Primi ſententia.5
Prologipͥmū ſcd̓m: ⁊ tertiū faciūt tale vnū: ſꝫ per iſtosom̄i notionali eſſentiale ē īmediatius eſſētiediuine: ⁊ hoc tā poſitiue ꝙͣ negatiue: gͦ ſi eſſentia ⁊ relatio cōſtituant aliquid ꝑ ſe vnū .ſ. ꝑſonā: neceſſe eſt ꝙ eſſentiale ⁊ relatio cōſtituātaliquid per ſe vnū eſſentialiter includēs qd̓ libet illoꝝ: ſꝫ illud nō pōt eē niſi ꝑſona: gͦ ꝑſonaeſſentialiter īcludit quodlibꝫ eſſentiale: gͦ cōceptus talis eſſentialis erit ita qͥdditatiuꝰ reſpectu ꝑſone ſicut cōceptꝰ eſſentie vel relationis. Ideo dico aliter ad iſtā queſtionē. Circa quā ſciendū pͥmo: ꝙ demōſtratio q̄dā eſt qꝛ⁊ quedā ꝓpter qͥd. Scd̓o ſciendū ꝙ illoꝝ q̄p̄dicant̉ de deo: q̄dā ſūt res ſi res poſſit p̄dicari: ⁊ q̄dā tm̄ cōceptus. Exēplū primi: qꝛ ītellectus potēs ītelligere diuinā eſſentiā pōt etiāintelligere paternitatē. filiationē. ⁊ ſpirationē: et oīa iſta pōt de deo p̄dicare: qꝛ nō eſt magis rō ꝙ poſſit vnū cognitū p̄dicare d̓ aliquocognito ꝙͣ aliud. ⁊ ita ītellectꝰ ome cognituꝫſiue ſit res ſiue cōceptꝰ pōt p̄dicare de om̄i cognito. ⁊ ſic pōt p̄dicare paternitatē ⁊ filiationē ⁊ ſpirationē de diuina eſſētia: ꝙͣuis nobisnō ſit ꝓ ſtatu iſto talis ꝓpō poſſibilis: qꝛ nosꝓ nūc de lege cōi ip̄am diuinā eſſentiā ī ſe velpaternitate ī ſe ītelligere nō poſſumꝰ: ſꝫ tm̄ inaliquo cōceptu. Exēplū ſcd̓i: p̄dicādo ꝯceptūentis vl̓ ſapīe ī cōi de deo: dicēdo deꝰ eſt ens:deꝰ eſt ſapīēs ⁊ ita de alijs. Tertio dico: ꝙ reſpectu p̄dicabiliū d̓ deo pōt ſubijci vl̓ res ip̄aqͥ deus eſt. vl̓ aliqͥs cōceptꝰ p̄dicabilis de illare. Quid aūt ſit iſte cōceptꝰ: ⁊ quo mō diſtinguat̉ a re: alias dicet̉. ſꝫ ſuppono ad pn̄s ꝙ nōeſt realit̓ nec formalit̓ ipſa res cuiꝰ eſt. Totuqd̓ dr̄ de p̄dicatiōe rei ī diuinis dꝫ ītelligi ẜmillā opinione q̄ ponit ꝙ ītellectio nē ſubiectūnec p̄dicatū ꝓpōis: ſꝫ obiectū ītellectōis: quāopinionē reputo ꝓbabilē. Scd̓ꝫ aūt aliā opinionē quā reputo etiā ꝓbabilē .ſ. ꝙ oē ſb̓iectūꝓpōīs ī mēte ē ītellectio vl̓ aliqͣ qͣlitas īherēsmēti dꝫ dici ꝙ ꝓpo illa quā format ītellectusde diuinitate diſtīcte nō cōponit̉ ex re: ſꝫ intētione diſtīcta diuinitatꝭ q̄ nō ē nobis poſſibil̓⁊ ẜm hͦ ꝓportionabilit̓ dicēdū ē de illa ꝓpōeſic̄ diceret̉ d̓ ꝓpōe ſi cōponeret̉ ex re Scd̓ꝫhͨ ad iſtā q̄ſtionē pͥma cōcluſio erit iſta. Ꝙ nihil ītrinſecū deo pōt de diuina eſſentia demōſtrari: ita ꝙ diuina eſſentia ī ſe ſubijciat̉ ⁊ aliqͥd qd̓ ē realit̓ dīna eſſentia p̄dicet̉ in ſe. Hecꝯcluſio ſic pōt ꝑſuaderi. Impoſſibile ē ꝙ aliqͣſint idē realit̓ ⁊ ītuitiue vl̓ abſtractiue diſtincte ītelligāt̉ ⁊ ꝙ dubitet̉ de idētitate eoꝝ: qͥaſi aliqͣ ꝓpo ſit ꝑ ſe nota: illa erit maxime ī quap̄dicat̉ idē realit̓ de eodē realit̓: ſꝫ eſſentia diuina ē eadē real̓r cū quolibet qd̓ ē real̓r deꝰ: q
