Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

PrologiNrimi ſententiarim

26: tn̄ de facto ſunt īfinite ītellectiōes.tra. cauſa agēte totali naturali ſufficiēter approximata paſſo ſufficienter diſpoſito ſi agit ī tꝑe ſtatim ponit̉ effectus: ſꝫ cauſa totalisreſpectu ītellectiōis tertie eſt ītellectio ſcd̓a potētia paſſum eſt ſufficiēter diſpoſitū:ſtatim ponitur intellectio tertia: eadē rōnequarta ſic ī īfinitū hoc etiā videt̉ ꝯͣ ph̓mtertio de aīa vbi dicit ſentiēs nihil addiſcit. ſꝫ ſpeculamur neceſſariū ē ſimul fantaſmata ſpeculari. Ubi dicit cōmētator cometoxxxix. qꝛ ītellectio ītellecta eſt eadē re quāſenſus app̄hēdit ī ſenſato neceſſe eſt vt nihilſentiens nihil addiſcat ẜm cognitionē diſtīctionē igit̉ nihil ī ꝑticulari ītelligit niſi ſingulare. Pret̓ea ī de mēo. remiſ. Intelligereē ſine fantaſmate. Pret̓ea ī de ſenſu. nihil ē īītellectu niſi pͥus fuerit ī ſenſu Pret̓ea qd̓ cognoſcit̉ ituitiue cognoſcitur ꝑfecte: pōt cognoſci diſtīctuꝫ ab alio maxime ītuitiuecognito: poſſet euidēter cognoſci actꝰ rectus reflexus diſtīguūt̉ ſi diſtinguant̉ velamor delectatio diſtīguūt̉ realit̓ tn̄ ſūt dubia. Quintū dubiū ē reſpectu quarū ītellectionū ē cognitio ītuitiua: an .ſ. reſpectu habitus vel reſpectu actꝰ: qꝛ ē maior de actibus ꝙͣ de habitibꝰ: equalit̓ ſint pn̄tes habitus ſicut actꝰ. Sextū dubiū ē de notitia intuitiua. de iſto iudicio quo iudicat̉ res vl̓: qꝛ aūt diſtiguit̉ realit̓ aūt: pōt dici ſic: qꝛ īpoſſibile ē aliqͥd realit̓ idē duobus oppoſitis: ſꝫ ſtante ſemꝑ eadē notitia intuitiua īuariata ī re iudicat re qn̄ eſt poſtiudicat qn̄ ē: neutrū iſtoꝝ iudiciorū ē idē realiter notitie ītuitiue: qꝛ eſt maior de vno ꝙͣ de alio. Similiter ſi ītellectꝰpͥmo videret ītuitiue albedinē et ſubiectū ſuū ſtante ſemꝑ vna viſiōe. pͥmo albedo informaret ſubiectū: poſt potētiā diuinaꝫ ſeꝑaret̉iſte ſic vidēs iudicaret pͥmo hoc ē albū: poſthoc ē albū: ita haberet oppoſita iudiciacōpoſſibilia eidē notitie ītuitiue ⁊c̄. ergo cuꝫneutra ē eadē realiter. Nec pōt dici diſtīguit̉ realit̓: pͥmo qꝛ notitia ē prior iſto iudicio ſequit̉ poſſit fieri potētiaꝫ diuinā ſineeo: ita poſſet aliqͥs ītuitiue cognoſcere exiſtentē ꝑfecte: tn̄ ignorare an res ē vel: etita aliquis poſſet diligere ignorare ſe diligere: qd̓ videt̉ cōtra auguſtinū. xv. de trini. c.xiij. ſicut allegatū ē pͥus. Secūdo ſequit̉ aliquis poſſet ītuitiue videre exiſtentē ꝑfecte iudicare: qꝛ qn̄ aliqͥd abſolutū ē alicui alteri abſoluto cōpoſſibile ſi ſit ab ipſo ſeparabile ſuū oppoſitū abſolutū ē cōpoſſibileeidē: qꝛ ẜm ph̓m idē ē ſubiectū cōtrarioꝝ. Si

