio trianguli ī cōi pōt demōſtrari de aliquo cōtēto ſub triāgulo ꝑ triāgulū tāꝙͣ per mediū qd̓ eſt ſuperiꝰ ad illud cōtētū. Sicut hic omīs triāgulus hꝫ tres āgulos:yſocheles eſt triangulus: gͦ yſocheles hꝫ tres⁊c. ⁊ voco hic demōſtrationē vl̓em nō preciſevbi demōſtrat̉ paſſio de ſuo ſubiecto primo: ſꝫvbi ꝯcluſio ſimplicit̓ eſt de oī qūo loquit̉ ph̓spͥmo poſterioꝝ. ca. iiij. Exēplū ſcd̓i ſicut hͨ pōtdici demōſtratio. ome hn̄s aīaꝫ ītellectiuā eſt
ſuſceptiuū diſcipline: oīs hō hꝫ aīam ītellectiuā: gͦ. ⁊cͣ. Exēplū tertij. om̄e calidū ē calefactiuū: oīs ignis ē calidꝰ: gͦ. ⁊cͣ. Exēplū quarti. oīsfigura tribꝰ lineis cōtenta hꝫ tres āgulos ⁊cͣ.oīs triāgulus ē hmōi: gͦ. ⁊cͣ. Scd̓s ⁊ tertiꝰ modus demōſtrādi vltimate ſtāt ad demōſtratonē ex obliquis: ſꝫ īter iſtos cōceptꝰ nō eſt talisordo: qꝛ nō ſe hn̄t ſicut ſuperiꝰ ⁊ īferiꝰ: manifeſtū eſt. nec expͥmūt totū ⁊ ꝑtē: manifeſtū eſt. ⁊ſic de alijs ꝓpter diuinā ſimplicitatē. Utrumautē ſit aliquis aliꝰ ordo īter iſtos cōceptꝰ nōē mō ad ꝓpoſitū: de hoc alias. Ad ꝓbationeꝫaſſumpti ī illo argumēto qn̄ accipit̉ ꝙ quēcuqꝫ ordine realē haberēt aliqua ſi eſſent diſtincta realit̓. cōſil̓em ordinē hn̄t vbi ſunt diſtincta ẜꝫ rōnē. Dico primo ꝙ ẜm cōem ītellectūmultoꝝ qui eſt iſte: ꝙ cōſil̓em ordinē haberēttalia ẜm rōnē vbi ſunt diſtincta ẜꝫ rōnē: ⁊ tn̄ſunt vnū realiter. iſta ꝓpoſitio ē impoſſibilisſimpliciter ꝓpter falſaꝫ implicationē: qꝛ īplicat̉ ꝙ aliqua pn̄t eſſe vnū realiter: ⁊ tn̄ diſtingui ẜꝫ tōnē: ſicut alias patebit. Similiteriſta ꝓpoſitio adhuc eſt falſa intelligendo eaꝫſic. ꝙ qualē ordinē haberēt aliqua ſi eſſent diſtincta realiter: talē ordinē habēt rōnes vl̓ coceptus correſpondentes illis rebꝰ ſi eſſent: qͥtn̄ cōceptus nō ſunt vna res: qꝛ nō eſt ſemꝑ coſimilis ordo in rebꝰ ⁊ in cōceptibꝰ correſpondentibꝰ. Exēplū homo ⁊ albedo ordinātur ſicut ſubiectū ⁊ accidēs. nō tn̄ ſic ordinātur cōceptus correſpōdētes. Sil̓r hō ⁊ aīal ſi diſtinguerētur realiter vnū eēt potētia ⁊ aliud actꝰ⁊ neutrū eēt de altero p̄dicabile pͥmo mō ꝑ ſe:ſꝫ tm̄ ſcd̓o mō. nec vnū eēt de ītellectu alteriꝰ⁊ tn̄ vbi mō nō diſtinguūt̉ realiter ſꝫ ratiōe nōhabēt ordinē talē: qꝛ vnū p̄dicat̉ de alio. nō ſecūdo mō: ſꝫ pͥmo mo. Eode mō eſt de ēte ⁊ deoꝙ ſi diſtinguerētur realiter vere vnū eēt potētia ⁊ aliud actꝰ: et tn̄ nō eſt ita modo vbi diſtīguūtur ratione. Similiter ſi deus ⁊ deitas diſtinguerentur realiter vnū eſſet perfectius ⁊aliud imperfectius. nec alterū d̓ altero predicaretur p̄dicatione dicente hoc eſſe hoc: et tn̄iſti conceptus nō ſic ordinantur. et ideo ex ordine rerū vel de facto vel de poſſibili. non exordine rerū poſita poſitione impoſſibili includente contradictionē: debet accipi ordo conceptuū: nō gͦ etiā in illo caſu eſt ſemper conſimilis ordo inter res et conceptus vel ratiōespatet etiā falſitas illius ꝓpoſitionis: qꝛ ſi corpus animal homo: et iſte homo diſtinguerentur realiter: inter ea non eſſet ordo ẜm ſuperiꝰet inferius. quia ſicut alias declarabitur: īterres non eſt ordo ſuperioris ⁊ inferioris: ⁊ tn̄ inter iſtos cōceptꝰ eſt ordo ẜm ſuperius ⁊ īferiꝰ.
HHAd primū ꝓ ſecūda opinione.
BGSecundū.
Primū dubium
Diſtin. ij. q. iij.