Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

PrologiPrimi ſententiarum

laicus neſciens latinū: multas pōt audirepoſitiones ī latino: quibꝰ nec aſſentit nec diſſentit. certū ē intellectꝰ pōt aſſentire vniꝓpoſitioni diſſentire alteri: ergo. Scd̓adiſtīctio ē: ſicut reſpectu cōplexi eſt duplexactꝰ: ita reſpectu cōplexi ē duplex habitꝰ correſpondens: vnꝰ ſcꝫ īclinās ad acttū apprehēſiuū. alius īclinās ad actū iudicatiuū. Illa diſtinctio ptꝫ: qꝛ aliquis poſt multas apprehenſiones a licuius ꝓpoſitionis eſt neutra: magis ſentit ſe inclinatū ad apprehendēdū cogitandū de illa ꝓpoſitione ꝙͣ prius: ergo habet habitū inclinantē ad actu apprehenſiuū aūt ſit habitꝰ inclinans ad actū iudicatiuum. patꝫ per ph̓m. vi. ethicorū vbi ponit ītellectū et ſcientiā ⁊cͣ. Prima ergo concluſiopreambula eſt iſta actus iudicatiuus reſpectu alicuiꝰ cōplexi preſupponit actū apprehēſiuū reſpectu eiuſdē. Hec ꝓbatur: qꝛ nullꝰ habitus inclinat ad actꝰ alterius habitꝰ niſi mediante actu ꝓprio: ad quē primo inclinat. ptꝫper exemplū: qꝛ habitus prīcipij nūqͣ īclinatad actu ſciendi aliquā cōcluſionē: niſi mediāte actu ꝓprio principij iſtius ad quē inclinat.Sed habitus apprehenſiuus īclinat ad actūiudicatiuū: primo īclinat ad actū ꝓpriū apprehenſiuū: cōſequēs ſimul ſunt illi actuset actus talis apprehenſiuus pōt eſſe ſine iudicatiuo: ſ ecōuerſo. ergo eſt prior naturaliter: et ita alius preſupponit ipſum. minorptꝫ per experientiā: qꝛ ponat̉ aliquis primofrequenter cogitet de aliqua ꝓpoſitione ſibineutra: ita prōpte inclinat̉ ad cogitādū deiſta ꝓpoſitione ſibi neutra. et poſtea incipiataſſentire illi ꝓpoſitioni: ille ſentit ſe proptumad aſſentiendū illi ꝓpoſitioni: poſt primū aſſenſum ad cogitandū de ea: ſꝫ iſtā proptitudinē non habet p̄ciſe ab aliquo habitu derelicto ex iſto vnico aſſenſu: qꝛ ſi nunꝙͣ cogitaſſetde ea prius: ita ꝓmpte inclinaret̉: ergo habet iſtā proptitudinē ſalte partialit̓ ab habitu pͥus acqͥſito ex actibus apprehēſiuis: ergotūc īclinat ad actū ꝓpriū. Cōtra iſtā ꝯcluſionē p̄t iſtari. pͥmo qꝛ tūc ī eodē ītellectu eēntſimul duo actus intelligēdi. Similiter vr̄:minor pͥncipalis rōnis ſit falſa: qꝛ qn̄ aliqͥs habitus īclinat ad actu alteriꝰ habitꝰ: actꝰ pͥmihabitꝰ ē cauſaſſufficiēs actꝰ ſecūdi. pꝫ exemplū. qꝛ habitꝰ pͥncipij īclinat ad actꝰ ꝯcluſionis: actꝰ pͥnc ipij eſt ſufficies ad ſciēdūcōcluſionē. Si ergo habitꝰ app̄hēſiuꝰ īclinatad actū iudicatiuū mediāte actu ꝓprio: actꝰappreſiuꝰ ē ſufficiēs ad actū iudicatiuū: etita qͥcūqꝫ apprehēderet aliquā ꝓpoſitōnē: ſtatim aſſentiret eidē vel̓ diſſentiret: qd̓ eſt ma-

