Prim. ſententiarumrologi
Prologiad viſionē ī rōne cauſe efficientis: aut in rōnecauſe materialis. ſi primo mō: gͦ pōt fieri ſineea: qꝛ qͥcqͥd pōt deus ꝑ cauſā effeciente mediatā. hͦ pōt īmediate. Si ſecūdo mō tūc iſta forma ſi per ſe eſſet tūc ꝑ ſe poſſet recipere illā viſionē. Ita arguēdo ī ꝓpoſito aūt iſta res exiſtens ⁊ pn̄s hꝫ ſe ī rōne cauſe efficiētis ad motitiā ītuitiuā vel in rōne cauſe materialis autformalis vel finalis. Si pͥmū det̉: gͦ pōt fieri ſine ea: qꝛ qͥcqͥd pōt deꝰ ꝑ cauſā efficiente mediatā pōt per ſe īmediate. Nec ſcd̓o mō: qꝛ tūcre exiſtēte ⁊ deſtructo ītellectu: poſſet recipere illā notitiā ſubiectiue. Similit̓ manifeſtuꝫeſt ꝙ illa notitia ītuitiua nō ē ſubiectiue ī re ītuita. Nec tertio mō manifeſtū ē: nec quartomo qꝛ oīs notitia pōt eē quocūqꝫ fine exceptopͥmo deſtructo: qꝛ nulla res reqͥrit plus exſtentiā finis ſcd̓i: ꝙͣ efficiētis ſcd̓i Si dicat̉ ꝙ obiectū requirit̉ ī rōneʸ obiecti terminātis. Contra. aut obiectū īquātū terminās hꝫ rōne cauſe eſſentialis vl̓ nō. Si ſic: arguo ſic̄ pͥus. ſi nōtūc arguo ſic̄ arguūt iſti alij. oīs effectꝰ ſufficienter depēdꝫ ex ſuis cauſis eſſentialibꝰ: ita ꝙillis poſitis oībus alijs circūſcriptis pōt ſufficiēter poni effectꝰ. Si g obiectu inꝙͣtū terminās nō hꝫ rōne cauſe eſſentialis reſpectu notitie ītuitiue: gͦ ſi obiectu inqͣtū terminās deſtruat̉ ẜꝫ omne ſui eriſtētiā realē: pōt poni notitia ītuitiua: gͦ ip̄a re deſtructa pōt poni ipſanotitia ītuitīa: ⁊ ita notia ītuitia ꝑ ſe ⁊ ncc̄ionō plꝰ ē exn̄tis ꝙͣ nō exn̄tis. nec plꝰ reſpicit exiſtētiā ꝙͣ nō exntiā ⁊c. ꝑ modu priꝰ declaratu.Abſtractia aūt nec reſpicit exn̄tiā nec nō exiſtentiā: qꝛ ꝑ eā nō pōt hr̄i iudiciū ꝙ res exiſtitvel nō exiſtit. Scd̓m ptꝫ: qꝛ idē totaliter ⁊ſub eadē rōne ex ꝑte obiecti ē obiectū ītuitīe⁊ abſtractiue. hoc pꝫ: qꝛ nulla ē res ſaltē ī iſtisīferioribꝰ: nec aliqͣ alia rō ſibi ꝓpͥa: ſub qͣ pōtres intuitiue cognoſci: quin illa cognita pōtītellectꝰ dubitare: vtrū ſit vel non ſit. ⁊ ꝑ ꝯn̄squin poſſit cognoſci abſtractiue: gͦ om̄e illud⁊ ſub eadē rōne qd̓ erit obiectū intuitiue pōteſſe obiectū abſtractiue. ⁊ manifeſtū ē ꝙ qͥcqͥdreale pōt cognoſci abſtractīe: pōt etiā cognoſci intuitiue. Similit̓ ſcd̓m iſtos alibi. deitasſub rōe deitatis pōt cognoſci abſolute: ſꝫ iſtaeſt ꝑfectiſſima rō dei. Similit̓ ẜm eos exiſtentia pōt etiā cognoſci abſtractie. Tertiū pꝫꝑ argumēta ꝯpͥmā dr̄am: qꝛ deꝰ pōt ꝑ idē totaliter cauſare vtrāqꝫ notitiā: nec opꝫ ꝙ res moueat ī ꝓpria exiſtentia ꝑ ſe obiectiue ſic̄ ꝓbatū ē. Quartū ptꝫ ꝑ illud ꝙ relatio realis ẜꝫeos nō pōt terminari ad noens: obiectū autēnotitie ītuitiue pōt eē noens: ſicut ꝓbatū ē: ⁊poſt ꝓbabit̉. Quintū ptꝫ ꝑ idē: qꝛ ad noti-
