Queſtio
re quā ſenſus apprehendit in ſenſato vel ītelligit de intellectione illorū que abſtrahūturab illis que primo intelliguntur: et huiuſmodi ſunt ſenſibilia: et ſic patet ad primā aucto.cōmētatoris. Ad auctoritatē de memoria ⁊reminiſcētia Dico ꝙ nihil ītelligere ē ſine fantaſmate: qꝛ oīs cognitio ītellectiua preſupponit neceſſario ꝓ ſtatu iſto ymaginatione ſenſitiuā: tā ſenſus exterioris ꝙ interioris. Si dicit̉ ꝙ notitia intuitiua eſt pͥma: gͦ nullā aliā p̄ſupponit: dico ꝙ nullā aliaꝫ p̄ſupponit eiuſdēobiecti ī eadē potētia. ⁊ tn̄ p̄ſupponit notitiāaliā in alia potētia: ſicut notitia intuitiua albedinis intellectiua. p̄ſupponit notitiā ſenſitiuā reſpectu eiuſdē obiecti. ſimilit̓ notitia intuitiua intellectiōis vel affectiōis vel delectatiōis p̄ſupponit notitiā obiecti illius intellectionis: vel affectiōis: vel d̓lectatiōis. ⁊ ſic dealijs. Et tn̄ ſi eſſet poſſibile ꝙ eſſet amor in volūtate ſine omī cognitiōe p̄uia. notitia intuitiua illius amoris nullā aliā p̄ſupponeret: ſed hͦnō eſt poſſibile pro ſtatu iſto Ad aliā auctoritatē de ſenſu ⁊ ſenſato dico: ꝙ nō eſt de intentione ph̓i. ꝙ nihil intelligit̉ ab intellectu niſip̄fuit pͥus in ſenſu. ſꝫ ꝙ nullū ſenſibile extrinſecum intelligit̉ ab intellectu niſi p̄fuit ſub ſenſu. Unde dicit Ariſtoteles ſic. Ampliꝰ cū aliquid iudicamꝰ hec (ſcꝫ ꝑtes ex quibꝰ cōponit̉ſenſibile) cognoſceda niſi mēti: ſed nō ſunt ītelligibilia: nec ſentit que exteriꝰ ſunt ſine ſenſu. Ubi vult dicere ꝙ illoꝝ q̄ exterius ſunt: ſcꝫſenſibiliū mēs nō ſentit .i. intuitiue cognoſcitſine ſenſu. hoc eſt ſine preuia notitia ſenſitiuaintuitiua eiuſdē: ꝑ hoc inuens ꝙ mens poteſtſentire .i. intuitiue cognoſcere aliqua que exterius ſunt: ⁊ al qua etiā que interiꝰ ſunt: cuiuſmodi ſunt: actus: intellectꝰ volūtatis delectatiōis ſine notitia ſenſitiua ītuitiua eorū: ꝙͣuisnotitia ſenſitiua aliquoruꝫ neceſſario p̄ſupponitur. Ad aliud dico ꝙ forte quando aliquidcognoſcitur intuitiue: clare ⁊ perfecte poteſtdiſcerni ab alio diſtincto ẜm ſpeciē intuitiuecognito perfecte ⁊ clare. tamē quādo aliquidcognoſcitur intuitiue obſcure ⁊ imꝑfecte forte nō oportet. Intellectus autē noſter pro ſtatu iſto nihil cognoſcit clare intuitiue ⁊ perfecte. ⁊ ideo nō pōt diſcernere hoc a quolꝫ alio:⁊ ꝓpt̓ hoc nō pōt diſcernere int̓ actuꝫ rectū ⁊refſſexū. ⁊ ſic de alijs: ꝙͣuis poſſit diſcernere dealiqͥbus alijs. Hoc videt̉ eſſe de intētione btīAuguſtini. qui videt̉ dicere ꝙ mēs p̄t ſeip̄amcernere ⁊ tn̄ nō pōt ſeip̄am ab alijs diſcernereUbi de mēte dicit De tri. lib̓. x. c. iiij. Nō velutabſentē q̄rat ſe cernere. ſꝫ pn̄teꝫ ſe curet diſcernere: ne ſe qͣſi ignotū noret: ſꝫ ab eo qd̓ alteruꝫ