nifeſte falſum. Tertio. probatio illius mīoris valet: qꝛ talis qui primo cogitat frequēterde aliqua ꝓpoſitōe ſibi neutra: poſtea aſſentit ei: virtute habitus pͥmo acquiſiti ex actibꝰapprehēſiuis aſſentit illi ꝓpoſitiōi. ſed virtute illius ꝓpoſitiōis virtute cuiꝰ aſſentit primo illi ꝓpoſitioni: qꝛ habet aliquod principiū: ex quo ſequit̉ illa ꝓpoſitio qd̓ prius habuit: vel aliquā auctoritatē: vel rōeꝫ: ꝓpt̓ quānūc pͥmo aſſentit. ita iſte habitꝰ pͥmo acqͥſitꝰ inclinat ad actū aſſentiēdi. qꝛ ſi talis recordaret̉ de p̄miſſis vel auctoritate ꝓpt̓ quaꝫnūc pͥmo aſſentit: inclinaret̉ ad aſſentiēdūſed tm̄ ad cogitandū de ea. Ad primū dicocōcedo im eodē ītellectu ſunt ſimul pluresactus intelligēdi. hoc tm̄ eſt verū de actibus ordinat̉: ſicut ſe habēt actꝰ apprehēſiui etiudicatiui: ſed etiaꝫ de actibꝰ diſparatis: ſicutpoſt dicet̉. Illā cōcluſionē generalē ꝓbo: qͥaoīs actꝰ poſterior naturalit̓ actu amoris: diſtīguit̉ realit̓ ab actu priori naturalit̓ eodeꝫ actuamoris. Sed petrus pōt diligere ſortē: ſcireſe diligere ſortē. ille actꝰ ſciēdi termīatus ad illud cōplexū. petrus diligit ſortē. eſt naturalit̓poſterior iſto actu amādi. qꝛ actꝰ amādi pōtſine eo: ecōuerſo. eſt naturalit̓ pͥor eo: etiſte actꝰ ſciendi eſt ſimul actu amoris. Sediſte actꝰ amādi p̄ſupponit notitiā incōplexaꝫſortis: vel aliquā aliā: eſt ſimul cum ea: iſtitres actꝰ ſunt ſimul: duo in ītellectu mediusin volūtate. ideo cōcedo duo actꝰ ītellectꝰpoſſunt ſimul in ītellectu. Ad ſcd̓m. negomaiorē: qꝛ ſufficit ſit ꝑtialis ptꝫ: qꝛ habitus vniꝰ p̄miſſe mediāte actu ꝓprio īclinatad actū ſciendi cōcluſione. tn̄ ille actꝰ eſtcauſa ſufficiēs: ſꝫ bene actu p̄miſſe alteriusneut̓ tn̄ ſe ſufficit: gn̓alit̓ ſufficit ſit cauſamediata ſalteꝫ ꝑtialis. ptꝫ de habitu reſpectutermini: de actu cōcluſiōis. Ad aliud dico talis habēs habitū acqͥſitū ex actibꝰ p̄cedētibꝰ aſſenſum. bene aſſentit hijs poſtea ꝟtutepͥncipij vl̓ aucͣtatis. virtute cuiꝰ pͥmo aſſentit tn̄ totalit̓: ſꝫ ꝑtialit̓: qͥa ſi talis eqͣlit̓ ſe hēretad pͥncipiū ad aucͣtatē: nunꝙͣ pͥus cogitaſſet de iſta ꝓpoſitiōe. manifeſtū eſt ita facilit̓ nec toriēs aſſentiret illi ꝓpoſitioni: ſicutpoſt intēſum habitū acqͥſitū ex actibꝰ p̄cedētibus. hitus ille aliqͥd facit. Un̄ ſciēdū ītellectu aſſentire cōcluſiōi ꝟtute alicuiꝰ pōt eſſeduplicit̓: vel qꝛ illud aliud eſt aſſenſus. ſicꝟtute talis actꝰ apprehēſiui intellectꝰ aſſentittali cōcluſiōi etiā īmediate. ſicut ītellectꝰ ꝟtute dei dicit̉ aſſentire tali cōcluſiōi: qꝛ deꝰ eſteffectiua talis aſſenſus: ẜm aliquos etiā ītellectꝰ eſt effectiua ip̄ius. Alit̓ ītellectꝰ aſſen-

Cōtra conciuſio. arguitur prīo.gcd̓o.

OPrima cōcluſio.

P

RAd primū argumentum.

Probat̉ concluſio incidētalis.

Ad ſcd̓m.

Ad tertium.

Tertio.

S