Prologi primi
SententiarumO
cauſa partiali cauſet oppoſitū effectū: ⁊ ideonotitia intuitiua rei ꝓpria ⁊ res cauſant iudiciū qd̓ res ē qn̄ eſt. quādo aūt ipſa res non eſttūc notitia ītuitiua ſine illa re cauſabit oppoſitū iudiciū: ⁊ ideo cōcedo ꝙ nō eſt eadē cauſailloꝝ iudicioꝝ: qꝛ vniꝰ cauſa ē notitia ſine re.alteriꝰ cauſa eſt notitia cū re tāꝙͣ cū cauſa partiali. Ad octauū dubiū dico ꝙ cōtradictioeſt deū nō eſſe: ⁊ tn̄ notitiā intuitiuā dei eē: etideo nō eſt mirū ſi ſequit̉ incōueniens. Adaliud dico ꝙ nō videt̉ īcōueniens quin poſſetdelectatio eē tāta ī abſentia quāta ī p̄ſentiaꝑ potētiā diuinā. Quod cōfirmare poſſū ꝑ exemplū beati auguſtini de lib̓. t̓. c. vbi habeturmaxīa delectatio mediāte ſola notitia abſtractiua quāto maior poſſet eē mediāte notitia ītuitiua. Ad. ix. dubiū dicendū ē ꝙ deus eſtpn̄s ī ſe iſta p̄ſentialitate q̄ requiritur ad notitiā ītuitiuā nec ex hoc ſequit̉ ꝙ ſit notitia ītuitiua. Tame ſi poſſibile eēt deū nō eſſe nō reqͥreretur ꝙ deus eſſet pn̄s: nec in ſe: nec in aliopreſente ſicut aliqua preſētialitate preuia cognitū: ſicut modo deus pōt creare notitiā alicuius nō exiſtentis ſine om̄i preuio. Ad vltimū dubiū dico: ꝙ om̄is notitia abſtractiuaoīs rei naturaliter ſcite preſupponit notitiaꝫintuitiuā eiuſdē: cuius rō eſt: quia nullus ītellectꝰ pōt naturaliter acqͥrere notitiaꝫ alicuiꝰrei. niſi mediāte illa re: tanꝙͣ mediante cauſapartiali efficiēte: ſed omīs notitia ad quā neceſſario coexigit̉ ex natura rei ē ītuitiua: ergoprima notitia rei eſt intuitiua: tamē deus pōtcauſare notitiā abſtractiuā deitatis ⁊ aliarūrerū: ſine notitia ītuitiua p̄uia: et illa notitiadeitatꝭ abſtractiua eſt cōmunicabilis viatori53Ad primū argumētū principale dico ꝙ notitia diſtincta deitatis ſub propria ratiōe deitatis eſt poſſibilis ītellectui viatoris: iſta tamen nō eſt beatifica: ſed tm̄ intuitiua nec oīsnotitia obiecti btīfici īfiniti ⁊ beati ſub ratione beatifica ē beatifica: ſed tm̄ intuitiua q̄ nōeſt ītellectui viatoris poſſibilis: ſed tm̄ abſtractiua. Ad ſecundū dico ꝙ alique veritates2que eſſent theologice tali intellectui eſſent ꝑſe note: et alique forte per alia notiora ſibi. xbi gratia ſi talis intellectus apprehēderet diſtincte in ſe ipſaꝫ deitatē ⁊ ꝓprietates perſonales ex quibus fit propoſitio per ſe nota. ſicdicēdo deus vel deitas eſt tres perſone. talisem̄ propoſitio propter idētitate realem perſonarū cū diuina eſſentia: omni apprehendentiin ſe terminos iſtos eſt per ſe nota: nec poſſetplus dubitare de iſta: ꝙͣ de illa deus ē deitaspreter illam propoſitionem poſſet iſte intellectus formare illam eandeꝫ propoſitionē quā
