Druckschrift 
2 (1483)
Seite
LXVIv
Einzelbild herunterladen
 

De vitaſniritnali anime

oamus. Hic enim modus accōmoſior eſt ſchole et inqͥſitiōi tali. ſpeculatiua veritatis ſepe p̄cioſior atqꝫlucidior inuenit̉. Erunt aūt primitꝰdue materie pͥncipales tractādevna de qͦdditate et quātificationepctōꝝ per que vita aīe vel tolliturvel īpedit̉. Altera de qͥdditate pͥmelegis d̓ine et iuſtitie ꝓut nobis exſcriptura alijs innoteſcit. De notitia qͦꝫ drn̄tia pcc̄orū penes illālegē. ſic ad extra deriuatā tractādoprincipalit̓ quid ꝓprie debeat dicide iure d̓ino quid de natuali quidde humano inferēdo qͣliter ſtatutareligionū cōitatū obligant. Et ſiſemꝑ vota iuramēta p̄ceptaminatōnes qͦꝫ ſeu interminatōnesmortis eterne aſtrīgāt ad mortale Pro pͥma materia ſit hec vnicacluſio cum ſuis corollarijs Omnepctm̄ pro quanto eſt offenſa dei etꝯtra lege eius eternā eſt de ſuaditione indignitate mortiferum.ẜm rigorē iuſtitie a vitā glorie ſeparatiuū Ratio eſt qm̄ oīs offenſain deū pōt iuſte ab ipſo iudice deopuniri pena mortis tam tꝑalis qͣꝫeterne. imo annihilatōis pena. Eſtigit̉ de ſe mortifea̓ Aliter deducit̉ex hoc nulla pēa talis. eſt ita mala qͣꝫto mala eſt ipſa offenſa. Et exalio qꝛ potius tolerāda eēt omnismors penalis et ānihilatio qͣꝫ committēda eſſet quantūlibet ꝑua offēſa in deum. da oppoſitū Iam offēſadei licite fieri deberet in caſu Preterea q̄libet offenſa dei niſi remitte

piriti. An..retur repelleret a gloria dei ꝑpetueet abſqꝫ termino puniret̉. alioquinmaneret dedecus culpe ſine decoreiuſtitie. aūt offenſa dimittitur ſeuremittit̉ eſt ex pura liberalitate deiremittētis non āplius imputātisDeniqꝫ non minꝰ eſt fugibilis offēſa dei qͣꝫ ſit eligibile illud bonuꝫquo adipiſcēdo nullo deberetcōmitti ſed pro infinito bono nondeberet fieri offenſa dei. Et ſi quisīfinita bona poſſideret poſſet iuſteōnibus a deo ſpoliari ſi caderet inoffenſaꝫ dei. Ex his radicibꝰ argumētorū que poſſint in latius ramificari. videt̉ eſſe ſufficiēter deductū oīs offenſa dei eſt mortifera exſui ꝯditione et indignitate. imoeſt infinite fugibilitatis et īputabilitatis addēdo vel ītelligēdo ſitin iniuriā boni infiniti et qͣꝫtum inſe eſt abijcit ab hoīe deuꝫ tāta elōgatōne nunqͣꝫ poterit niſi ſolāet merā grām illi ꝓximꝰ eſſe maxīeper vitā glorie. Patet etiaꝫ de veẜniali. Sed diceret aliqͥs deusquia dn̄s eſt ſue creature in ſup̄mitate pleni dominij ad faciendū deea qͥcquid voluerit et qͦcunqꝫ voluerit ꝓcedunt rōes p̄dicte ad on̄dendum pōt pro aliqͣ offenſa penaꝫquātālibet poſſibilē inflige̓ Nec poterit ei quiſqͣꝫ dicere cur ita facis.aūt diceret̉ ita de iuſtiſſima creatūra aut non peccatrice ipſa ſubiacere pōt cuicūqꝫ afflictōi et penalitati abſqꝫ hoc oꝑteat dicere eaꝫeſſe in aliquo culpabilem Rn̄detur deus poteſt abſolutē et iuſte daē̓

.ſ0.