Primi ſententiarumnulla talis ꝓpō ē dubitabil̓: nec ꝑ ꝯn̄s demōſtrabilis. Scd̓o omē qd̓ demōſtrat̉ d̓ aliquoꝑ pͥus p̄dicat̉ d̓ illo ꝑ qd̓ demōſtrat̉: ſꝫ nihil realit̓ idē cū deo pōt p̄dicari pͥus de aliquo ꝙͣ diuinā eſſētia: qꝛ nihil tale ē (ſicut ſuppono adpn̄s ⁊ inferiꝰ declarabit̉) niſi ꝑſona vl̓ aliqͣ relatio Si dicat̉: h̓ videt̉ eē demōſtratio. pat̓ ēpaternitas: eſſentia ē pr̄: gͦ eſſentia ē pr̄nitas.Pōt dici ꝙ ſi ītellectui app̄hēdēti eſſentiaꝫ īſe ⁊ pr̄nitatē in ſe eēt iſta dubitalis ⁊ poſſꝫ fieri nota ꝑ p̄dictas p̄miſſas tūc eēt ibi demonſtratio: ſꝫ nō videt̉ ꝙ aliqͥs talis intellectꝰ poſſit de illa dubitare Si dicat̉ ꝙ tūc eēt ꝓpoſitio ꝑ ſe nota. ⁊ per ꝯn̄s eſſet euidēter nota cuilibet intellectui ⁊ ita nobis. Reſpondeo ꝙ illa ꝓpoſitio quā pōt habere ſic intelligens diſtincte deū ſub rōne deitatis ⁊ paternitatē inſe eſt ꝓpoſitio ꝑ ſe nota: ⁊ ideo ē nota cuilibetpotenti illā ꝓpoſitionē formare. ſꝫ nos ꝓ iſtoſtatu nō poſſumꝰ habere iſtā ꝓpoſitione: ſicutnec terminos eius: ſꝫ habemꝰ vnā aliā. quia innoſtra ꝓpoſitione nobis poſſibili de cōi leget̓mini ſūt ꝯceptꝰ qͥdā cōes fidelibꝰ: ⁊ īfidelibꝰī illa aūt ꝓpone quā haberet talis intellectꝰvnus terminus eſt eſſentia ⁊ alius pr̄nitas. etꝓ iſtis ſupponūt termini ꝓpoſitionis noſtrenō ꝓ ſe. ⁊ iō ſicut termini ſunt diſtincti ita ꝓpoſitiōes ſunt diſtincte. ⁊ iō pōt vna illarū ꝑſe eſſe nota ⁊ alia dubitabilis ſimplicit̓ et forte demonſtrabilis. Hoc pōt declarari: qꝛ qͥ diſtincte intelligeret diuinā eſſentiā ⁊ p̄dicareteā de ſe ipſa nō poſſet dubitare de illa ꝓpoſitione: ſꝫ eſſet ſibi nota ex terminis: ⁊ tn̄ iſta ꝓpoſitio quā nos habemꝰ: deus eſt deus. eſt dubitabilis: qꝛ iſta equipollet iſti: ens ſummū etinfinitū eſt ens ſummū ⁊ infinitū. hoc em̄ dicimus eſſe quid noīs dei vel aliquid cōſimile:et tn̄ iſta ī qua predicat̉ idē de ſe eſt dubitabilis ſicut vnio illoꝝ q̄ ponūtur a parte ſubiectidubitabilis eſt: ſicut ſi vnio illorū eſſet falſa tota ꝓpō eſſꝫ falſa ꝓpt̓ falſā īplicationē: ſicut ſinullus hō eſſet albꝰ: hͨ eſſꝫ falſa. hō albꝰ eſt hōalbus: ſicut ⁊ iſta. aliquid eſt hō albꝰ: gͦ ſi talisꝓpō quā talis intellectꝰ haberet nō eſt dubitabilis: ⁊ noſtra eſt dubitabilis: ſūt diſtincte.Scd̓a ꝯcluſio ſequēs ex iſta eſt: ꝙ nihil ta 5le pōt demōſtrari de ꝑſona ꝓpter idētitatē reale ꝑſone cū quolibet tali qd̓ de ip̄a p̄dicat̉: etꝑ ꝯn̄s nulla talis ꝓpō pōt eſſe dubia habentieā. Si dicat̉ ꝙ ꝙͣuis talis ꝓpō ſiue eſſentiaſiue ꝑſona ſubijciat̉ nō poſſit eē dubia cognoſcēti illos terminos diſtincte ⁊ intuitiue. pōttn̄ eē dubia cognoſcēti terminos cōfuſe ⁊ abſtractie. Dico ꝙ nulli hn̄ti illos t̓mīos pōt eēdubia: ſiue cognoſcāt̉ abſtractiue ſiue intuiti
Prima cōcluſio
Y
AAScd̓a cōcluſio.