PrologiNrimi ſententiarim
26tū: nō tn̄ de facto ſunt īfinite ītellectiōes. Cōtra. cauſa agēte totali naturali ſufficiēter approximata paſſo ſufficienter diſpoſito ſi nō agit ī tꝑe ſtatim ponit̉ effectus: ſꝫ cauſa totalisreſpectu ītellectiōis tertie eſt ītellectio ſcd̓acū potētia ⁊ paſſum eſt ſufficiēter diſpoſitū: gͦſtatim ponitur intellectio tertia: ⁊ eadē rōnequarta ⁊ ſic ī īfinitū hoc etiā videt̉ eē ꝯͣ ph̓mtertio de aīa vbi dicit ꝙ nō ſentiēs nihil addiſcit. ſꝫ cū ſpeculamur neceſſariū ē ſimul fantaſmata ſpeculari. Ubi dicit cōmētator cometoxxxix. qꝛ ītellectio ītellecta eſt eadē cū re quāſenſus app̄hēdit ī ſenſato neceſſe eſt vt nihilſentiens nihil addiſcat ẜm cognitionē ⁊ diſtīctionē igit̉ nihil ī ꝑticulari ītelligit niſi ſingulare. Pret̓ea ī de mēo. ⁊ remiſ. Intelligere n̄ē ſine fantaſmate. Pret̓ea ī de ſenſu. nihil ē īītellectu niſi pͥus fuerit ī ſenſu Pret̓ea qd̓ cognoſcit̉ ituitiue cognoſcitur ꝑfecte: gͦ pōt cognoſci eē diſtīctuꝫ ab oī alio maxime ītuitiuecognito: gͦ poſſet euidēter cognoſci ꝙ actꝰ rectus ⁊ reflexus diſtīguūt̉ ſi diſtinguant̉ vel ꝙamor ⁊ delectatio diſtīguūt̉ realit̓ q̄ tn̄ ſūt dubia. Quintū dubiū ē reſpectu quarū ītellectionū ē cognitio ītuitiua: an .ſ. reſpectu habitus vel reſpectu actꝰ: qꝛ nō ē maior rō de actibus ꝙͣ de habitibꝰ: cū equalit̓ ſint pn̄tes habitus ſicut actꝰ. Sextū dubiū ē de notitia intuitiua. ⁊ de iſto iudicio quo iudicat̉ res eē vl̓nō eē: qꝛ aūt diſtiguit̉ realit̓ aūt nō: nō pōt dici ꝙ ſic: qꝛ īpoſſibile ē aliqͥd eē realit̓ idē cū duobus oppoſitis: ſꝫ ſtante ſemꝑ eadē notitia intuitiua īuariata ī re iudicat re eē qn̄ eſt ⁊ poſtiudicat eā nō eē qn̄ nō ē: gͦ neutrū iſtoꝝ iudiciorū ē idē realiter notitie ītuitiue: qꝛ nō eſt maior rō de vno ꝙͣ de alio. Similiter ſi ītellectꝰpͥmo videret ītuitiue albedinē et ſubiectū ſuū⁊ ſtante ſemꝑ vna viſiōe. pͥmo albedo informaret ſubiectū: ⁊ poſt ꝑ potētiā diuinaꝫ ſeꝑaret̉iſte ſic vidēs iudicaret pͥmo hoc ē albū: ⁊ poſthoc nō ē albū: ⁊ ita haberet oppoſita iudiciacōpoſſibilia eidē notitie ītuitiue ⁊c̄. ergo cuꝫneutra ē eadē realiter. Nec pōt dici ꝙ diſtīguit̉ realit̓: pͥmo qꝛ cū notitia ē prior iſto iudicio ſequit̉ ꝙ poſſit fieri ꝑ potētiaꝫ diuinā ſineeo: ⁊ ita poſſet aliqͥs ītuitiue cognoſcere rē exiſtentē ꝑfecte: ⁊ tn̄ ignorare an res ē vel nō: etita aliquis poſſet diligere ⁊ ignorare ſe diligere: qd̓ videt̉ eē cōtra auguſtinū. xv. de trini. c.xiij. ſicut allegatū ē pͥus. Secūdo ſequit̉ ꝙ aliquis poſſet ītuitiue videre rē exiſtentē ꝑfecte⁊ iudicare rē nō eē: qꝛ qn̄ aliqͥd abſolutū ē alicui alteri abſoluto cōpoſſibile ſi ſit ab ipſo ſeparabile ſuū oppoſitū abſolutū ē cōpoſſibileeidē: qꝛ ẜm ph̓m idē ē ſubiectū cōtrarioꝝ. Si
