uit hō ꝯtinuo bt ī viri ſermonibꝰſocioqꝫ illius vniuerſa peccata inꝯfeſſione detexit: domuꝫ diſpoſuitdiuine ſe miſerationi commiſit: ⁊ad ſuſcipiēdā mortē ſe quātū valuit p̄parauit. Igit̉ dum alij refectionē corporis ſumerēt: miles ꝙſanus videbat̉ ⁊ fortis: ſubito ſpiritū exalauit: iuxta v̓buꝫ hoīs derepētina ꝗdē morte ſublatus: armis tn̄ penitētie ꝑ eiuſdē ſpūm ꝓpheticū p̄munitus: vt ⁊ ꝑpetuamdānationē euaderet et in eternatabernacula iuxta ꝓmiſſionē euāgelicaꝫ introiret. Quinta die deobediētia creaturarum: ⁊ de condeſcenſione diuina. Lectio. jͣ.¶ Derat ꝗdē ſeruo ſuo franciſco is ꝗ eū vnxerat ſpūs dn̄i⁊ ipſe dei v̓tus ⁊ ſapiētia xp̄s: cuius v̓tute fiebat ⁊ gr̄a: vt ibi nonſolū incerta ⁊ occulta pateſcerētverūetiā mūdi huiꝰ elementa parerēt. Quodā nāqꝫ tꝑe cū ꝯſiliuꝫdaret̉ a medicis ⁊ inſtāter ſuadēret̉ a fr̄ibus vt cōtra īfirmitatemoculoꝝ pateret̉ ſibi ꝑ coture ſubueniri remediū: humiliter vir deiaſſēſit: ꝓ eo qd̓ id nō ſolū medelaꝯtra egritudinē corporis: verūetiam materia foret exercēde virtutis. Sēſu v̓o carnis ipſius ad cōſpectū īſtrumēti ferrei iaꝫ igne cādētis naturali quodā horrore cocuſſo: vir ſcūs ignē alloꝗ cepit vtfr̄em in creatoris noīe ac v̓tute p̄cipiēs vt ſuū ei tēperaret ardoreꝫquo ſuauiter vrētē ſuſtinere valeret. Profūdato aūt crepitāte fero ī tenera carne: ⁊ ab aure vſqꝫad ſuꝑciliū coctura ꝓtracta: virdeo plenꝰ exultās in ſpū: laudateinꝗt ad fr̄es altiſſimū: qꝛ vt veruꝫfatear: nec ignis ardor moleſtiā ītulit nec carnis me dolor afflixit.A pud heremū ſcī vrbani Lcō. il.ẜuo dei egritudine grauiſſima laborāte: cum ipſe nature defectumſētiēs: vini poculū peteret: nihilqꝫde vino qd̓ ſibi dari poſſet reſponderet̉ adeſſe: iuſſit aquā afferri: ⁊allatā ſigno crucis edito bn̄dixitmox vinū efficit̉ optimum qd̓ fuerat aqͣ pura: ⁊ qd̓ deſerti loci paupertas nō potuit: ſcī viri puritasimpetrauit. Ad cuius guſtū ꝓtinus tāta facilitate ꝯualuit: vt eurdēter clareſceret ꝙ optatū poculū illud a largo ſibi fuit datore cōceſſū nō tam vt afficiēs ad ſaporēqͣꝫ vt efficax ad ſalutē. Lectio. iij.Alio quoqꝫ tꝑe vir dei ad quandā heremum trāſferre ſe volēs vtibi liberiꝰ ꝯtēplationi vacaret: qꝛdebilis erat: cuiuſdā pauꝑis hominis vectabat̉ aſſello. Cūqꝫ diebus eſtiuis famulū dei ſequendovir ille motana ꝯſcēderet: aſꝑioris ⁊ lōgioris vie itinere fatigatnimioqꝫ ſitis ardore deficiēs iſtāter cepit clamare ac dicere: ꝙ niſi paululū biberet cōfeſtim ſpūmexalaret. Abſqꝫ mora vir dei ꝓſiliuit de aſino ⁊ fixis in terra poplitibꝰ palmas tetēdit ad celū: orare nō ceſſās donec ſe auditū intellexit. Or̄one tādē finita: feſtina īquit viro ad petrā: ⁊ illic aquā viuā reꝑies: quā tibi hac hora miẜicorditer xp̄s de lapide ad bibēdūM.331