LiberPrimus
neqꝫ quale neqꝫ iam infinitum qd̓ eſt. ſicut melliſſus dicit. neqꝫ finitum ſicut permenides. terminus em̄ indiuiſibilis finitus non eſt. Atuero ſi ratione vnuꝫ ſunt que ſunt omnia ſicut eſttunica et indumentū. eracliti rationem ꝯtingitdicere idem em̄ erit et bono et malo et non bono eſſe et bono. quare idem erit bonū et nō bonum et homo et equus. Et non de eo qd̓ vnūſunt. que ſunt ratio erit ſed de eo ꝙ nihil eſt. tali igitur eſſe et tanto idem¶ Hic cōſequenter ph̓s probat. ꝙ non ſit vnum indiuiſibilitate. qꝛ illud nec eſſꝫ qͣle nec quantū. et ꝑ ꝯſequensneqꝫ finitum ſicut dixit permenides. neqꝫ infinituꝫ ſicutdixit melliſſus. qꝛ terminus indiuiſibilis neqꝫ finitus eſtneqꝫ infinitus. Tūc ibi atuero. Hic oſtēdit ph̓s ꝙ nōſit vnū rōne ſicut tunica et indumētū. qꝛ tunc ſequeret̉error eracliti dicentis duo contradictoria verificari deeodem. qꝛ eadem ratio id eit definitio daretur de bonoet malo. de homine et de equo et de qualitate et de qͣꝫtitate. ſed omnia iſta ſunt incōuenientiā ⁊ falſa. ⁊ ſic patetfalſitas iſtius propōnis ens eſt vnumCirca textum moueturvna queſtio. vtrū ſit tm̄ vnum ens īmobile qd̓permenides poſuit finitū et melliſſus infinitū.Et videtur primo ꝙ ſic. qꝛ ens et vnū cōuertunturvt dicit ph̓s quarto metaphiſice. ergo om̄e ens eſt vnūex quo conſequenter ſic arguitur. Om̄e ens eſt vnū. ergo tm̄ vnum ens eſt. Cōſequentia patet ab vniuerſaliaffirmatiua ad excluſiuam in terminis tranſpoſitis bene valet conſequentia. vt ſic arguendo. om̄is homo eſtanimal. ergo tm̄ animal eſt homo ¶ Secūdo ſic. hocens eſt ens. ⁊ eſt tm̄ vnum. ergo tm̄ vnū ens eſt. Cōſequentia probatur per neceſſitatem ſyllogiſmi expoſitorij ¶ Tertio ſic. ph̓s improbatiōe ſua. qua intēditoſtēdere falſitatem permenidis ⁊ melliſſi committit fallatiam figure dictōis. quia innuit iſtam cōſequētiam. ſiom̄ia ſint vnum ens. ergo vel erūt vna ſubſtātia tm̄ velaccidens tm̄. ibi ens a parte predicati ſupponit ſimpliciter pro natura entis in communi. ⁊ tamen ſub eo fit ſuꝑſumptio ¶ Quarto philoſophus diſputādo cōtra ꝑmenidem ⁊ melliſſum vt metaphiſicus debet oſtenderemotuꝫ eſſe. ſed nō facit hoc diſputādo cōtra eos. per diuiſionem entis ⁊ vnius igitur inſufficiēter procedit.¶ Quinto ratio philoſophi qua probat multitudinem entium ex multitudine ꝑtium definitiōis videt̉ falſum ſupponere. quia partes definitiōis nō vidētur a ſeinuicem diſtingui. nec a definito realiter. In oppoſitumtamē rationum eſt ſententia philoſophi in textu et ponūtur duo diſcurſusMaior primi eſt Subſtant̓ia ſine accidentibus non eſt quanta neqꝫ qualis. Minor Nec poteſt accidens in natura ſine ſubſtantia ſubſiſtere Concluſio Igitur noneſt poſſibile omnia que ſunt in natura vnumens eſſe.
