QueſtioI
tioneꝫ concedo ꝙ iſte ſunt paſſiones entis: etideo pertinent ad metaphiſicaꝫ. Sed cū hocſtat ꝙ pertinēt ad alias ſciētias. Similit̓ dato ꝙ tales ꝟitates ſic ꝓbātes paſſiōes ētis dedeo pertinēt p̄ciſe ad metaphiſicā: tn̄ oēs veritates enūciātes paſſiones ꝓprias de deo ſolo⁊ ſub ꝓpria ratiōe deitatis virtualit̓ ꝯtentasẜm modū loquendi ſic arguentiū: pertinēt adſcientiaꝫ de deo ſub ꝓpria rōne deitatis. ſicuttales veritates deus eſt trinꝰ. deus eſt infinitus. deus eſt cauſa oīm pͥma. deus eſt actꝰ primus. ⁊ ſic de multis alijs veritatibꝰ enunciātibus de deo paſſiones ſoli deo cōueniētes ⁊ cōtētas in deo ẜm rationē ꝓpriā deitatꝭ ẜm eosergo iſta ꝑtinent ad ſcientiā de deo ſub ꝓpriaratiōe deitatis. Si dicat̉ ꝙ ille paſſiones demonſtrātur de deo in metaphiſica. ⁊ ideo nō ꝑtinēt ad theologiā. Hoc nō valꝫ: qꝛ ille paſſiones nō demonſtrātur in metaphiſica: niſi demōſtratione qꝛ: ſed demoſtratiōe ꝓpter qͥd demōſtrāt̉ de deo in theologia ſub ꝓpria rōe deitatis mediate vel īmediate. etiā ẜm eos: ⁊ vltimo in rōes deitatis reſoluūtur. Si ergo ꝓpt̓hoc ꝙ demoſtrātur de deo in metaphiſica demonſtratiōe qͥa: ꝑtinet ad metaphiſicā multomagis qꝛ demōſtrant̉ de d̓o ſub rōe ꝓpria deitatis demonſtratiōe ꝓpt̓ qͥd ẜm eos pertinētad ſcientiā de deo ſub ꝓpria ratione deitatis.Si dicat̉: ꝙ tūc idē habitus numero eēt metaphiſicus ⁊ theologicus. Dico ẜꝫ p̄dicta ꝙaccipiēdo habitū metaphiſicū ⁊ theologicuꝫſicut cōiter accipitur. et quomo loquimur modo: neut̓ eſt vnus nūero: ſed ꝯtinet multos numero ſpecie ⁊ genere diſtinctos: ⁊ id̓o habitꝰiſte quo cognoſcit̉ illa veritas deus eſt vnꝰ: q̄ꝑtinet ad metaphiſicā ⁊ ad theologiā: nec eſtmetaphiſicus nec theologicus: ſicut nō eſt cōcedēdū ꝙ hō eſt exercitus vel populꝰ: nec domus eſt ciuitas vel villa: ita habitus ille neceſt metaphiſicus nec theologicus. Si tn̄ ꝑ habitū eſſe metaphiſicū vel theologicuꝫ intelligūt illū habitu pertinere ad metaphiſicū: veltheologicū: pōt ꝯcedi ꝙ idē habitus eſt metaphiſicus ⁊ theologicus. Cōcedo enī: ꝙ idē habitus numero eſt pars habitus metaphiſici ⁊etiā theologici: ſicut homo eſt pars populi vl̓exercitus. Ad tertiuꝫ dicendū ꝙ ph̓s loqͥturde ſcientijs diſtinctis habētibus omīa diſtincta ſubiecta: et oēs paſſiōes diſtinctas. Et detalibus verū eſt ꝙ non cōtingit per principiavnius ſciētie demonſtrari concluſionē alteriꝰſciētie. quādo auteꝫ ſubiectū vnius ſciētie cōtinet̉ ſub ſubiecto alterius ſciētie: tūc bene cōtingit: vt patet per ip̄m ibideꝫ: quia ſcientiasſic ſe habetes excipit ab illa regula vel condi
