PrologiPrimi ſententiarum
laicus neſciens latinū: multas pōt audire ꝓpoſitiones ī latino: quibꝰ nec aſſentit nec diſſentit. ⁊ certū ē ꝙ intellectꝰ pōt aſſentire vniꝓpoſitioni ⁊ diſſentire alteri: ergo. Scd̓adiſtīctio ē: ꝙ ſicut reſpectu cōplexi eſt duplexactꝰ: ita reſpectu cōplexi ē duplex habitꝰ correſpondens: vnꝰ ſcꝫ īclinās ad acttū apprehēſiuū. alius īclinās ad actū iudicatiuū. Illa diſtinctio ptꝫ: qꝛ aliquis poſt multas apprehenſiones a licuius ꝓpoſitionis q̄ eſt neutra: magis ſentit ſe inclinatū ad apprehendēdū ⁊ cogitandū de illa ꝓpoſitione ꝙͣ prius: ergo habet habitū inclinantē ad actu apprehenſiuūꝘ aūt ſit habitꝰ inclinans ad actū iudicatiuum. patꝫ per ph̓m. vi. ethicorū vbi ponit ītellectū et ſcientiā ⁊cͣ. Prima ergo concluſiopreambula eſt iſta ꝙ actus iudicatiuus reſpectu alicuiꝰ cōplexi preſupponit actū apprehēſiuū reſpectu eiuſdē. Hec ꝓbatur: qꝛ nullꝰ habitus inclinat ad actꝰ alterius habitꝰ niſi mediante actu ꝓprio: ad quē primo inclinat. ptꝫper exemplū: qꝛ habitus prīcipij nūqͣ īclinatad actu ſciendi aliquā cōcluſionē: niſi mediāte actu ꝓprio principij iſtius ad quē inclinat.Sed habitus apprehenſiuus īclinat ad actūiudicatiuū: gͦ primo īclinat ad actū ꝓpriū apprehenſiuū: ⁊ ꝑ cōſequēs ſimul ſunt illi actuset actus talis apprehenſiuus pōt eſſe ſine iudicatiuo: ſ nō ecōuerſo. ⁊ ergo eſt prior naturaliter: et ita alius preſupponit ipſum. minorptꝫ per experientiā: qꝛ ponat̉ ꝙ aliquis primofrequenter cogitet de aliqua ꝓpoſitione ſibineutra: ita ꝙ prōpte inclinat̉ ad cogitādū deiſta ꝓpoſitione ſibi neutra. et poſtea incipiataſſentire illi ꝓpoſitioni: ille ſentit ſe proptumad aſſentiendū illi ꝓpoſitioni: poſt primū aſſenſum ⁊ ad cogitandū de ea: ſꝫ iſtā proptitudinē non habet p̄ciſe ab aliquo habitu derelicto ex iſto vnico aſſenſu: qꝛ ſi nunꝙͣ cogitaſſetde ea prius: nō ita ꝓmpte inclinaret̉: ergo habet iſtā proptitudinē ſalte partialit̓ ab habitu pͥus acqͥſito ex actibus apprehēſiuis: ergotūc īclinat ad actū ꝓpriū. Cōtra iſtā ꝯcluſionē p̄t iſtari. pͥmo qꝛ tūc ī eodē ītellectu eēntſimul duo actus intelligēdi. Similiter vr̄: ꝙminor pͥncipalis rōnis ſit falſa: qꝛ qn̄ aliqͥs habitus īclinat ad actu alteriꝰ habitꝰ: actꝰ pͥmihabitꝰ ē cauſaſſufficiēs actꝰ ſecūdi. pꝫ ꝑ exemplū. Nā qꝛ habitꝰ pͥncipij īclinat ad actꝰ ꝯcluſionis: iō actꝰ pͥnc ipij eſt cā ſufficies ad ſciēdūcōcluſionē. Si ergo habitꝰ app̄hēſiuꝰ īclinatad actū iudicatiuū mediāte actu ꝓprio: actꝰappreſiuꝰ ē ſufficiēs cā ad actū iudicatiuū: etita qͥcūqꝫ apprehēderet aliquā ꝓpoſitōnē: ſtatim aſſentiret eidē vel̓ diſſentiret: qd̓ eſt ma-