PL 1Ltiā ītuitiuā nō requirit̉ ꝙ res ſit pn̄s ī ꝓpͥa exiſtentia: ſicut ꝓbatū eſt. Ideo dico ꝙ notitia ītuitiua ⁊ abſtractiua ſeip̄is differūt: ⁊ nōpenes obiecta ⁊ penes cauſas ſuas quaſcūqꝫ:ꝙͣuis naturaliter notitia ītuitiua nō poſſit eēſine exiſtētia rei: q̄ eſt vna cauſa efficiens notitie ītuitiue vel mediata vel īmediata: ſicutalias dicet̉. Notitia aūt abſtractiua pōt eſſenaturaliter ip̄a re ſimpliciter deſtructa. Et ſiſic ītelligat ponēs p̄dictas differentias: veritatē videt̉ habere ꝙͣtū ad iſtā notitiā ꝙͣuis inaliqͥbus q̄ ſpectāt ad alias difficultates noncōtineat veritatē de quibꝰ dicet̉ in locis ſuisEx iſtis ſequit̉ ꝙ ītuitiua notitia tā ſenſitiua ꝙͣ ītellectiua pōt eē de re nō exiſtēte. ⁊ hāccōcluſionē ꝓbo alit̓ ꝙͣ pͥus ſic. omīs res abſoluta diſtincta loco ⁊ ſubiecto ab alia re abſoluta: pōt ꝑ diuinā potētiā exiſtere ſiue illa: qͥanon videt̉ veriſimile ꝙ ſi deus vult deſtruerevnā rē abſolutā exn̄tē ī celo: neceſſitat̉ deſtruere vnā aliā rē exntē in terra: ſꝫ viſio intuitiuatā ſenſitiua ꝙͣ ītellectiua: ē res abſoluta diſtīcta loco ⁊ ſubiecto ab obiecto: ſicut ſi videā ītuitiue ſtellā exiſtentē ī celo: iſta viſio intuitiua ſiue ſit ſenſitiua ſiue ītellectiua ē res abſoluta diſtincta loco ⁊ ſubiecto ab obiecto viſo:gͦ illa viſio pōt manere: ſtella deſtructa. Patet etiā ex p̄dictis: ꝙ deꝰ hꝫ notitiā intuitiuāoīm ſiue ſint ſiue nō ſint: qꝛ ita cognoſcit creaturas nō eē qn̄ nō ſūt: ſicut cognoſcit eē quādo ſunt. Patet etiā ꝙ res nō exiſtēs pōt cognoſci ītuitiue quātucūqꝫ obiectū illiꝰ actusnō exiſtat ꝯopinionē alioꝝ: qꝛ viſio coloris ſēſitiua pōt cōſeruari ab eo: ip̄o colore nō exiſtēte: ⁊ tn̄ illa viſio terminabit̉ ad colorē tāꝙͣ adpͥmū obiectū: ⁊ eadē rōne viſio ītellectiua intuitiua. Patet etiā ꝙ intellectꝰ noſter ꝓ ſtatu iſto nō tm̄ cognoſcit ſēſibilia ſꝫ etiā ī ꝑticulari ⁊ ītuitiue cognoſcit aliqua ītelligibilia: q̄nullo mō cadūt ſub ſenſu: nō plus ꝙͣ ſubſtantia ſeꝑata cadit ſub ſenſu: cuiuſmōi ſunt ītellectiones: actꝰ volūtatis delectatio. triſticia⁊ hmōi q̄ pōt hō exꝑiri ineſſe ſibi. q̄ tn̄ nō ſuntſenſibilia nobis: nec ſub aliquo ſēſu cadūt Ꝙem̄ alia cognoſcātur a nobis ī ꝑticulari intuitiue. pꝫ qꝛ hec eſt mihi euidēter nota ego ītelligo: vel gͦ hec eſt pͥma ⁊ accepta īmediate exnotitia īcōplexa terminoꝝ vel rerū: vel ſciturꝑ aliā notiorē pͥorē. Si pͥmo mō: ergo cū ſit cōtingēs opꝫ ꝙ aliquis terminꝰ vl̓ res īportataꝑ terminū intuitiue videat̉. Quia ſi p̄ciſe ītelligit̉ abſtractiue: cū talis notitia ſcd̓m omēsabſtrahit ab hic ⁊ nūc. ꝑ talē nō poſſit ſciri veritas cōtingens: qͥ cōcernit certā dr̄am tꝑis.gͦ ad hoc ꝙ euidenter cognoſcat̉ requirit̉ alia
CSecūdū patet
DDTertiū patet.
ElQuartū patet.
Quintu pater.
HH
Gig