nos de facto habemus de deo. deus eſt tres ꝑſone: que eſſet euidenter nota. et tamen nonper ſe nota: ſed per primaꝫ propoſitionem: dequā dictum eſt que forte ſibi eſt per ſe nota: ethoc qꝛ illa ſecunda formaliter ſeqͥtur ex pͥma.Ꝙ autē iſte ſint diſtincte ꝓpoſitiones. patetꝓpter diſtinctionē terminoꝝ: qꝛ termini pͥmeꝓpoſitionis ſunt res in ſe: ſi res poſſit p̄dicarivel alie intētiones aīe: quas viator habere nōpōt. In ſecūda autē termini ſunt ipſi cōceptꝰquos de facto habemꝰ: qꝛ nec deū in ſe: nec aliquid qd̓ eſt realit̓ deus poſſumꝰ cognoſcere diſtincte in ſe. Et cuꝫ dicit̉ ſi tales ꝓpoſitioneseſſent ſibi per ſe note: cognoſcerent̉ cognitisterminis. ꝯcedo ꝙ quicūqꝫ cognoſcit illos terminos nō habēdo alios termios euident̉ ſcittales ꝓpoſitiones: ſꝫ nō eſt nobis ſcd̓m ſtatuꝫcōempoſſibile. Et quando ꝓbat̉ ꝙ illa deꝰ eſttrinus ⁊ vnus: nō pōt fieri nota per aliā ꝓpoſitionē priorē ⁊ notiorē. Dico ꝙ ſic: qꝛ illud p̄dicatū pͥus cōpetit deo in ſe vel alicui intētioniīpoſſibili intellectui viatoris: ꝙͣ iſti cōceptuiquē de facto habemꝰ: ⁊ qui eſt ſubiectū in propoſitiōe habita de cōi lege. Ad tertiū princi 2pale dico: ꝙ poſito ꝙ noticia euidēs veritatisſit ꝑfectiſſima ẜm ſpeciē. hoc eſt ꝙ nulla noticia ſpecie diſtincta ab iſta noticia euidēti eſtita ꝑfecta. tn̄ vna noticia euidēs eiuſdem ſpeciei pōt eſſe ꝑfectior alia eiuſdē. ⁊ ita eſt in ꝓpoſito ꝙ noticia beati de eadeꝫ veritate eſt ꝑfectior ꝙͣ noticia alicuiꝰ nō beati de eadē. et hͦquia noticia intuitiua terminoꝝ cauſat perfectiorē noticiā ꝙͣ noticia abſtractiua eorundēQui ergo vellet dicere ꝙ noticia intuitiua etabſtractiua reſpectu eiuſdem diſtincte ſpeciecauſabunt effectꝰ diſtinctos ſpecie. Poſſet dicere: ꝙ noticia euidēs talis veritatis cauſataa noticia intuitiua deitatis ⁊ triū ꝑſonarū eſtꝑfectior noticia euidēti cauſata a noticia abſtractiua deitatis ⁊ triū perſonarū: ⁊ ſpecie diſtincta: ⁊ tūc hec eſſet falſa quelꝫ noticia euidēs veritatis theologice eſt ꝑfectiſſima. ſꝫ aliqua eſſet ꝑfectiſſima: puta cauſata a noticia ītuitiua. Et alia nō eſſet ꝑfectiſſima: puta illaque eſſet cauſata a noticiā abſtractiua. Sꝫ cōtra illud eſt illa ꝓpoſitio ꝙ pluralitas non eſtponēda ſine neceſſitate: ideo cū cauſe diſtīcteſpecie poſſunt cauſare effectꝰ eiuſdē ſpeciei: ꝓpter diſtinctionē ſpecificā inter noticiā intuitiuā ⁊ abſtractiuā incōplexorū nō eſt ponēdadiſtinctio ſpecifica inter noticias cōplexi cauſatas ab illis. Et ideo ſi iſte noticie ſpecie diſtinguerent̉ oporteret aliquā ratione aliā aſſignare: quod eſt difficile. Et in hoc finitur hecprima queſtio principalis.
DDDAd argumeni.principalia.Ad primum.
Ad ſecundum.
CC EAd decimū
Ad ſcd̓am ꝑteꝫ
AAAAd actauū.
SSGAd nonū.
Ad tertium.