QueſtioI
ſi eſſe omīpotens vel aliqͥd ſit demonſtrabilede deo: gͦ aūt de diuina eſſentia: aut de ꝑſonanō de diuina eſſentia in ſe: qꝛ ſi ſic. quero ꝑ qd̓mediū: aut per mediū qd̓ ē vera res: aut ꝑ mediū quod eſt ens rōnis vel cōceptus rei. nō pͥmo: qꝛ in deo nō ſunt niſi eſſentia ⁊ ꝑſone ⁊ relatiōes ẜm iſtos ſi nō ponat̉ diſtinctio formalis attributoꝝ: ſed nec ꝑ perſonā nec per relationē pōt hoc demonſtrari de diuina eſſentiaquia nō prius cōuenit perſone vel relatiōi ꝙͣeſſentie: qꝛ quacūqꝫ perſona accepta vel relatione cōuenit alicui alteri qd̓ nō eſt illa perſona vel relatio: gͦ prius cōuenit eſſentie ꝙ cuicunqꝫ qd̓ nō eſt formalit̓ eſſentia: gͦ de eſſētianō pōt demonſtrari a priori per aliquā verā rētāꝙͣ per mediū. nec per ens rōnis: quia qn̄ aliquid eſt ꝓpriū alicui rei per prius dicit̉ de illare ꝙͣ de quocūqꝫ ente rōnis vel cōceptu: ſꝫ eſſeoīpotens eſt ꝓpriū vere rei: gͦ non prius dicit̉de aliquo cōceptu. Nec pōt dici ꝙ demōſtratur de ꝑſona de demōſtratione a pͥori: qꝛ tūcpoſſet aliqͥs ſcire ꝙ eſſentia ī ſe eſſet oīpotēs⁊ tn̄ dubitaret de perſona: cuiꝰ oppoſitū oſtēdetur īfra. Si dicit̉ ad oīa iſta ꝙ preter eſſentiā eſt diſtinctio formal̓ attributoꝝ. ⁊ illa diſtinctio ſufficit ad hoc ꝙ vnus cōceptꝰ ſit qͥdditatiuꝰ ⁊ alius denoīatiuꝰ: ⁊ ad hoc ꝙ aliqͥddemōſtret̉ de aliquo demōſtratiōe ꝓpͥa ꝓpt̓quid ⁊ a pͥori. Cōtra. hoc nō ſaluat iſtu doctorē. primo: qꝛ ponit ꝙ oīa iſta poſſunt ſaluari ſine om̄i diſtīctiōe formali ꝓpter ſolā diſtinctionē rōnis ⁊ ꝓpter ſolā diſtīctionē ꝑ relatiōesronis ſe mutuo reſpiciētes. Un̄ dicit ſic. Unares pōt virtualiter cōtinere cōceptꝰ quaſi denoīatiuos qͥ poſſunt ab ītellectu diſtīgui a cōceptū quidditatiuo: et hoc p̄ciſe ſi illi cōceptꝰſint tm̄ diſtincti ꝑ relationes rōnis mutuo ſereſpiciētes: forte tn̄ poſſet poni alia diſtīctiomaior illoꝝ conceptuū ꝙͣ ẜm relationē rōnis.Ex iſtis ⁊ alijs ibidē dictis pꝫ ꝙ ītētō ſua ē ponere tales cōceptꝰ .ſ. quidditatiuū ⁊ denoīatiuū ſine om̄i reſpectu ad extra. etiā ſi nō eēt diſtinctio formalis. Preterea poſito ꝙ eēt diſtinctio formalis adhuc nō oporteret ꝙ vnuscōceptus eſſet qͥdditatiuꝰ ⁊ alius denoīatiuꝰqꝛ ſi cōceptus intellectus dicit̉ denoīatiuꝰ etcōceptꝰ eſſentie qͥdditatiuꝰ. quero: aut conceptus intellectus dicit̉ denoīatiuꝰ reſpectu eſſentie vel reſpectu vniꝰ rei īcludētis eſſentialiter tā eſſentiā ꝙͣ intellectū ⁊ cetera talia diſtincta formaliter. ſcd̓m nō pōt dari qꝛ ex quoilla res eſſentialiter includit intellectū ⁊ eſſētiā: nō plus cōceptus vniꝰ eſt quidditatiuꝰ reſpectu illiꝰ ꝙͣ cōceptus alterius: ſicut nō pluscōceptꝰ materie eſt quidditatiuꝰ reſpectu cō-
