PrologiPrimi ſententiarum
PrologiAd quartā ꝓbationē dico: ꝙ actus diſtinguūtur per obiecta: qꝛ ſemꝑ ex diſtinctiōe obiectorū quorū vnū illo actu apprehēdit̉: ⁊ nonaliud ſequit̉ diſtinctio ſpecifica actuuꝫ: nō tn̄ex idētitate obiectorū ſequit̉ idētitas actꝰ: qꝛſi. a. ſit obiectū intellectionis: et. b. obiectu volitionis ſequit̉ ꝙ intellectio. a. ⁊ volitio. b. diſtinguntur. nō tn̄ ſequit̉ ſi. a. ⁊. b. ſint ſimplicit̓vnū ꝙ ītellectio. a. ⁊ volitio. b. ſint vnus actꝰet ideo quātūcunqꝫ obiectū eſt idē: tn̄ notitiaabſtractiua ⁊ intuitiua diſtinguuntur. Perhoc ptꝫ ad aucto. tertio de aīa: ꝙ ſcientie ſecātur quēadmodū ⁊ res: quia ad diuerſitatē ſcibiliū ſequitur diuerſitas ſcientiarū: ⁊ tn̄ de eodē cōplexo poſſunt eſſe diſtincti actꝰ ẜꝫ ſpēm:quia ẜm ph̓m .i. poſterioꝝ. de eodē pōt eſſe ſcientia et opinio. ſimiliter error et ſcientia: ⁊ tn̄actus errandi ⁊ ſciendi circa eandē concluſionē ſpecie diſtinguit̉. Sciendū tn̄ ꝙ ꝙͣuis dediſtinctis ſcibilibꝰ poſſunt eſſe diſtincte ſciētie: tn̄ de diſtinctis ſcibilibꝰ pōt eſſe vnus habitus equiualēs vel equiualēter cōtinēs plures habitꝰ ꝓpoſitionū vel ſcibiliū: ita ꝙ neutrū iſtorū ſcibiliū pōt eſſe obiectū totale iſtiꝰhabitus: ſed tm̄ partiale ſicut notitia cōplexaque vna exiſtens habet vtrūqꝫ terminū ꝓ obiecto partiali. Ad ſextū argumentū ꝓbansꝙ intellectus nō habꝫ notitiā intuitiuā: quianō cognoſcit ſingulariter. Dico ꝙ intellectusꝓ ſtatu iſto cognoſcit ſingulare: ⁊ primo ſicutalias patebit ⁊ ē primū cognitu primitate generationis. Nec ariſto. negat ſed ponit ꝙ ītellectus ītelligit vniuerſale. ſenſus autē cognoſcit ſingulare ⁊ tales ꝓpoſitiones quaſi ſemꝑſcribit ad ītelligendū differentiā īter intellectū ⁊ ſenſum: nūc ergo ita eſt ꝙ ſi intellectꝰ ītelligat nō tm̄ ſingulare ſed ⁊ vniuerſale ⁊ ſenſus ſentit tm̄ ſingulare ſequit̉ diſtinctio interintellectū ⁊ ſenſū: ⁊ ita ad habendū diſtīctionē īter ſenſū ⁊ ītellectū quā intēdit ar. nō obuiat quin ītellectus intelligat ſingulare etiāprimo licet non preciſe. Ad ſeptimū dico ꝙintellectus nō ſemꝑ abſtrahit ab hic ⁊ nūc inom̄i intellectiōe: ꝙͣuis in aliqua ſic abſtrahit:quia ſicut intellectus habet notitiā per quaꝫiudicare nō poteſt de hic et nūc: hoc eſt ꝙ resſit hic et nūc nō plus ꝙͣ fantaſia ⁊ illa erit notitia abſtractiua: et ita habet aliā notitiā perquā cōcernit hic et nūc: qꝛ per eā niſi ſit aliudimpedimentū ita poteſt iudicare ꝙ eſt hic etꝙ eſt nunc ſicut poteſt ẜm alios ſenſus: et illaeſt notitia intuitiua Si dicitur ꝙ intellectusabſtrahit a materia et a conditionibus materialibus. Dico ꝙ illa abſtractio nō eſt intelligenda ex parte obiecti in omni intellectione
