Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

Primi ſententiaruizolog.

Prologiacqͥſita demōſtrationē ſūt eiuſdē ſpēi: qꝛē īcōueniēs diſtinctas cauſas ſpecie hr̄e eoſdēeffectꝰ ſpecie: ſicut ſol ignis ꝓducūt eūdē calorē ſpecie: vtraqꝫ ſine altera ē ſufficiēs reſpectu caloris. ita ē ī ꝓpoſito notitia ītuitiua aliquoꝝ termīoꝝ vl̓ ſignatoꝝ t̓mīos: virtute cuiꝰ accipit̉ notitia euidēs alicuiꝰ ꝟitatꝭcōtingētis de aliquo ſingulari ītuitiue cognito: ē ſaltē mediata ꝑtialis reſpectu notitie alicuiꝰ ꝯcluſiōis demōſtrabilis: ſic̄ ſi ꝟtutenotitie ītuitiue accipiat̉ notitia euidēs iſtiusꝟitatis ꝯtingētꝭ. iſta herba ſanat talē īfirmita. illa ē mediata ꝑtialis notitie iſtiꝰ ꝯcluſionis demōſfrabilis. oīs talis herba ſanat. eſtaūt iſta notitia ītuitīa ꝑtialis tm̄: qꝛ iſta notitia ſufficit niſi euidēter ſciat̉ oīa īdiuidua eiuſdē rōnis ſūt nata hr̄e effectꝰ eiuſdēnis ī paſſo eiuſdē rōnis eqͣlit̓ diſpoſito: etter iſtā cauſā notitia p̄miſſarū pōt ſufficiēs: ad cauſandū notitiā eiuſdē ſpēi reſpectueiuſdē ꝯcluſiōis. ſi pͥmo ſciat̉ ꝯcluſio exꝑiētiā: poſt eadē ꝯcluſio ſciat̉ demōſtrationēnon cauſabit̉ noua ſcīa diſtincta ſpecie: ſꝫ fietvnū ex gradu p̄cedēte ſequēte: ſic̄ ſi pͥmo ī ligno ꝓducat̉ calor ſolē: poſt ītēdat̉ igneꝫ1Si dicat̉ ẜm Ariſtotelē pͥmo poſterioꝝ.Neceſſariū pōt ſciri veritatē ꝯtingētē ꝙͣuis poſſit īferri ex cōtingēte. ad acqͥſitionēſcīe ꝓpͥe dicte nihil facit notitia ꝟitatis ꝯtingētis. Dico igit̉ ītētio Ariſtotelis ē neceſſariū pōt demoſtrari ꝯtīgēs tāꝙͣ aliquā p̄miſſā ī demōſtratiōe notitiā tn̄ euidē alicuiꝰ cōtingētis notitiā vniꝰ veritatꝭ neceſſarie: ordinatis ī figura pōt accipinotitia euidēs ꝯcluſiōis demoſtrabilis: mo declaratū: qꝛ .ſ. ſciret̉ euidēt̓ ꝯcluſio nccria vnā ꝯtingēte euidēter notā ex ꝯtingēti ſequit̉ formal̓r ꝯcluſio illa demōſtrabil̓: ſic̄ ſeqͥt̉formal̓r herba ſanat: oīs herba eiuſdē ſpeiſanat. tenꝫ iſta ꝯn̄a aliqd̓ mediū ītrīſe: quo adiūcto eēt ſyllogiſmꝰ: ſꝫ tenet mediuꝫ extrinſecū .ſ. illd̓ mediū oīa agētia eiuſdēſpēi ſpāliſſime ſūt effectiua effectuū eiuſdēo nis. Et ſi dicat̉ iſto dato ſufficeret vnūexꝑimētū ad habedū pͥncipiū artꝭ ſcīe: qꝛ ſufficeret ſcire vno ſingulari: ē ꝓductiuū talis effectꝰ: ſi illa ꝓpō ſit vl̓iter vera. Sil̓rdato nūqͣ exꝑiētiā poſſꝫ ſciri pͥncipiū artis ſcīe: niſi de ſpe ſpāliſſima: de genere. qꝛiſta ꝓpo oīa ſūt eiuſdē generꝭ ſūt ꝓductiuaeffectuū eiuſdē rōnis vel generis ē ſimpl̓r falſa: qꝛ aliq̄ ſubſtātie ꝓducere p̄nt ſubſtātias:aliqͣ accidentia tm̄. Sil̓r iſta ꝯn̄a valet.iſta herba ē ſanatiua: oīs herba talis ſpēi eſtſanatiua: qꝛ pōt ſtare oppoſitū: aliqͣ tal̓ her-