Primi ſententiarummiliter cōditiones ſubiecti ſeꝑabiles ab vtroqꝫ cōtrarioꝝ ſunt vtriqꝫ cōpoſſibiles: gͦ ſi cumnotitia ītuitiua rei exſtētis ſtat iudiciū qd̓ extūc ē ab ea ſeꝑabile iudiciū oppoſitū quo resiudicabit̉ nō eē ſtabit cū ea. Septimuꝫ dubiū ē: qꝛ nō videt̉ per notitiā ītuitiuā de re nōexiſtente poſſe euidēter cognoſci re nō eē: qͥaquero a quo cauſat̉ illud iudiciuꝫ quo iudicat̉res nō eē quādo nō eſt. aut a tota potētia ītellectiua: aut a notitia ītuitiua rei: aut a re ītuitiue nota. Nō primū: qꝛ illa manet īuariata ſiue res ſit ſiue nō ſit. gͦ cuꝫ ſit cauſa naturalis īeodē paſſo nō habebit oppoſitos effectꝰ etiāī diuerſis tēporibꝰ: ſꝫ qn̄ res ē tūc iudicat rē eēgͦ ſiue res ſit ſiue nō ſit: non erit cauſa totalisactus oppoſiti. Per idē ptꝫ ꝙ non pōt dici ꝙnotitia ītuitiua ſit cauſa totalis illius iudicijNec pōt dici tertiū: qꝛ illa res nō ē ſimplicit̓:gͦ nullius effectꝰ pōt eē cā efficiēs Octauūdubiū: qꝛ nō videt̉ ꝙ notitia ītuitiua pōt eſſerei nō exiſtētis: tu qꝛ tūc deus poſſet beatificare ītellectu ꝑ notitiā ītuitiuā: poſito ꝙ deꝰ nōeēt. Similit̓ ſequit̉ ꝙ creatura poſſet eē tātadelectatiōe delectata in abſentia delectabilis: quāta ī pn̄tia: qꝛ delectatio ſufficiēter pōtponi: poſita notitiā ītuitiua rei. Nonū dubiū eſt de eo qd̓ dr ꝙ deus pōt abſtractiue cognoſci diſtincte: qꝛ aūt deꝰ ē pn̄s ī ſe: aut ī alioSi ī ſe: ergo illa ē notitia ītuitiua: qꝛ ē rei realiter pn̄tis. Nec pōt dici ꝙ ſit pn̄s ī alio: qꝛ illud aliud aūt ē cognitū aūt tm̄ rō cognoſcēdinon primū: qꝛ nihil aliud a deo ducit ī notitiādiſtinctā deitatis. Nec ſcd̓m: qꝛ nihil aliud adeo cū ſit in īfinitū īperfectius deo repreſentat diſtīcte deū ſub rōne deitatis. Decimūdubiū eſt de hoc ꝙ dicit̉ talis notitia cōmunicabilis viatori: qꝛ oīs notitia abſtractiua alicuius rei p̄ſupponit notitiā ītuitiuā eiuſdē reiſꝫ ītuitiua nō eſt cōmunicabilis: gͦ nec abſtractiua. Ad pͥmū dubiū dico ꝙ actꝰ apprehēſiuus diſtinguit̉ realit̓ ab actu aſſentiēdi: diſſentiēdi: ⁊ dubitandi. ⁊ eſt cōpoſſibilis cuilibet eoꝝ ꝙͣuis forte vniuerſaliter nō poſſit fieri naturalit̓ ſine quolibet eoꝝ. et iō ſtat ſimulꝙ quicūqꝫ apprehendit aliquā ꝓpoſitionē aſſentit diſſentit vel dubitat de ea: ⁊ tn̄ actꝰ apprehenſiuꝰ diſtinguit̉ a quolibet eoꝝ. Ꝙ autēdiſtīguāt̉ realit̓ pꝫ ꝑ argumētū pͥus factū: qꝛ ſialiquis frequeter eliciat actꝰ dubitatiuos dealiquo cōplexo ita ꝙ ītellectꝰ īclinet̉ ad cogitādū de iſto cōplexo mediante aliquo habituacqͥſito ex actibꝰ p̄cedentibꝰ. ſi poſtea aſſentiret illi cōplexo ꝓpt̓ aliqd̓ pͥncipiū vel aucͣ. cuiadheret reſpectu cuiꝰ haberet hītū ꝑfecte īclinātē. iſte poſt pͥmū actū aſſētiēdi faciliꝰ ⁊ ꝓm
Sextū dubiūꝭ
Quintū dubiū.
Scd̓a ꝑs dubij.
Octauū dubiū.
Nouū dubiū.
Decimū dubiū.
SSAd primū dubi-
Ęeptimū dubiū.