nifeſte falſum. Tertio. probatio illius mīorisnō valet: qꝛ talis qui primo cogitat frequēterde aliqua ꝓpoſitōe ſibi neutra: ⁊ poſtea aſſentit ei: virtute habitus pͥmo acquiſiti ex actibꝰapprehēſiuis nō aſſentit illi ꝓpoſitiōi. ſed virtute illius ꝓpoſitiōis virtute cuiꝰ aſſentit primo illi ꝓpoſitioni: qꝛ nō habet aliquod principiū: ex quo ſequit̉ illa ꝓpoſitio qd̓ prius nō habuit: vel aliquā auctoritatē: vel rōeꝫ: ꝓpt̓ quānūc pͥmo aſſentit. ⁊ ita iſte habitꝰ pͥmo acqͥſitꝰnō inclinat ad actū aſſentiēdi. qꝛ ſi talis nō recordaret̉ de p̄miſſis vel auctoritate ꝓpt̓ quaꝫnūc pͥmo aſſentit: nō inclinaret̉ ad aſſentiēdūſed tm̄ ad cogitandū de ea. Ad primū dico ⁊cōcedo ꝙ im eodē ītellectu ſunt ſimul pluresactus intelligēdi. ⁊ hoc nō tm̄ eſt verū de actibus ordinat̉: ſicut ſe habēt actꝰ apprehēſiui etiudicatiui: ſed etiaꝫ de actibꝰ diſparatis: ſicutpoſt dicet̉. Illā cōcluſionē generalē ꝓbo: qͥaoīs actꝰ poſterior naturalit̓ actu amoris: diſtīguit̉ realit̓ ab actu priori naturalit̓ eodeꝫ actuamoris. Sed petrus pōt diligere ſortē: ⁊ ſcireſe diligere ſortē. ille actꝰ ſciēdi termīatus ad illud cōplexū. petrus diligit ſortē. eſt naturalit̓poſterior iſto actu amādi. qꝛ actꝰ amādi pōt eēſine eo: ⁊ nō ecōuerſo. gͦ eſt naturalit̓ pͥor eo: etiſte actꝰ ſciendi eſt ſimul cū actu amoris. Sediſte actꝰ amādi p̄ſupponit notitiā incōplexaꝫſortis: vel aliquā aliā: ⁊ eſt ſimul cum ea: gͦ iſtitres actꝰ ſunt ſimul: duo in ītellectu ⁊ mediusin volūtate. ⁊ ideo cōcedo ꝙ duo actꝰ ītellectꝰpoſſunt ſimul eē in ītellectu. Ad ſcd̓m. negomaiorē: qꝛ nō ſufficit ꝙ ſit cā ꝑtialis ptꝫ: qꝛ habitus vniꝰ p̄miſſe mediāte actu ꝓprio īclinatad actū ſciendi cōcluſione. ⁊ tn̄ ille actꝰ nō eſtcauſa ſufficiēs: ſꝫ bene cū actu p̄miſſe alteriusneut̓ tn̄ ꝑ ſe ſufficit: ⁊ gn̓alit̓ ſufficit ꝙ ſit cauſamediata ſalteꝫ ꝑtialis. ptꝫ de habitu reſpectutermini: ⁊ de actu cōcluſiōis. Ad aliud dicoꝙ talis habēs habitū acqͥſitū ex actibꝰ p̄cedētibꝰ aſſenſum. bene aſſentit hijs poſtea ꝟtutepͥncipij vl̓ aucͣtatis. virtute cuiꝰ pͥmo aſſentitnō tn̄ totalit̓: ſꝫ ꝑtialit̓: qͥa ſi talis eqͣlit̓ ſe hēretad pͥncipiū ⁊ ad aucͣtatē: ⁊ nunꝙͣ pͥus cogitaſſet de iſta ꝓpoſitiōe. manifeſtū eſt ꝙ nō ita facilit̓ nec toriēs aſſentiret illi ꝓpoſitioni: ſicutpoſt intēſum habitū acqͥſitū ex actibꝰ p̄cedētibus. gͦ hitus ille aliqͥd facit. Un̄ ſciēdū ꝙ ītellectu aſſentire cōcluſiōi ꝟtute alicuiꝰ pōt eſſeduplicit̓: vel qꝛ illud aliud eſt cā aſſenſus. ⁊ ſicꝟtute talis actꝰ apprehēſiui intellectꝰ aſſentittali cōcluſiōi etiā īmediate. ſicut ītellectꝰ ꝟtute dei dicit̉ aſſentire tali cōcluſiōi: qꝛ deꝰ eſt cāeffectiua talis aſſenſus: ⁊ ẜm aliquos etiā ītellectꝰ eſt cā effectiua ip̄ius. Alit̓ ītellectꝰ aſſen-
Cōtra conciuſio.nē arguitur prīo.gcd̓o.
OPrima cōcluſio.
P
RAd primū argumentum.
Probat̉ concluſio incidētalis.
Ad ſcd̓m.
Ad tertium.
Tertio.
S