quia dico ſicut alias probabitur ꝙ idē totaliter et ſub eadē ratione ex parte obiecti eſt primū obiectu ſenſus exterioris et ītellectus primitate generatiōis: et hoc pro ſtatu iſto ⁊ itaobiectu intellectus in illa prima intellectiōenon eſt magis abſtractū: ꝙͣ obiectum ſenſusPoteſt tn̄ intellectus poſtea abſtrahere multa et conceptus cōmunes formare intelligendo vnū conceptorū in re non intelligendo reliquū: ⁊ hoc nō poteſt cōpetere ſenſui. Si aūtiſta abſtractio intelligitur vniuerſaliter intelligenda eſt ex parte intellectiōis: quia illa eſtſimpliciter īmaterialis non ſic autē de cogniītiōe ſenſitiua. Ad quartū dubiū dico ſicutprobatū eſt prius ꝙ intellectus noſter pro ſtatu iſto intelligit aliqͥd mere ītelligibile ī particulari et intuitiue. Ad primū ī cōtrariū dico ꝙ proprie loquendo et ſtricte nulla eſt ītellectio reflexa: quia reflexio ſtricte ſumpta includit ad minus neceſſario duo: ſicut ptꝫ ī motu locali reflexo. Accipiendo tn̄ reflexionemlarge concedo ꝙ illa intellectio eſt reflexa cūhoc tamē ſtat ꝙ eſt intuitiua: ſicut pꝫ ꝙ angelus ita bene ſe ipſuꝫ pōt intelligere intuitiueſicut aliū et cum intelligit ſe ipſum intuitiuehabet intellectionē reflexā large. Ad ſecundū dico ꝙ illud argumentū eſt contra omneꝫopinionē: qꝛ ſi cognoſco aliquā re qualitercuqꝫ poſſum ſcire me intelligere illā re. et vlteriꝰẜm beatū Auguſtinū. xv. de trini. c. xiij. poſſuꝫme ſcire intelligere illā intellectionē et ſic addo. iiij. ⁊. v. ⁊ inumerabilia. tunc quero de cauſa ſecunde intellectionis quare illa intelligit̉⁊ quecūqꝫ datur conſimilis pōt dari de tertiaet quarta ⁊ ſic de alijs: ⁊ erit cōſimile argumētū de notitia abſtractiua quod eſt factu de intuitiua qua videt̉ intuitiue prima intellectioideo dico pro omnibus: ꝙ ſtandū eſt in primoqꝛ prima intellectio intuitiue videbit̉: et illaintellectio pro ſtatu iſto impedit ſecūdā ītuitionē non ſimpliciter ſed quia preſentialitasprime intellectionis non ſufficit ad ſecundā ītellectionē. cauſa autē quare non ſufficit nonpōt dari niſi natura rei: quia iſte intellectōesin nullo penitus ſibi repugnant: ſicut nec obiecta intelligibilia ꝙ tn̄ ita ſit per experiētiāſcimus: ſed cauſaꝫ quare intellecta vna re impeditur intellectus alterius rei non pōt dariniſi natura rei quā per exꝑientiā nouimꝰ Necaliqͥd aliud ſcire poſſumꝰ: ſicut alias dicetur.Ad aucto. ph̓i et cōmentatoris dico ꝙ ipſi loquūtur de ītellectione prima primitate generationis: quia pro ſtatu illo nihil intelligiturprimo niſi ſenſibile. ⁊ hoc eſt quod dicit commētator ꝙ intellectio intuitiua eadem eſt cū
APAd quartū dubi1