Premi ſententiarumba ſit ſanatīa: ſꝫ magis īfirmatiua. qꝛ poterit hr̄e ꝯͣriū illiꝰ qd̓ ē ſanatiuū: qd̓ ē ī hac herba. Ad pͥmū iſtoꝝ dico. aliqn̄ ſufficit vnūexꝑimētū ad habēdū pͥncipiū artꝭ ſcīe. aliqn̄ reqͥrūtur multa exꝑimēta. ſi em̄ ī principiopͥmo artis ſcīe ſubijciat̉ ſpēs ſpāliſſima: ſufficit vnū exꝑimētū: ſic̄ ad ſciēdū iſtā ꝓponemoīs calor ē calefactiuꝰ ē pͥncipiū pͥmū: ſufficit euidēt̓ cognoſcere iſte calor calefacit vl̓calefecit. ꝓpt̓ cauſā dictā. Si aūt ſubijciat̉ aliqd̓ cōe ad plures ſpēs tūc reqͥrūt̉ plura exꝑimēta. qꝛ reqͥrit̉ exiꝑmētū de aliquo ſingulari cuiuſcūqꝫ ſpēi. ſic̄ ad ſciēdū euidēteroīs actꝰ ē gn̓atiuꝰ habitꝰ requirit̉ exꝑimētūactꝰ pͥncipij ē gn̓atiuꝰ hītꝰ: actꝰ ꝯcluſiōisē gn̓atiuꝰ habitꝰ. ſic de alijs ſpēbꝰ: ē verūqn̄ tale pͥncipiū accipit̉ exꝑientiā p̄ciſe. qꝛ ſiacciꝑet̉ rōnē oporteret. tūc talis deductio tenebit iſtā ꝓponē: cāe eiuſdē generis ſūt effectiue effectuū eiuſdē generis veleiuſdē rōnis vel aliqd̓ mediū cōſil̓e. Putatale mediū. Quicqͥd cōpetit alicui alicuiꝰ generis cōpetere pōt alteri eiuſdē generꝭ. velſimile Sꝫ tenebit illd̓ mediū. qn̄ aliqͥd cōpetit cuilibet ſpēi ꝯtēte ſub aliquo genere cōpetit vl̓r illi generi. ita tale pͥncipiū de generevl̓ de aliquo cōi ad pl̓a alteriꝰ alteriꝰ rōnis.accipiet̉ exꝑiētiā aliquo īductionē .ſ.inferēdo vnā vl̓em de genere ex oībꝰ vl̓ibꝰ deoībꝰ ſpēbꝰ cōtētis ſub genere ſic̄ ſi arguerē ſicoīs ē augmētabil̓: oīs aſinꝰ ē augmētabil̓.oīs leo ē augmētabilis: ſic de ſingulis:aīal ē augmētabile. et ꝓpt̓ dic̄ ph̓s: aliqn̄pͥma pͥncipia accipiūt̉ īductionē. Tūc adargumētū dico: ſufficit ſciri de vno ſingulari ad habēdū tale ꝓpōne euident̓ notā de ſpēſpāliſſima tn̄ de aliquo cōi ad plura diuerſarū rōnū. Per idē pꝫ ad ſcd̓m. qꝛ ꝓpōad plura diuerſarū rōnū accipiet̉ iſtāpoſitionē oēs cāe eiuſdē generis vel eiuſdē ronis hn̄t effectꝰ eiuſdē generis vl̓ eiuſdē rōnis.nec aliquā cōſimilem: ſꝫ modū expoſitū.Ad tertiū dico: iſta ē pͥma ꝓpo accepta exꝑientiā. oīs talis herba ē ſanatiua talis īfirmitatꝭ. nec illa herba ē ſanatiua tal̓ īfirmitatꝭ niſi ip̄a ſb̓a eēt ꝓducēdi talē ſanita. Si em̄ aliqͣ qͣlitas exn̄s ī herba ſit pͥncipiūſanādi: tūc illa ꝓpō ī p̄dicat̉ ſanatiuū de cōiad illā qͣlitatē erit pͥncipiū pͥmū: iſta. oīs tal̓herba ē ſanatiua erit ꝯcluſio demōſtrabil̓: ſic̄ ē pͥmū pͥncipiū: oīs calor ē calefactiuꝰ. iſtaē ꝯcluſio. oīs ignis ē calefactiuꝰ: etiā illd̓calidū ē calefactiuū. Uerūtn̄ ē ꝯn̄a bona.herba ē ſanatiua: oīs tal̓ herba ē ſanatīa: ꝙͣuis ꝯn̄s illatū eſſet ꝯcluſio pͥncipiū: qꝛ

Inſtantia prima

Reſpōſio

Obijcitur primo

Tertio.

Secūdo.

Ad ſecūdū.

EAd tertiū.

MAd primū.