nouit dinoſcat. Hoc idē videt̉ dicere ca. xviij.7Ad quintū dubiū dico ꝙ notitia intuitiuaꝓbſtatu iſto: nō eſt reſpectu omniū intelligibiliūetiam equaliter p̄ſētiū intellectui. quia eſt reſpectu actuū: et nō reſpectu habituū. Ꝙ autēita ſit ſcimꝰ ꝑ experientiā: qꝛ quilibet experit̉ſe diligere: et delectari. nō ſic autē ſe inclinariad actus ꝑ habitū: qꝛ tm̄ inclinari poſſet potētia ꝑ deū agentē: ſicut ꝑ habitū inclinantē. etergo illa īclinatione quaꝫ quilibet experit̉ ī ſenō pōt euidēter cognoſci notitia ītuitiua habitus īclinans: ſꝫ pōt tm̄ cognoſci illo modo:quo pōt cognoſci aliqͥd ꝑ ronē ⁊ diſcurſū. Exillopatet ꝙ nullus pōt ītuitiue cognoſcere ſiue videre fidē ⁊ caritatē: q̄ ſunt habitꝰ ī nobisꝙͣuis p̄nt ituitiue cognoſci actꝰ qͥ eliciūtur exiſtis habitibꝰ qͥ ſūt credere et amare. Ad ſextū dubiū dico ꝙ illa notitia ītuitiua ⁊ id iudiciū diſtinguūtur realit̓. qꝛ illa notitia ītuitiua ē reſpectu īcōplexi illud aūt iudiciū ē reſpectu cōplexi. Et ſi q̄rat̉ de iudicio ſequēte p̄ciſe notitiā ītuitiuā ſenſitiuā: an diſtinguit̉ abiſta. Poteſt dici ꝙ nō diſtinguit̉ ab iſta: ſicutnec iudiciū intellectus qd̓ preciſe ſtat in notitia incōplexa. et ideo nō ē iudiciū ſequēs neceſt ꝓprie iudiciuꝫ: qꝛ nō eſt reſpectu cōplexi: ſꝫtm̄ ē iudiciū equiualēs ſicut alias dicet̉. Adprimū argumentū ī cōtrariū dico ꝙ pōt fieriilla notitia ītuitiua ſine iudicio cōſequēte: etita pōt aliquis diligere: et tn̄ non iudicare ſediligere. ſicut nō eſt incōpoſſibile ꝙ aliqͥs cognoſcat terminos alicuiꝰ ꝓpoſitionis per ſenote: et tn̄ nō ſciat ꝓpoſitionē illā poſito etiāꝙ ipſā apprehendat. Si dicat̉ ꝙ tūc nō ē ꝓpoſitio ꝑ ſe nota: quia talis cognoſcit̉ ſtatimapprehenſis terminis. dico ꝙ illa ꝓpoſitio ēꝑ ſe nota ad cuius euidentē notitiā ſufficiunttermini: cuꝫ tn̄ generali influentia dei. pōt tn̄deus īpedire illā notitiā ītuitiuā. ſufficit autēad notitiā euidētē ꝙ res ſit niſi ſit impedimētū vel niſi actiuitas illius notitie ītuitiue īpediat̉. Ad ſcd̓m dico: ꝙ nō ē īcōueniēs ꝙ res ītuitiue videt̉: ⁊ tn̄ ꝙ ītellectꝰ iſte credat rē nōeſſe: ꝙͣuis naturaliter hoc non poteſt fieri: ethoc ſufficit ad notitiaꝫ intuitiuā ꝙ quātū eſtex ſe ſufficiens eſt ad faciendū iudiciū rectuꝫ:de exiſtentia rei vel non exiſtentia rei. Ad tſeptimū dubiū dico ꝙ per notit iā intuitiuamrei poteſt euidenter cognoſci res nō eſſe quādo nonſeſt. Et quādo queritur a quo cauſaturiſtud iudiciū: dici poteſt ꝙ poteſt cauſari a notitia ītuitiua rei Et qn̄ dicit̉ ꝙ illa hꝫ cauſareeffectū oppoſitū ſi res ſit. pōt dici ꝙ nō ē incōueniēs ꝙ aliqua cauſa cuꝫ alia partiali cauſetaliquē effectum: et tamen ꝙ illa ſola ſine alia
Ad quintum dit Xbium.
X2Ad quintibium.
YAd ſextum.
Ad ſeptimū du-