Qaior patet. quia qualitas ⁊ qͣꝫtitas ſunt accidētiaſubſtantie ſuperaddita a quibus denominatiue diciturquāta vel qualis. nec qͣꝫtitas termīataꝝ dimēſionū quedicitur termīata per figuras idētificatur ſubſtātie Necipſa ſubſtātia actu eēntialiter quāta dicitur ſꝫ ſoluꝫ potentialiter que potētia eſt terminus qͣꝫtitatis vel fecūditas per quam a ſubſtantia qͣꝫtitas naſcitur. qualitas aūteſſentialis qͣꝫqͣꝫ ſubſtātie idemtica ſit nō tamē qualitasaccidētalis a qua denominatiue dicitur ſubſtantia qualis Qinor patet per philoſophum ſeptimo metaphiſice diceteꝫ. ꝙ accides nō eſt ens ſꝫ entis modus in triplici genere cauſe a ſubſtātia depedēs. ergo non poteſtſubſiſtere ſine ſubſtātia. ⁊ hoc naturaliter quia virtutediuina p̄ter curſuꝫ nature operātis poteſt actu ꝯſeruariin natura ſine ſubiecto. ſicut facit in ſacramēto euchariſtie. et nō ſolum vnum accidēs ſed quodlibet Sicut em̄poteſt cōſeruare qͣꝫtitatem ſine ſubſtātia. ita alia accidētia ẜm eſſe etiam naturale ſine qͣꝫtitate. quia nō plus depēdent accn̄tia a qͣꝫtitate qͣꝫ omīa accidētia depēdent aſubſtātia. manēt āt accn̄tia īdiuidua ſua ꝓpria ꝟtute quāꝯtraxerūt a ſubſtātia ſiue ſubiecto qꝛ eē actu in ſubiectonō eſt de ratōe accidētis ſꝫ ſolū aptitudine Cōcluſioſequitur ex premiſſis. qꝛ ea que ſunt a natura etiam ẜmponētes vnum ens ſunt vel vnū ens infinitum vt dixitmelliſſus. vel finitum vt voluit permenides. finiti auteꝫet infiniti ratio ſoli qͣꝫtitati cōuenit. ⁊ per ꝯſequēs nō poteſt eſſe ſola ſubſtātia. nec ſolum accidēs. ⁊ cum ſubſtātia nō ſit accidēs. ſequitur ꝙ multa ſunt entia.Maior Tripliciter dicitur vnum continuitate indiuiſibilitate et ratione MinorUnitas quecunqꝫ repugnat collectiue entibus nature Concluſio. Igitur ponentestm̄ vnum ens incidūt in multiplex incōueniēs¶ Iſte totus diſcurſus patet per philoſophum in textuet eſt cōtra opinionem innaturaliter loquētium. quoruꝫerror eſt ſatis manifeſtus ad ſenſum. ſtatim em̄ apparetmultitudo entium. Ex proprijs etiam principijs iſtius ſciētie faciliter cōuinci poteſt pluralitas entium. ſcilicet ex ꝑte motus. quia ad motum requirūtur tria ⁊ adminus mouēs ⁊ mobile que neceſſe eſt eſſe diſtincta. etergo ne ꝯuincerētur negabant motū.FAd obiecta ī oppoſituAd primū eſt dicēdum. ꝙ omne ens eſt vnū accipiēdoomne diſtributiue. quia de quolibet ente verum eſt dicere ꝙ ſit vnum ſꝫ nō collectiue. quia ſic ſenſus eſt. ꝙ om̄iaentia ſimul accepta ſunt vnū ⁊ ſic eſt falſa. et ſic permenides et melliſſus dixerunt. ⁊ an̄ eos eorum magiſter zenophanes Et ad quod ſubditur dicendum eſt. ꝙ talis cōſequētia valet ſolum quando hoc ſignum excluſiuum tm̄ facit propoſitionē de excluſo ſubiecto. ſiue exponatur gratia alietatis ſiue pluralitatis ⁊ ſiue vnū accipiat̉ tranſcēdēter ſiue pro principio qͣꝫtitatis diſcrete. qꝛſenſus ē. ꝙ hoc qd̓ eſt vnū et nō aliud qͣꝫ vnū eſt. vel hocqd̓ eſt vnum ⁊ nō plura qͣꝫ vnum eſt Si vero accipiaturſignū excluſiuum vt facit propoſitionem excluſiuā. hoceſt dupliciter. qꝛ vel exponitur gratia alietatis. ⁊ ſic eſtvera accipiendo vnuꝫ tranſcēdenter. qꝛ ſenſus eſt ꝙ eſſe