tione: ſic aūt eſt in ꝓpoſito ꝙ deus qui eſt ſubiectū partiale theologie ꝯtinetur ſub ente: qd̓eſt ſubiectū alterius ſcientie. Si dicatur ꝙph̓s nō excipit niſi ſcientiā ſubalternāte ⁊ ſubalternatā: ſicut ptꝫ ibidē. Dicēdū ē ꝙ per hocꝙ excipit ſcientiā ſubalternantē ⁊ ſubalternatā. etiā ītēdit excipere ꝙͣuis nō exprimit quaſdā alias aliter ſibi ſubordinatas. Unde ſciendū eſt ꝙ nō eſt incōueniens theologiā quātūad aliquā ſui partē ſubalternari metaphiſicevel ecōuerſo ad moduꝫ quo medicina quo adaliquā ſui partē ſubalternat̉ geometrie: ſicutpꝫ per ph̓m primo poſterioꝝ. Dico ergo adqueſtionē ꝙ preciſe nō intelligo queſtionē denotitia euidenti ſcientifica: ſed de notitia euidenti in cōmuni: qꝛ quedā veritates theologice ſupernaturaliter cognoſcibiles ſunt neceſſarie. et quedā cōtingentes: q̄ nec naturaliternec ſupernaturaliter poſſunt ſciētifice cognoſci. Similiter intelligo. q. preciſe de veritatibus ſupernaturaliter cognoſcibilibꝰ ſiue ſintneceſſarie ſiue cōtingentes. Hijs viſis circaq̄ſtionē ſic procedā. Primo oſtendā ꝙ intellectus noſter etiā ꝓ ſtatu iſto: reſpectu eiuſdemobiecti ſub eadē rōne p̄ſentati pōt habere duas notitias incōplexas ſpecie diſtinctas: quarū vna pōt dici intuitiua: et alia abſtractiua.Secūdo ꝙ talis duplex notitia reſpectu deiſub ꝓpria rōne deitatis ē poſſibilis. Tertioꝙ vtraqꝫ ē ſeparabilis ab altera. Quarto exhoc cōcludā ꝙ notitia abſtractiua deitatis ēviatori poſſibilis. Quinto reſpōdebo ad formā q̄ſtiōis. Sexto mouebo aliqͣ dubia ⁊ ſoluā ea. Ad demoſtrationē pͥme cōcluſionispͥmo p̄mittā aliqͣs diſtinctiōes ⁊ concluſiōespambulas. ſcd̓o ꝓbabo cōcluſionē pͥncipalit̓intētā Eſt gͦ pͥma diſtinctio. Inter actꝰ ītellectus ſunt duo actꝰ. quorū vnus ē app̄henſiuꝰ⁊ ē reſpectu cuiuſqꝫ qd̓ pōt termīare actū potētie ītellectiue ſiue ſit cōplexū: ſiue īcōplexūqꝛ nō ſolū apprehendimꝰ īcōplexa. ſꝫ etiā ꝓpoſitiones: demōſtratiōes: tā neceſſarias ꝙ poſſibiles. ⁊ etiā vniuerſaliter oīa q̄ reſpiciūtur apotētia ītellectiua. Alius actꝰ pōt dici actꝰiudicatiuꝰ: quo ītellectꝰ nō tm̄ apprehēdit obiectū: ſꝫ etiā illi aſſentit vl̓ diſſentit. ⁊ ille actꝰtm̄ ē reſpectu cōplexi: qꝛ nulli aſſentimꝰ ꝑ ītellectū niſi qd̓ verū exiſtimamꝰ: nec alicui diſſētimus: niſi qd̓ falſum reputamꝰ. Et ſic pꝫ ꝙ reſpectu cōplexi pōt eē duplex actꝰ .ſ. actus apprehēſiuꝰ: ⁊ iudicatiuꝰ. hoc ꝓbatur: qꝛ aliqͥspōt app̄hēdere aliquā ꝓpoſitionē: ⁊ tn̄ ei necaſſentire nec diſſentire. ſicut pꝫ de ꝓpoſitionibus neutris: quibꝰ ītellectꝰ nō aſſētit nec diſſentit: qꝛ alit̓ nō eſſent ſibi ueutre. Similiter
a ij
pAd tertium.
L
Reſolutio. qꝛ
O