poſiti ꝙͣ ꝯceptus forme nec ecōuerſo. Nec poteſt dici primū. quia ſicut quādo aliqua diſtingūtur realit̓ qͣntūcunqꝫ faciāt per ſe vnuꝫ: nōmagis cōceptus vnius eſt denoīatiuus reſpectu alteriꝰ ꝙͣ ecōuerſo. ſicut patet de matētia⁊ forma. ita quādo aliqua diſtīgunt̉ tm̄ formaliter nō magis cōceptus vnius erit denoīatiuus reſpectu alterius ꝙͣ ecōuerſo. gͦ nō magiscōceptus ītellectus eſt denoīatiuus reſpectueſſentie: ꝙͣ cōceptus eſſentie eſt denoīatiuusreſpectu intellectus. qꝛ ſicut ītellectus nō includit formalit̓ eſſentiaꝫ. ita nec ecōuerſo. Sꝫꝯceptus eſſentie nō eſt denoīatiuus reſpectuintellectus. quia tūc per rationē eorū cōceptꝰeſſentie poſſet cōcludi de intellectu ꝑ ꝯceptūiſtū qͥdditatiuū intellectꝰ. nec cōceptus intellectus eſt denoīatiuꝰ reſpectu eſſentie. gͦ oportet dicere ꝙ ꝯceptus eſſentie eſt qͥdditatiuusreſpectu alicuiꝰ: qd̓ nō eſt formalitereſſentiareſpectu cuius ꝯceptus intellectus nō eſt qͥdditatiuus ſed denoīatiuus. ſꝫ hoc eſt īpoſſibile. qꝛ probatū eſt ꝙ oē tale equalit̓ includit intellectū ſicut eſſentiā ⁊ ecōuerſo. Si dicaturꝙ nō eſt aliqd̓ tale vnū qd̓ eſſentialit̓ ſic īcludit ⁊ ītellectū ⁊ eſſentiā. ſꝫ ip̄a eſſentia eſt qͥdditas. ⁊ ip̄a attributa ſunt quaſi paſſiōes ⁊ ꝓprietates eius. Cōtra. illa que ſunt diſtinctarealit̓ ꝓpter tn̄ cōpoſitionē faciūt ꝑ ſe vnū. ſic̄patet de materia ⁊ forma. gͦ multo magis illaq̄ diſtingunt̉ formalit̓ ꝓpteridētitatē realē faciēt ꝑ ſe vnū. gͦ eſſentiā diuina ⁊ intellectꝰ faciūt per ſe vnū. gͦ illud eq̄ eſſentialit̓ ītellectūincludit ſicut eſſentiā ⁊ ecōuerſo. Cōfirmat̉per prīcipiū eoꝝ. qꝛ qualē ordinē haberēt aliqͣſi eſſent diſtincta realit̓. talē ordineꝫ habebūtvbi diſtinguūtur tm̄ formalit̓. ſꝫ ſi eſſentia ⁊ intellectus eſſent diſtincta realit̓: haberēt iſtuꝫordinē ꝙ intellectus eſſet poſterior. ⁊ nō plusincluderet eſſentialit̓ ⁊ formalit̓ ītellectꝰ eſſentiā ꝙͣ ecōuerſo. nec plus cōceptus eſſentie eētqͥdditatiuus reſpectu intellectus ꝙͣ ecōuerſo.gͦ ⁊ nūc nō erit magis cōceptus eſſentie qͥdditatiuus reſpectu intellectꝰ ꝙͣ ecōuerſo. nec eſtmagis qͥdditatiuus reſpectu alteriꝰ qd̓ nō eſtformalit̓ eſſentia nec intellectꝰ. ⁊ cōceptus intellectus eſt ita qͥdditatiuus reſpectu intellectus: ſicut ꝯceptꝰ eſſentie eſt qͥdditatiuꝰ reſpectu eſſentie. gͦ nullo mō conceptus eſſentie eſtmagis qͥdditatiuꝰ ꝙͣ cōceptus ītellectus. Sidicit̉ ꝙ cōceptus eſſentie eſt qͥdditatiuꝰ reſpectu ꝑſone. nō autē cōceptus ītellectus: nec aliquis cōceptus attributalis. Cōtra. ꝗͥn̄cunqꝫaliqua habēt ordinē ꝑ ſe int̓ ſe. ita ꝙ eſt primūſcd̓m. ⁊ tertiū. ſi primū ⁊ tertiuꝫ faciūt aliqͥd ꝑſe vnuꝫ eſſentialit̓ includēs vtrūqꝫ. neceſſario
b iiij