Primi ſententiarummiliter cōditiones ſubiecti ſeꝑabiles ab vtroqꝫ cōtrarioꝝ ſunt vtriqꝫ cōpoſſibiles: ſi cumnotitia ītuitiua rei exſtētis ſtat iudiciū qd̓ extūc ē ab ea ſeꝑabile iudiciū oppoſitū quo resiudicabit̉ ſtabit ea. Septimuꝫ dubiū ē: qꝛ videt̉ per notitiā ītuitiuā de reexiſtente poſſe euidēter cognoſci re: qͥaquero a quo cauſat̉ illud iudiciuꝫ quo iudicat̉res quādo eſt. aut a tota potētia ītellectiua: aut a notitia ītuitiua rei: aut a re ītuitiue nota. primū: qꝛ illa manet īuariata ſiue res ſit ſiue ſit. cuꝫ ſit cauſa naturalis īeodē paſſo habebit oppoſitos effectꝰ etiāī diuerſis tēporibꝰ: ſꝫ qn̄ res ē tūc iudicat ſiue res ſit ſiue ſit: non erit cauſa totalisactus oppoſiti. Per idē ptꝫ non pōt dicinotitia ītuitiua ſit cauſa totalis illius iudicijNec pōt dici tertiū: qꝛ illa res ē ſimplicit̓: nullius effectꝰ pōt efficiēs Octauūdubiū: qꝛ videt̉ notitia ītuitiua pōt eſſerei exiſtētis: tu qꝛ tūc deus poſſet beatificare ītellectu notitiā ītuitiuā: poſito deꝰeēt. Similit̓ ſequit̉ creatura poſſet tātadelectatiōe delectata in abſentia delectabilis: quāta ī pn̄tia: qꝛ delectatio ſufficiēter pōtponi: poſita notitiā ītuitiua rei. Nonū dubiū eſt de eo qd̓ dr deus pōt abſtractiue cognoſci diſtincte: qꝛ aūt deꝰ ē pn̄s ī ſe: aut ī alioSi ī ſe: ergo illa ē notitia ītuitiua: qꝛ ē rei realiter pn̄tis. Nec pōt dici ſit pn̄s ī alio: qꝛ illud aliud aūt ē cognitū aūt tm̄ cognoſcēdinon primū: qꝛ nihil aliud a deo ducit ī notitiādiſtinctā deitatis. Nec ſcd̓m: qꝛ nihil aliud adeo ſit in īfinitū īperfectius deo repreſentat diſtīcte deū ſub rōne deitatis. Decimūdubiū eſt de hoc dicit̉ talis notitia cōmunicabilis viatori: qꝛ oīs notitia abſtractiua alicuius rei p̄ſupponit notitiā ītuitiuā eiuſdē reiſꝫ ītuitiua eſt cōmunicabilis: nec abſtractiua. Ad pͥmū dubiū dico actꝰ apprehēſiuus diſtinguit̉ realit̓ ab actu aſſentiēdi: diſſentiēdi: dubitandi. eſt cōpoſſibilis cuilibet eoꝝ ꝙͣuis forte vniuerſaliter poſſit fieri naturalit̓ ſine quolibet eoꝝ. et ſtat ſimul quicūqꝫ apprehendit aliquā ꝓpoſitionē aſſentit diſſentit vel dubitat de ea: tn̄ actꝰ apprehenſiuꝰ diſtinguit̉ a quolibet eoꝝ. autēdiſtīguāt̉ realit̓ pꝫ argumētū pͥus factū: qꝛ ſialiquis frequeter eliciat actꝰ dubitatiuos dealiquo cōplexo ita ītellectꝰ īclinet̉ ad cogitādū de iſto cōplexo mediante aliquo habituacqͥſito ex actibꝰ p̄cedentibꝰ. ſi poſtea aſſentiret illi cōplexo ꝓpt̓ aliqd̓ pͥncipiū vel aucͣ. cuiadheret reſpectu cuiꝰ haberet hītū ꝑfecte īclinātē. iſte poſt pͥmū actū aſſētiēdi faciliꝰ ꝓm

Sextū dubiūꝭ

Quintū dubiū.

Scd̓a ꝑs dubij.

Octauū dubiū.

Nouū dubiū.

Decimū dubiū.

SSAd primū dubi-

Ęeptimū dubiū.